943 Ephi – 't Scheldt

943 Ephi

Voor allen die hun hoop op een ‘Europese islam’ hebben gevestigd, pragmatischer, opener en toleranter, zou de Frans/Tunesische imam Hassen Chalghoumi ongetwijfeld als model kunnen dienen.

De man is nu in het nieuws omdat hij maandag door een tachtigtal orthodoxe moslims in zijn moskee nabij Parijs werd belaagd en bedreigd (zie pagina religie Trouw 27/1). Deze commandoactie wordt in verband gebracht met het standpunt van de imam die zich afgelopen vrijdag in een krantinterview (Le Parisien) voor een boerkaverbod had uitgesproken.

In werkelijkheid dateren de bedreigingen tegen de imam van zijn eerste toenaderingspogingen in 2006 met de joodse gemeenschap in Frankrijk.
Hassen Chalghoumi wordt sinds zijn gezamenlijke optredens met vooraanstaande joden als ‘l’imam des juifs’ (de jodenimam) bespot en beschimpt. Ik zag hem maandag op de Franse televisie en las enkele artikelen over hem. Zeker, Chalghoumi is een moedige man die niet bang is tegen de stroom in te roeien. Gisteren verklaarde hij dat hij in levensgevaar verkeert en dat een fatwa boven zijn hoofd hangt.

Maar wat verder opvalt, is het isolement waarin Chalghoumi momenteel verkeert. Dit ondanks de kleine groep imams die hij om zich heen heeft verzameld en die hij een beetje pompeus Conferentie van imams heeft genoemd. Een groepje dat zich sterk wil maken voor een interreligieuze dialoog. Hassen Chalghoumi wordt misschien door niet-moslims, waaronder president Sarkozy zelf, op handen gedragen maar wordt door anderen, en niet alleen salafisten, als een ‘ongelovige’ en een ‘jood’ beschouwd.

Meest schokkend in dit register is de reactie van de UOIF, de grootste moslimorganisatie van Frankrijk, op de commandoactie van maandagavond. Haar voorzitter, Fouad Alaoui, die door de imam van meegaandheid met zijn belagers wordt beschuldigd, heeft weinig op met de ‘jodenimam’:We hebben hem al enkele keren gewaarschuwd dat hij op zijn woorden moest letten. Omdat hij anders het risico liep om reacties van extremisten te krijgen’.
De boodschap is duidelijk: als een imam teveel de nadruk op toenadering met joden legt en zich tegen de boerka uitspreekt, heeft hij de onaangename consequenties over zijn standpunt aan zichzelf te danken. Dan hoeft hij kennelijk ook niet op de steun van Tariq Ramadan te rekenen, de man die het boegbeeld van de ‘Europese islam’ pretendeert te zijn.

En dit brengt mij tot de enige conclusie mogelijk: het is met die zogenaamde Europese islam nogal droevig gesteld en de zwaluw Chalghoumi brengt een hypothetische lente niet echt dichterbij.
Erger: de jagers houden hun geweer klaar om die vreemde vogel uit de lucht te halen. Want wat men vooral ziet in Frankrijk en elders, is een verbreiding en verharding van de meest orthodoxe vormen van de islam. Haatpreken galmen vaker in moskeeën dan verzoeningsdiscours, hoofddoeken zijn bezig met een spectaculaire opmars en intimidaties tegen andersdenkende geloofsgenoten worden steeds opener en gewelddadiger. Je kunt altijd van een Europese islam blijven dromen maar voorlopig is de islam verwikkeld in een permanente crisis en is een bron van (interne) conflicten.

Alleen jammer dat deze conflicten ook op niet islamitische grond worden uitgevochten.

***Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *