ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 940 Bril – 't Scheldt

940 Bril

In elke familie heeft men wel iemand waarmee je echt een goed contact hebt. Dat was mijn nonkeltje. Vanaf het moment dat mijn moeder, die mijn vader meer dan 20 jaar overleefde, stierf werd het contact met mijn nonkeltje zo mogelijk nog inniger. Regelmatig bezocht ik hem in zijn rusthuis, soms twee drie keren per week. Zijn ‘tweede thuis’ noemde hij dat. Het was een oud maar comfortabel en vooral een gezellig rusthuis met een zorgzaam familiaal personeel, waar de beroepsliefde op ieders gezicht te zien en te voelen was.
Nu is ook nonkeltje heengegaan naar dat on-bekende hiernamaals.

Eénennegentig jaar werd hij. Wat men noemt een gezegende leeftijd. Uiteraard ben ik naar zijn gebedswake geweest. De Kapel, een intiem kerkzaaltje, lag symbolisch aan het einde van zijn gang. Prachtig ingericht, ouderwets en zalig verwarmd tegen de bitsige koude. Er waren veel aanwezigen en dat schept al onmiddellijk saamhorigheid. De plechtigheid had echt iets intens ontroerend. De gebeden waaraan ik naar gewoonte niet deelnam, kregen een diepere dimensie toen plots de volle tonen van een cello weerklonken. Het was alsof Pablo Casals was teruggekeerd met zijn he-melse muziek. Echt indrukwekkend.
Dan ga je ineens diep in je gemoed wroeten en beheerst je hart even je verstand.

Als overtuigd praktiserend atheïst was ik jaloers op hen die geloven in een hemel, een plaats waar je volgens hen uw dierbaren later zal terugzien. Zij geloven in God. Een God die iedereen bemint en beschermt als zijn eigen kinderen.

lk heb zo mijn twijfels dat de schoolkinderen en de zieken in Port-au-Prince dat ook geloven. Die zwaksten uit onze maatschappij liggen nu bedolven onder loodzwaar beton van ingezakte scholen en verpulverde ziekenhuizen. God is barmhartig, goed en liefdevol zeggen gelovigen…, niet in Haïti volgens mij.
Boer Bavo

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *