930 Obs – 't Scheldt

930 Obs

Wanneer Paus Benedictus XVI tegenwoordig in de populaire media komt,

PAUSdan is het meestal om hem in een kwaad daglicht te plaatsen. Hijzelf trekt zich daar blijkbaar niet veel van aan en gaat rustig door met het uitwerken van de krachtlijnen van zijn pontificaat.

De interpretatie van het Tweede Vaticaans Concilie is daarbij, het herstel van de liturgische traditie van de Kerk, maar ook de eenheid onder de christenen. Op dat laatste vlak is er dezer dagen heel wat aan het gebeuren dat de meeste journalisten niet op de juiste wijze weten te duiden. Indien ze al bij ‘specialisten‘ te rade gaan alvorens hun kopij in te leveren, dan zijn die steevast van het soort van een Rik Torfs of een Staf Nimmegeers, die er een beroep van hebben gemaakt hun godsdienst van binnenuit af te breken. Dit zijn niet de duiders die kunnen vertellen wat er precies aan de hand is, natuurlijk.

Wat is er aan de hand? Deze paus vindt de eenheid onder de christenen van het grootste belang. Christus zelf heeft er om gebeden, zegt het evangelie. En het christendom zou er zich een flink stuk geloofwaardiger door maken. Alleen is de vraag: hoe doen we dat? Sinds het jongste concilie, dat toch alweer dateert van de zestiger jaren van vorige eeuw, was het bon ton om oeverloze palavers te onderhouden met alle christelijke gemeenschappen, om na te gaan waarover men het eens kon zijn en waarover (nog) niet. Dat bleek alras water naar de zee dragen te zijn, want iedereen weet allang waar de knelpunten liggen, zowel met de orthodoxen als met de protestanten en de anglicanen.
Een ander zou zich misschien laten ontmoedigen door een halve eeuw discussies, die op leerstellig vlak niets hebben uitgehaald. Maar niet paus Ratzinger! Hij heeft begrepen dat het hoog tijd is om het geweer van schouder te verwisselen. Hij zoekt de eenheid ook in de dialoog, maar dan in de dialoog met de grote traditie van de Kerk.
Men moet volgens hem geen nieuwe wegen bewandelen, maar de oude weg trachten terug te vinden. Daar alleen zullen christenen van alle belijdenissen elkaar kunnen terugvinden. Dat is zijn diepste overtuiging.

Zonder de pauselijke raad voor de eenheid, moe van vijftig jaar gepraat, af te schaffen, bewandelt hij een ander pad. Hij heeft – in het grootste geheim, om niet weer door zijn eigen achterban te worden tegengewerkt – een plan uitgewerkt om die anglicanen die al de nieuwlichterij in eigen rang beu zijn in groep op te vangen in de Kerk van Rome.

Hij is – o verschrikking – gesprekken gestart met de enige dissidente groep waar de voorvechters van de oecumene niks van moeten hebben: de volgelingen van mgr. Lefebvre. En hij is verder geraakt in de toenadering tot de orthodoxie dan sinds het concilie van Brest (1596) het geval was geweest. In dat kader heeft bisschop Tichon, die instaat voor de Bulgaarse orthodoxen die in ons deel van Europa leven, onlangs aan de paus gezegd dat zijn gelovigen alvast uit zijn op spoedige hereniging met Rome.

Het is allemaal nog afwachten waar dit alles in de praktijk toe zal leiden. Maar het is zeker een nieuwe wind die hij laat waaien door een landschap dat er stilaan als een woeste-nij was beginnen uit te zien.
Ja, Benedictus XVI doet echt meer dan de islam of de homo-activisten tegen de haren instrijken – wat ook wel eens mag. Hij doet wat elke vader dient te doen: zorgen dat de kinderen weer overeenkomen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *