937 Rome – 't Scheldt

937 Rome

 

Het was allerminst een stille nacht toen Benedictus XVI in de Romeinse Sint-Pieters-basiliek de Kerstmis wilde beginnen. De vrouw die met één wip over de houten versperring wist te springen en naar hem toeliep zou onevenwichtig zijn en werd verplicht opgenomen in een psychiatrische afdeling.
Ze heeft klaarblijkelijk een zwak voor deze paus, want vorig jaar deze tijd had ze al eens een soortgelijke poging ondernomen. De paus zelf is er naar het schijnt ongedeerd uitgekomen, maar de 87-jarige kardinaal Etchegaray had minder geluk en brak in de chaos zijn heup.
Dit alles roept toch wel enige vragen op aangaande de veiligheid van de kerkvorst en de werking van zijn beveiliging. Misschien kan men moeilijk voorkomen dat zekere personen hun gevoelens voor de paus wat al te sterk willen uitdrukken. Temeer daar hij tenslotte een bisschop en een herder is en dicht bij zijn volk wil en moet kunnen zijn. Maar de veiligheidsagenten moeten op zo’n situatie – geeneens een aanval of een aanslag, maar een uit de hand gelopen sympathiebetuiging – gerichter weten te reageren. Om te beginnen moeten professionals proactief optreden.
Gelijk men in het verkeer defensief rijden aanraadt, zo moeten bodyguards zulk een treffen zo veel mogelijk leren voorkomen. Nu ja, ‘professionals’: zijn de leden van de pauselijke gendarmerie dat wel?Zoals zovelen in pauselijke dienst worden zij meest van al aangenomen op aanbeveling, is hun training niet zo doorgedreven en hun conditie (en soms zelfs leeftijd) niet van die aard dat efficiënt tussenkomen mag verwacht worden.Want, wat blijkt? De val van de paus en de blessure van de kardinaal zijn niet rechtstreeks veroorzaakt door de excentrieke dame, maar… door het verwarde optreden van de veiligheidsdienst.
Ooit heeft mij iemand die het kan weten uitgelegd hoe men met één beweging een belager kan immobiliseren. Dat zou hij aan het veiligheidscorps van de paus eens moeten gaan tonen. Zij zijn inderdaad op de vrouw gesprongen van zodra ze over de omheining was, maar hebben haar niet geïmmobiliseerd: ze kan nog aan de pauselijke kledij trekken zodat deze voorover viel en vervolgens kon ze zich zelfs even bevrijden en gaan lopen.
Dat leverde een gek zicht op van een hollend vrouwmens met achter haar aan gendarmes in burger in verspreide slagorde. Bij hun poging haar opnieuw te overmeesteren hebben zij, en niet de vrouw, de stokoude prefect van de Raad voor Gerechtigheid en Vrede ten val doen komen.
Dit alles verdient geen medaille voor bewezen diensten, of toch?Vanuit conservatieve hoek wordt dit voorval aangegrepen om een eerdere suggestie dat men opnieuw de zg. sedia gestatoria – de oude pauselijke draagstoel – zou in gebruik nemen kracht bij te zetten.
Naast de weerzin voor zulke ancien régime toestanden vanuit progressistische hoek zijn er ook wel enkele pluspunten aan het gebruik van dit meubel te vermelden: niet alleen kan de paus zo beter gezien worden en wordt een ceremonie minder vermoeiend, maar ook – en vooral zou men geneigd zijn te zeggen – kan hij op die manier niet ten val worden gebracht, met het hele cordon protocollaire dat zulke draagstoel dan omringt. Wordt dit meubel binnenkort het nieuwste puzzelstukje van de benedictijnse restauratie?
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *