940 Monum – 't Scheldt

940 Monum

Ik moet toegeven dat ik de publicatie niet gelezen heb, maar ik wil er niettemin iets over kwijt. Tenslotte heeft de kardinaal zelf me daartoe geïnspireerd toen hij in november ll. tijdens een interview met Siegfried Bracke zei gegeneerd te zijn over een artikel van de huistheoloog van de paus, hoewel hij eerlijk bekende het niet gelezen te hebben. Dat hoeft niemand te beletten zich een oordeel te vormen, blijkbaar. Mij dus ook niet.

Waar ik het over wil hebben is trouwens meer een commentaar op de webstek Werktitel.be dat Vlaanderen heeft rondgereisd, van de hand van ene Christophe van Eecke.
Dat is een filosoof, die blijkbaar zijn boterham verdient met lesgeven (in het katholiek onderwijs misschien?) en voordrachten houden. Van Wikipedia heeft hij eens een fameuze blamage gekregen toen was uitgekomen dat hij – om de objectiviteit van de berichtgeving te verzekeren – maar een bijdrage had ingeleverd over… zichzelf. Een werkwijze die men bij Wikipedia als ‘hoogst onethisch’ kwalificeerde. Het artikel werd dan ook prompt verwijderd.
Niet geheel onterecht stoort deze man zich aan de algemene loftuitingen aan het adres van de afscheidnemende aartsbisschop.

Wie dertig jaar aan het roer gestaan heeft mag immers enige blamage toegevoegd krijgen indien zijn schip in die tijd weinig anders dan averij heeft opgelopen en volledig uit koers is geraakt. Dat schijnt de prelaat en zijn enthousiaste aanhang echter geenszins te storen. Die aanhang komt vooral door het imago dat Danneels steeds heeft aangekleefd als een tweede huid. Van Eecke: ‘Dat minzame en goedmoedige imago wordt ook door de kardinaal zelf graag gecultiveerd, wat in eerste instantie blijkt uit zijn vaak zeer volkse manier om zich uit te drukken, met wendingen en uitdrukkingen die zijn West-Vlaamse wortels verraden. Dat maakt de kardinaal een toegankelijk en populair man’.

De criticus voegt er meteen aan toe: ‘Men kan zich niet van de indruk ontdoen dat die nadrukkelijke simpelheid voor een stuk geveinsd is’. En dat zou wel eens een schot in de roos kunnen zijn.
Van Eecke heeft het ook moeilijk met ‘de dubbele tong’ van de kardinaal in ethische kwesties. Weliswaar kan de auteur zich vinden in diens afwijzen van abortus.
De halfslachtigheid van diens afwijzen doet het goed bij de anti-kerkse Van Eecke, maar doet bij menig katholiek wel wenkbrauwen fronsen.
Van Eecke: ‘Waarmee niet gezegd is dat de legalisering van abortus een slechte zaak is: als de praktijk bestaat, kan er maar beter een wettelijk kader worden voorzien. Een standpunt dat de kardinaal deelt’.
Er bestaat ook een praktijk van moorden, stelen en verkrachten: wettelijk kader dan maar?

Waar hij Danneels echter op zijn ergst vindt is diens afwijzing van het danneelshomohuwelijk. Daarover weidt de man zo lang uit, dat men aan een oratio pro domo zou gaan denken, maar dat is misschien overdreven. Zijn entrée en matière luidt als volgt: ‘Het huwelijk is een juridisch contract dat door iedere burger moet kunnen worden gesloten met iedere andere burger van zijn keuze’. Om er meteen op te doen volgen: ‘Er was een tijd dat de wet inderdaad stipuleerde dat het huwelijk een contract was tussen man en vrouw’. Er was een tijd’. Neen, sinds er wetgeving is, heeft het geslachtelijk verschil er altijd bij gehoord.
Ernstig blijven, Van Eecke.
Dan springt de man natuurlijk op het gelijkheidsbeginsel, ‘hart van de democratie’. Ja, maar men kan maar gelijk behandelen wat gelijk is: een man is echter geen vrouw, een homo geen hetero en een vriendschap geen huwelijk. Dat in sommige landen de katholieke meerderheid het homohuwelijk tegenhoudt lijkt mij niet erger dan dat in landen als het onze katholieken moeten meebetalen aan abortus en andere ethische afwijkingen. Ook dat is democratie, zeker?

Van Eecke, hoe fier ook op zijn filosofische vorming, kan het – in het vuur van zijn betoog – niet laten ook even de grote baas van de katholieke Kerk een veeg uit de pan te geven nopens zijn vermeende anti-homo uitspraak in zijn kerstboodschap van 2008.
Benedictus XVI had toen gezegd: ‘De Kerk spreekt van de menselijke natuur als ‘man’ of ‘vrouw’ en vraagt dat die orde wordt ge-respecteerd’.
De halve wereld was toen echt of gespeeld verontwaardigd over zijn vergelijking tussen de CO2-vervuiling en homosexualiteit.
Nochtans was het niet zo moeilijk te begrijpen dat hij het eigenlijk tegen een ander stokpaardje van de sexuele revolutie had, nl. de vervanging van het biologisch bepaalde ‘geslacht’ door het meer sociologische ‘gender’.

Te veel gevraagd aan een ‘filosoof’. De filosoof van Hagen zou het indertijd zelfs sneller verstaan hebben dan hij.

De nieuwste lofrede op het onvolprezen hoofd van de plaatselijke Kerk heb ik dan wel niet gelezen, de commentaar van Van Eecke wel.
En ook al ben ik de mening toegedaan dat de man al te zeer doordraaft voor wat zijn homosexueel syndroom betreft, de kern van zijn betoog over de gespleten tong van de kardinaal zet hopelijk hier en daar een fan aan het denken. Trouwens, die fans zullen spoedig wel een nieuw idool vinden, zeker, als eenmaal een opvolger zal zijn aangetreden.

Niets zo vluchtig als roem, nietwaar?
***

danneels illeg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *