933 Kath – 't Scheldt

933 Kath

Dit land kent een sterk afgelijnd levensbeschouwelijk landschap, waar bijgevolg ook allerlei instellingen en verenigingen het etiket ‘katholiek’ dragen. Het gaat daarbij vaak meer om traditie en gewoonte dan om overtuiging en inhoud. Niet zelden heeft men ook de indruk dat het etiket voor een zekere klantenbinding moet zorgen en (al of niet overtuigde) katholieken moet weten te lokken. Dit is niet enkel het geval met politieke partijen en geaffilieerde mutualiteiten en vakbonden, maar ook met ziekenhuizen, bejaardentehuizen en onderwijsinstellingen.

Deze laatste categorie kwam laatst nog in het nieuws toen de generale overste van de Broeders van Liefde, René Stockman, publiek liet weten achter een initiatief te staan van een groep ouders en leraars die graag een echt katholieke school zouden willen organiseren.

De Guimardstraat’ en de bisschoppen werken hen achter de schermen duchtig tegen, maar worden, eens voor het voetlicht, een stuk voorzichtiger en beperken zich tot het soort enerzijds-anderzijds uitspraken die al decennialang zo dodelijk zijn gebleken voor de toekomst van het katholiek geloof in onze streken.
Wie wel heftig van leer is getrokken – op eigen houtje? – is een medebroeder van Stockman, Marc Bittremieux. Wat eerstgenoemden niet konden of niet durfden, moest deze broeder-leraar maar voor ze doen, zou men kunnen denken. Hij viel zijn eigen hoogste overste aan, publiek, in de pers, en uitte zijn verbolgenheid dat de ‘katholieke’ school waar hijzelf les gaf niet als vol werd beschouwd.
Inderdaad, zou ik zeggen, broeder Stockman heeft overschot van gelijk. Kan men een school als katholiek beschouwen – en dit is in de overgrote meerderheid het geval – waar het merendeel der ouders enkel in de kwaliteit van de lessen is geïnteresseerd, waar het merendeel der leerlingen een uiterst geringe kerkelijke praktijk heeft en waar het merendeel der leraars vrij onverschillig staat tegenover Kerk en geloof?

Kan men een school als katholiek beschouwen waar zelfs de godsdienstles een lachertje geworden is, waar zelden of nooit een klasmis wordt georganiseerd en waar menig leraar openlijk niet leeft volgens de kerkelijke voorschriften?

Kan men een school als katholiek beschouwen waar men na een twaalfjarig curriculum zelfs de katholieke basiswaarheden en basisgebeden niet kent?
Natuurlijk, er is ‘de christelijke inspiratie’, er is ‘de christelijke openheid’, er is ‘de christelijke strijd voor gerechtigheid en vrede … en heelheid van de schepping’. Maar dat zijn grotendeels woorden, en waar het niet bij woorden blijft, daar komt het neer op wat elke school die zichzelf respecteert zijn leerlingen wil trachten bij te brengen.

Dit alles maakt meer dan duidelijk dat zo’n echt katholieke school er meer dan ooit nodig is. En niet om andersdenkenden of twijfelaars de deur te wijzen, maar om hen duidelijk te maken dat niet zij de sfeer in zo’n school kunnen bepalen, maar wel en alleen de leiding van de school.
Maar ja, zo’n echt katholieke school gaat blijkbaar in tegen de heersende opvatting van wat godsdienstvrijheid precies inhoudt. Voor velen in dit deel van de wereld lijkt het inderdaad – zoals sommigen het geschreven hebben – synoniem van ‘vrij van godsdienst’.

Dat hebben de Italianen ondervonden, die door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens hun land veroordeeld zagen om alle kruisen uit openbare scholen te verwijderen.
Als er in Europa nu één land is waar het christendom deel uitmaakt van het patrimonium dan is het wel Italië. Maar neen, het kliekje rechters – alle van links of zelfs uitgesproken antireligieus of (ex-)communistisch signatuur – dat dit vonnis heeft geveld vond dat het weghalen van alle kruisen in een heel land geen ideologisch statement was en het er laten hangen wel.

De heersende ideologie (ook binnen de EU-instellingen) wordt immers niet gepercipieerd als een ideologie, maar als normaliteit en wat is er normaler dan te eisen dat de normaliteit haar rechten (terug)krijgt?

Nu hebben ze echter buiten de waard gerekend, daar in dat besloten hofje van Straatsburg.
Het protest tegen dit stukje onrechtvaardige rechtspraak is enorm, in heel Italië. En zelfs niet alleen van katholieke zijde: ook menig niet-katholieke Italiaan wenst zich de les niet te laten spellen door een stel nuttige idioten. Overal op het schiereiland worden zelfs kruisen bijbesteld die op plekken zullen gehangen worden waar ze vroeger niet hingen.

Dat noem ik een natie die zich niet laat doen. Ik durf er niet aan denken wat er hier bij ons niet zou gebeuren, mocht een dergelijke verordening er komen. Italië, we kunnen er in deze gerust een lesje van leren!
Ze kunnen meer dan spaghetti bereiden en aria’s zingen: ze hebben… guts!
***

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *