936 Abort – 't Scheldt

936 Abort

Hij wierp zich onlangs in De Morgen niet enkel op als pleitbezorger van het vrouwenrecht-bij-uitstek dat het afbreken van een zwangerschap volgens hem en vele geestesgenoten van hem is, maar formuleerde meteen een suggestie aan minister Onkelinx, die tot zijn politieke familie behoort, om aan deze zaak een juridisch staartje te geven.

Wat is er aan de hand?
De ethische commissie van het katholieke Sint-Maartensziekenhuis van Mechelen, dat gefuseerd is met de locale OCMW-kliniek, heeft beslist dat abortus en euthanasie niet te verzoenen zijn met de christelijke principes van het huis en daarom niet ter plekke zullen worden uitgevoerd.
Toen burgemeester Somers de pers vertelde van zijn plan dan maar zelf iets uit te grond te stampen, was Vlaanderen weer eventjes te klein voor al de vakkundig opgeklopte verontwaardiging. Het recht van de vrouw dat met voeten wordt getreden, de wet die blijkbaar niet voor iedereen gelijk is, de angst van artsen om hun job te verliezen. De typische argumentatie van een volkstribuun die de argeloze lezer tot de enig mogelijke conclusie wil voeren: wat denken die katholieken wel wat ze zijn?

Nu moet men bij een Desmet en consorten niet afkomen met het recht op leven van het ongeboren kind of de vrijheid van geweten van betrokkenen. Het ideologisch gekleurde vrouwenrecht op veilige abortus is bij hen zo hoog boven alle concurrerende rechten verheven dat zelfs een begin van eerlijke discussie niet mogelijk is.
Men moet zich met zulke lieden aan dat soort redeneringen dan ook niet wagen. Een repliek op Desmets eigen formuleringen lijkt meer aangewezen.

Ik wil drie passages uit zijn artikel van 29 november (in De gedachte) even onder de loep nemen.
Ik begin met het belangrijkste: het ontkennen van het recht van een levensbeschouwelijke instelling om volgens haar beginselen op te treden.
Het individuele recht van de arts’ om abortus te weigeren wil de journalist nog erkennen, maar verder kan hij beslist niet gaan. Dat is te begrijpen want voor velen is een godsdienstige overtuiging vandaag niet meer dan een privéaangelegenheid.
Dat godsdienstvrijheid niet enkel geldt voor individuen en kerkdiensten, maar ook voor instellingen en initiatieven, kan er bij hen niet in. Het is hun antiquarische opvatting van de scheiding tussen Kerk en Staat: geloof is privé en daarmee uit. Wil een geloofsgemeenschap toch eigen instellingen in het leven roepen, dan moeten die zich maar geheel schikken naar de zg. neutrale beginselen van de seculiere samenleving.

Elk historisch perspectief moet hier trouwens wijken voor de ideologische barrière: want hoe komt het eigenlijk dat de katholieke Kerk hier zelfs vandaag nog zovele scholen, ziekenhuizen en zo heeft? Er zouden vandaag weinig intellectuelen zijn die zich als papenvreters kunnen manifesteren als ze niet eerst bij die papen op school geweest waren.

Terug naar Desmet. Als rasecht demagoog wil hij ook ruzie stoken tussen het gewraakte ziekenhuis en de Orde van Geneesheren. Hij wil hen ‘de vrijheid van therapie‘ doen verdedigen van hun leden. Mooi.
En sinds wanneer is zwangerschap een ziekte? Ze kan gewenst zijn of ongewenst, gecompliceerd of ongecompliceerd, verheugend of belastend, maar op zichzelf is ze nooit ofte nimmer een ziekte.

Hoe kan het ontluiken van leven als een ziekte beschouwd worden? De idee alleen al zou de hele geneeskundige wetenschap op zijn kop zetten. Bij de meeste abortussen zijn er geen complicaties dan die welke men zelf gezocht heeft of men zichzelf heeft laten aanpraten. Dat laatste gebeurt met name bij jonge meisjes, die tegenwoordig op eigen houtje een abortus kunnen laten uitvoeren, zonder er zelfs hun ouders bij te hoeven betrekken. Een ander ideologisch stokpaardje van de oude ’68-ers, vrije sex van zo vroeg mogelijk, doet de rest.

Natuurlijk kon Desmet niet eindigen zonder een multiculturele noot toe te voegen aan zijn verhaal. Wat als een hypothetische islamkliniek met zo iets zou afkomen?
De redacteur hoort in zijn verbeelding ‘het gehuil’ al dat overal te lande zou opstijgen. Is hij daar wel zo sterk van overtuigd? Hoort het niet tot het linkse erfgoed elke assimilatie- of inburgeringstrategie als verfoeilijk extremistisch te brandmerken?
Sommigen die de katholieke Kerk alle rechten wensen te ontzeggen staan tegelijk klaar om de islamitische collectieven op alle mogelijke manieren te believen. Mocht het maar eens tot de gewoonten van de katholieken horen om schapen onverdoofd te ‘offeren’: Gaia zou niet als een roepende in de woestijn moeten komen actie voeren!

Klap op de vuurpijl: zelfs de koepel van abortuscentra vindt dat het om een storm in een glas water gaat. De meeste abortussen gebeuren helemaal niet in een ziekenhuis, zeggen ze daar.
En voor een eigen abortuscentrum is er simpelweg te weinig klandizie in een stad als Mechelen (zie DS van 28 november).
Laten we hopen dat de Emmaüsziekenhuisgroep van Mechelen voet bij stek houdt en zich manhaftig durft te verdedigen tegen de aanvallen van de Desmets van deze wereld, die alleen maar moedig kunnen lijken als ze omringd worden door een links kerkkoor dat hen bejubelt en bewierookt worden door dito acolieten die hen ophemelen.
***

Wilfried Martens (CVP)

promotor van de abortuswetgeving.


Tekening: Herman Denkens

abatoir

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *