931 Bril – 't Scheldt

931 Bril

 

Ik herinner me nog levendig vroegere veemarktbezoeken. ‘s Morgens heel vroeg uit de veren en daar ging ik. Op weg naar ‘mijn beesten’ zoals ik ze op voorhand noemde. Als ik de plaats van gebeuren naderde begon mijn hart sneller te kloppen, door de verhoogde adrenalinestoten die alles sneller deden functioneren. Dan bereikte ik ‘mijn markt’.
Mijn eerste ronde was er één van geveinsde onverschilligheid. Ik ging alles af en keek zogezegd ongeïnteresseerd rond terwijl ik in mijn hoofd beelden van prachtbeesten vastlegde, klaar om later uitgebreider te bekijken. De mindere elementen werden automatisch uit mijn geheugen gewist. Ik had geen digitale camera nodig. Mijn hersen scannen en leggen alles véél accurater vast dan welk machien ook.
Mijn tweede ronde, die veel korter was, beperkte zich dan tot die beesten die ik al had uitgekozen. Die tweede inspectietoer leidde tot een selectie van minstens twee of drie beesten. Die moest ik hebben. Lusteloos rondkijkend benaderde ik dan de eigenaars en veinsde een lichte interesse in hun dieren terwijl mijn speeksel eigenlijk al op mijn handpalm lag om te bieden.
En zo herhaalde zich dat tot ik mijn drie beesten had. Dan ging ik mijn stamkroeg binnen om te klinken, niet te veel want ik had altijd te veel betaald naar mijn goesting en wou dus op bijkomende onkosten besparen. Héérlijke tijden die ik mis. Nu doet mijn zoon dit alles. Waarom vertel ik dit? Wel dit gebeuren kwam terug in mijn herinnering toen ik vandaag in de krant las dat Mohamed, de vader van de vermiste kleine Younes, in 1988 een 23 jaar jongere vrouw had gekocht in Marokko voor EURO 6 000 . In zijn ogen een koopje… maar hoe is dat in uw ogen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *