926 Bob – 't Scheldt

926 Bob

Pamela was één van Nederlands meest onafhankelijke en pittigste columnisten. Meer dan 12 jaar werkte ze voor het Algemeen Nederlands Persbureau, het ANP, waarna ze artikelen en columns ging schrijven voor het Algemeen Dagblad. Dat deed ze 16 jaar lang waarbij ze een grote schare trouwe en enthousiaste lezers aan zich wist te binden. Die kwamen dan ook allen in opstand toen in 2003 het Algemeen Dagblad haar min of meer op staande voet ontsloeg. De hoofdredactie en de directie van het AD hadden hun vertrouwen in Pamela opgezegd. Men vond haar journalistiek een ongeleid projectiel.

Ze vocht met succes haar ontslag aan bij de rechtbank te Rotterdam, maar de werkverhoudingen waren grondig verstoord.

Pamela was gedwongen als freelance journaliste verder te gaan. Dat deed ze o.m. voor het (gratis) blad Metro en voor een aantal websites waaronder ‘De Gezonde Roker‘ van de in 2004 vermoorde journalist/schrijver en filmregisseur Theo van Gogh. Toch werd ze door vele z.g. kwaliteitskranten als een soort journalistieke paria beschouwd.
Dit heeft zeer aan haar geknaagd omdat door haar criticasters werd voorbijgegaan aan het enorme journalistieke talent dat zij had. Daarnaast had ze een feilloos instinct om onwaarheden, opschepperij, valse heroïek, onjuiste voorlichting en hypocriete politieke uitspraken te doorzien en alles wat huichelachtig was met haar scherpe pen door te prikken. Het was ook niet voor niets dat haar lijfspreuk was ‘Niemands Knecht‘. Daarbij maakte ze gebruik van een in de gewone journalistiek uiterst ongebruikelijk idioom. Grove taal werd niet altijd gemeden.

Het grote conflict met de hoofdredactie van het Algemeen Dagblad ontstond in de periode dat de thans legendarische politicus en schrijver wijlenfortu Prof. Dr. Pim Fortuyn zijn pijlsnelle opkomst maakte.
Net als Pamela prikte Pim door alle politieke camouflages heen. Hij analyseerde glashelder en sprak zulk een duidelijk Nederlands dat zelfs kinderen en pubers hem konden volgen. Pim maakte politiek weer begrijpelijk en aantrekkelijk, terwijl hij zijn tegenstanders met feilloze argumenten hoogst adequaat wist neer te sabelen.
Het gevolg was dat Fortuyn door de overwegend politiek links georiënteerde pers tot de grond toe werd afgebroken. En dat met termen en kwalificaties die de hoofdredacteuren anders nooit zouden hebben toegelaten. Alle politici deden daar aan mee tot aan het misdadige toe.

Waartoe deze massale diabolisering heeft geleid weet thans iedereen. Pim Fortuyn werd op 6 mei 2002 vermoord. De Nederlandse overheid had hem bovendien iedere vorm van bescherming geweigerd.
Pamela Hemelrijk nam het in het AD voor Fortuyn op. Tot tweemaal toe weigerde haar hoofdredacteur een column van haar op te nemen en wilde bovendien ook nog eigenhandig correcties in haar tekst aanbrengen.
Zo werd o.m. een uiterst kritisch artikel over de aard van het socialisme door het AD geweigerd. Pamela had als titel er boven staan ‘Anti socialistisch manifest’.
Zij ging daar tegen alle heersende opvattingen in met keiharde uitspraken.
Het socialisme was volgens haar ‘een perverse ideologie‘ omdat zij gebaseerd is op de zelfopoffering van het individu. Dat systeem wordt gehandhaafd omdat ‘niemand nog van mening durft te verschillen met de Marxistische mafkezen’.Het is een vorm van ‘geïnstitutionaliseerd kannibalisme’.

Deze teksten vond de hoofdredactie van het AD te heftig, waarna Pamela ze publiceerde op internet. Dat wekte weer de woede van haar dagblad. En zo ontstond het drama. Maar het ergste vond zij nog dat haar verslag van de uitvaart van Pim Fortuyn niet werd gepubliceerd. De titel luidde ‘I saw a dead man win a fight’. Ik zag een dode man een gevecht winnen.
Pamela is aanwezig geweest bij Fortuyn‘s uitvaart in de Laurentius Kathedraal te Rotterdam. Op straat stonden duizenden mensen, waaronder veel allochtonen. Ze hadden bloemen meegenomen en spandoeken.
Het verkeer werd door de politie omgeleid. Een verbijsterde Engelse journalist vroeg aan Pamela wat er allemaal gebeurde, want de links georiënteerde Nederlandse televisie negeerde de massale plechtigheid totaal.
De Engelsman verzocht Pamela de teksten op de spandoeken en de vlaggen voor hem te vertalen. En ze legde hem uit dat al die teksten een massale en vernietigende motie van wantrouwen van het Nederlandse volk aan het adres van de Nederlandse regering vormden.
De Engelsman vertelde dat dit alles hem deed denken aan de tijd dat hij nog correspondent in het Oostblok was. Maar ook dacht hij aan een beroemd gedicht op een Schots oorlogsmonument met de fameuze regel: ‘I saw a dead man win a fight’.

In dat artikel leverde Pamela Hemelrijk vlijmscherpe kritiek op de pers en op vele politieke vijanden waaronder de toenmalige minister-president, Wim Kok, die de regie van Pim‘s uitvaart volledig in handen hadden genomen. En ze noemde in felle en dodelijk scherpe bewoordingen de namen van alle linkse journalisten en politici die zij mede verantwoordelijk achtte voor de dood van de geliefde politicus.
In feite was deze column haar journalistieke zwanenzang.

Wat haar critici totaal ontging, was het feit dat Pamela een uiterst gevoelige en rechtschapen vrouw was die geen onrecht, bedrog en hypocrisie kon verdragen. Zij had in wezen een liefdevol hart voor haar medemensen. Dat stelde haar in staat geheel andere literatuur te schrijven, zoals het ontroerende gedichtje dat ze in het AD op 5 december 2001 als Sinterklaas cadeautje voor haar vader publiceerde. Het heette: ‘Voor mijn vader‘.

Het was een gedichtje gebaseerd op een aantal kinderliedjes uit de tijd dat ze als klein meisje op de schoot van haar vader samen met hem zat te zingen.“Uren, dagen, maanden, jaren
vliegen als een zucht voorbij”
O, dat wij weer kinderen waren
“Thee-tje drinken, schuitje varen
Zet je handjes in je zij”
Het gedicht telt 5 coupletten. En het laatste heeft een bijna profetische inhoud.“Uren, dagen, maanden, jaren”
Maart, april, september, mei
Trouwen, scheiden, kinderen baren
Voor je ‘t weet is het voorbij,
En zit je in het vuur te staren:
Heden ik en morgen gij.
“uren, dagen, maanden, jaren”
Stof en as en leem en klei
“Tot de Veerman aan komt varen
(…: ik en m’n nichtje, zwartgezichtje
heb je nog een hemd voor mij?…”
)
Op 28 september j.l. kwam op de Prinsengracht te Amsterdam de Veerman voorbij. Hij bracht haar het gevraagde Hemd en voerde haar mee naar een andere dimensie waar oprechtheid en morele verontwaardiging met liefde worden bejegend en waar gebroken harten geheeld worden.Prof. dr. B. Smalhout
1 oktober 2009
***

Smalhout

Wij danken

prof.dr. Bob Smalhout

voor deze bijdrage.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *