928 Ephi – 't Scheldt

928 Ephi

Is het niet hartverwarmend om al die intellectuelen, artiesten en zelfs politici te zien opkomen voor de oude meester, mijn held. En zeker niet aan iemand die al zoveel heeft doorgemaakt? Denk aan de kleine de Roman die als 10-jarige in het getto van Krakau moest zien te overleven en die later, als aanstaande vader, zijn zwangere vrouw Sharon Tate verloor. Bruut vermoord door de sekte van Charles Manson.

Toen ik zondag het nieuws van de arrestatie van de bejaarde regisseur Roman Polanski hoorde, zag ik plots het hoofd van Macbeth aan de voeten van zijn camera rollen. Ik werd hier neerslachtig van. Ik zag de verfilming van Shakespeare‘s meesterwerk door Polanski, vlak nadat hij werd uitgebracht in 1971.
Van alle films van deze meester blijft voor mij ‘Macbeth‘ de meest indrukwekkende. Een sombere, wrede en poëtische vertolking van het boek, maar waarin de messteken in het lijf van Sharon Tate bijna voelbaar zijn. En nu zit mijn held in een Zwitserse gevangenis. Voor een zaak, seks met een minderjarige, die in 1977 plaatsvond.

Er zijn zo veel redenen te noemen om de pijnlijke affaire eindelijk te begraven. Natuurlijk de duur van 32 jaar. Maar ook de hardnekkigheid van de Amerikaanse justitie, destijds en nu weer, om een beroemdheid te vloeren. Het feit dat het slachtoffer, nu de 45 gepasseerd, allang heeft vergeven en zelf publiekelijk vraagt om de affaire te seponeren.

En, natuurlijk, zijn er al die meesterwerken die Polanski, dankzij zijn vlucht uit de VS, ons de laatste 30 jaar heeft kunnen schenken. Gisteren las ik het getuigenis, daterend uit 1997, van Samantha Geimer. Een bijna klinisch relaas zonder wraakgevoelens en zelfs verwijten jegens de dader. Ik las en herlas en ontwaarde de schaduwkant van een onbekende.

Deze man van 44 jaar die in een eerste fotosessie de geest van de 13-jarige Samantha begon te bewerken. Een kind dat droomde van beroemdheid en filmcarrière en zich tot de eigenaardige wensen plooide van de beroemde regisseur die door haar moeder blind werd vertrouwd. Daarom trok Samantha haar T-shirt gedwee uit toen Polanski om een naakte foto vroeg. Er gebeurde toen nog verder niets.
Pas 20 dagen later, bij een tweede sessie, werd het plan van de man van middelbare leeftijd tot uitvoering gebracht. Niet in een opwelling. Niet omdat hij zijn hoofd even had verloren. Nee, alles werd met akelige precisie voorbereid en uitgevoerd. De champagne die hij bleef inschenken, het kalmerende pilletje, de commando’s om naakt in de jacuzzi te gaan liggen.
En zelfs toen de man van 44 het kind van 13 al in zijn macht had en door iemand die aan de deur klopte werd gestoord, kwam hij niet tot bezinning. Hij onderbrak alleen heel even zijn activiteit.

Zie hier de daad van een slinkse en uitgekiende pedofiel. Roman Polanski, mijn held. Geen meesterwerk, geen status, geen verjaarstermijn kan dit goedmaken.
Het wordt tijd dat Roman Polanski, na een lange en laffe vlucht van 30 jaar, eindelijk voor zijn rechters verschijnt.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *