947 Ephi – 't Scheldt

947 Ephi

 

Met Agnes Kant verdwijnt uit de Nederlandse politiek een exemplaar van een zeldzame, zo niet bedreigde soort: de integere politicus wiens authenticiteit niet ter discussie kan staan.
Je hoeft de boodschap niet te onderschrijven om in de boodschapper die kenmerken met gemak te onderkennen. Bas van der Vlies en André Rouvoet behoren ook tot deze categorie. Inhoudelijk had Agnes genoeg bagage om een paar keer, zonder tussenstop, de wereld rond te reizen. Ze droeg alleen niet de juiste kleren om in koude en winderige contreien te overleven. Ze miste het gladde en glibberige dat holle vaten als Alexander Pechtold en Mark Rutte keer op keer op je scherm uitsmeren. Ze bezat niet het intieme gefluister van Femke Halsema, die met haar permanente glimlachje de kijker het gevoel geeft dat hij deelgenoot wordt van haar bedgeheimpjes.

Ook kon ze niet tippen aan de gespeelde nonchalance van Wouter Bos die, badinerend, zijn structurele gedraai zo onbeschaamd kan relativeren. Om maar niets te zeggen van de nijvere haast van handelsreiziger Balkenende die bij ieder optreden je het idee wil geven dat zaken van leven en dood op zijn deskundigheid zitten te wachten. Nee, Agnes was vooral zichzelf. Wars van trucjes en bestudeerde poses die de kijker in een pot vol stroop moet doen tuimelen.
Kortom, Agnes was een vreemde eend in de bijt van de televisiecratie. Die mondhoekjes die tot aan de puntjes van haar trendy laarsjes plooiden, zijn haar fataal geworden. Met haar omgekeerde glimlach leek het alsof ze als kind in een ton vol zure haringen was gevallen. En dan spatte bij haar verschijning de bitterheid van het scherm af. Dat ze dingen zei die soms tien keer waardevoller waren dan die van haar politieke concurrenten, werd dan niet opgemerkt.
In het slotdebat van woensdagavond had ze Balkenende beet toen ze opmerkte dat híj het was die Knetter Geert had gebaard. Hij, die ondanks vier kabinetten nog niet aan de echte problemen was toegekomen. Maar om haar stemmetje te laten horen moest ze door de gesloten poort van cipier Witteman heen schreeuwen. En die had alleen maar belangstelling voor de gladde poppetjes en hun toekomstige copulatie. Agnes begon te spartelen in de ledigheid, probeerde met dat hoge stemmetje anderen te interrumperen om een plek in de stroom decibels te veroveren.

Maar scoren is nooit haar beste eigenschap geweest. Het eindoordeel lag klaar: agressief, verbeten en zelfs grimmig.
Van iemand als Geert Wilders – denk aan het slotdebat van de Europese verkiezingen van juni vorig jaar – wordt dit moeiteloos geaccepteerd. Hij is immers een machoman met een gespierde tong. Maar Agnes, gespierde spijker, is maar een vrouw. ‘Mevrouw Kant, rustig nou’, zei Pechtold bij een van haar interruptiepogingen. De schoft bedoelde: ga toch koken, hysterica!

Op internet was de kwalificatie ‘boze heks’ niet van de lucht. De brandstapel lag al klaar.
De volgende dag, bij ‘De Wereld Draai Door‘, stak Felix Rottenberg, die andere schoft, zijn lucifer aan: ‘Ze was een viswijf‘.
Een politica moet op fluistertoon charmeren.
Geeft niet Agnes, vaarwel: ik hield toch een beetje van je.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *