951 Ephi – 't Scheldt

951 Ephi

 

Sinds hij de politiek heeft verlaten is er praktisch niets meer van Wouter Bos vernomen. Wel heb ik me de laatste tijd afgevraagd hoe de voormalige PvdA-leider zijn dagen doorbrengt, zijn huidige verlangens vorm geeft en de cesuur in zijn leven ervaart. Gemakkelijk moet het niet zijn.
De man van internationaal aanzien, de vicepremier en manager in crisistijd die tussen diverse Europese hoofdsteden zijn speelveld verdeelde, heeft nu een actieradius die normaal gesproken de huiselijke muren, de kinderspeelplaats en de plaatselijke supermarkt niet overschrijdt. Dit kun je niet anders zien dan als een geweldige cultuurshock.
Er is natuurlijk niets op tegen om als man de boterhammen van je kinderen dagelijks te smeren of de aardappels in hun bord te prakken. Zelf heb ik dit ook gedaan. Maar toen ik omwille van de zorg voor mijn eerste dochter ervoor koos om drie in plaats van vijf dagen te werken, was ik nog aan het begin van mijn professionele leven. Vijf jaar later, bij de geboorte van mijn tweede dochter, lieten mijn journalistieke werkzaamheden die ruimte niet meer. Eerlijk gezegd, vond ik het ook niet erg om in Parijs te vergaderen of in Brussel een interview met de Belgische premier te hebben, in plaats van luiers te verschonen. Alleen je werk telt nu, hamerde keer op keer de ontgoochelde moeder van mijn kinderen. Ik vond deze beschuldigingen volstrekt onrechtvaardig: mijn professionele activiteiten eisten veel mobiliteit en soms onmogelijke werktijden. En omdat ook op maandag een krant verschijnt, was de zondagse bos- of strandwandeling een rariteit. In schuldgevoelens aanpraten kunnen vrouwen soms excelleren.
Of bij Wouter Bos die gevoelens door zijn partner werden gestimuleerd, weet ik niet. Maar zijn omgekeerde traject leek me een bron van innerlijke onrust en, wie weet, frustraties: van de conferentie van EU-ministers terug naar de prak en de schommel. Ik heb me ook afgevraagd hoe de wereld er uit had gezien wanneer al die geniale mannelijke uitvinders, componisten of schrijvers in de loop der eeuwen voor de Bos-variant hadden gekozen.
Al die mannen die zich van hun intieme omgeving afzonderden om hun levenswerk te volbrengen of hun meesterwerk te voltooien. En ik heb het niet over de atypische Jean-Jacques Rousseau die zijn vijf kinderen te vondeling legde. Gelukkig voor hem heeft Wouter Bos het tij mee. Op enkele argwanende feministen na, buitelen in krantenkolommen de mannelijke woordvoerders van het zachte vaderschap om Wouter als voorbeeld te stellen. Om moedeloos van te worden. Ik ben juist van mening dat ‘Wouters choice’ geen glorieuze illustratie vormt van het geïdealiseerde vaderschap dat zijn medestanders nastreven.
Bos opteerde voor het moderne vaderschap op het moment dat hij de bodem van het ravijn had bereikt.
Op het moment dat hij een kabinet moest laten vallen om het historische dieptepunt te doen vergeten waarin hij zijn partij had gemanoeuvreerd. Pas toen hij zijn wapens had neergelegd ging de PvdA onder aanvoering van Cohen tot in de hemel van de kiezersgunst groeien. Op deze manier lijkt de keus voor het moderne vaderschap meer op een gedwongen aftocht.
***

 

Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *