946 Ephi – 't Scheldt

946 Ephi

 

Muurvast‘, zei een boze vicepremier Rouvoet. Ik schrok. Als de onderhandelingen over Uruzgan inderdaad muurvast zaten, dan was het einde van de regering nabij. Deze tragedie die niemand kon voorzien, raakte me diep. Dit kabinet was tot nu toe een van de harmonieuste die Nederland ooit heeft mogen begroeten. Geboren in de euforie van een voorbeeldige romance tussen de coalitiepartners, was Balk 4 niet alleen bij praktisch alle Nederlanders geliefd, maar ook daadkrachtig en wekte hij vooral veel vertrouwen.
Ik besloot in allerijl van onderwerp te veranderen om mijn gehele column te wijden aan het drama in wording. Hoe kun je over iets anders schrijven? Welk onderwerp zou de tragische intensiteit van dit evenement kunnen evenaren? Omdat mijn betraande ogen een goed zicht op mijn tekst verhinderden, nam ik me voor om eerst op internet te surfen. Zo hoopte ik mijn emoties weer tot een aanvaardbaar niveau te kunnen brengen.
Niets erger dan een geëmotioneerde scribent die door zielepijn overmand, zijn lezers in zijn depressie dreigt mee te slepen.
De letters dansten voor mijn ogen en geen van de bezochte pagina’s kon mijn aandacht vasthouden. Totdat ik op de site van de Belgische krant Het Nieuwsblad belandde. Ik zag de foto, las de titel en begreep onmiddellijk dat ik, gedwongen door de actualiteit, alweer van onderwerp zou gaan veranderen. Want de dood van Dalila, daar kon geen kabinetsval tegenop. Dalila werd gisteren 21 jaar, 7 maanden en 1 dag. De 21ste verjaardag van Dalila werd al heel uitgebreid gevierd en haalde toen zelfs de televisie. ‘Ze heeft kunnen leven als een prinses en heeft alle mogelijke aandacht en verzorging gekregen’, verzekerde haar baasje Vera Garain aan de journalist van Het Nieuwsblad. Zeker is ook dat Dalila van een zeer rustige oude dag heeft mogen genieten: ‘Muizen vangen was er niet meer bij voor Dalila, soms trok ze nog wel een spurtje in de tuin’.

In België gaat men er van uit dat Dalila een van de oudste katten van het land was. Omgezet in mensenjaren kan men zonder overdrijving vaststellen dat Dalila een jaar of 105 moet zijn geworden. Ik moest plots aan de dood van Giulia denken. Giulia was de poes van Maria, onze buurvrouw in Toscane. Maria is een bejaarde weduwe van 79 jaar die nog amper uit haar huisje komt. Ze schuifelt wel richting de kerk op zondagochtend, maar voor de rest leeft ze in totaal isolement en eenzaamheid. Giulia was haar laatste vriendin, steun en toeverlaat.
Vorig jaar hoorden we plots een lange schreeuw door de muren heen.
Maria had zo juist geconstateerd dat Giulia op haar schoot was gestorven. Onverwacht. De poes rekte zich uit en blies haar laatste adem uit. We hebben Maria de hele nacht horen huilen. De volgende dag heb ik een kuiltje in de tuin gegraven. Dalila, Giulia, zoveel poezen, zoveel drama’s. En terwijl ik dit dacht, keek ik routineus op internet of de regering was gevallen. Ach, een nieuw kuiltje graven, dat kon toch wel tot zaterdag wachten.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *