920 JR – 't Scheldt

920 JR

In Den Haag draait iemand de kraan dicht en het Scheldewater houdt op te druppelen. Zo is het ongeveer verlopen.

DELW
De vroegere havenschepen Leo Delwaide heeft er dikwijls voor gewaarschuwd. Hij was een baron, wat een vergissing was. Zijn schepenambt was geen vergissing.
Hetzelfde voor Marc van Peel. Hopelijk blijft hij driftig. Hetgeen die Hollanders hem gelapt hebben treft hem in het kruis van zijn broek.
Wat die Hollanders doen is niet van dagelijkse aard.
In het Midden-Oosten en op vele plaatsen waar een akkoord werd gemaakt om ‘staakt het vuren’ in te voeren, zegt iemand dat akkoord op. Dikwijls omdat die tegenpartij toch nog een bommetje werpt of een schot afvuurt. Dus: van het een komt het andere.
In Nederland gaat dat anders. Volksvertegenwoordigers in Den Haag, nadien in Brussel, stemmen verdragen. Dat betekent: men geeft elkander een woord. De aannemer begint met het werk: hij verdiept de vaargeul. En plots komt daar een mannetje met zwart pak: hij zegt met zijn Haags stemmetje: ‘Stop met dat gebulldozer’. De man die het gevaarte bestuurt bromt: ‘Wat is er nu weer? Iemand omver gereden? Er stonden toch verwittigingspaaltjes’.
Dat Haags brillenmannetje wordt ongemakkelijk. ‘Stoppen, zeg ik u’. Hij leest iets af. Niemand verstaat hem. Enkele uren later hoort men zeggen dat het werk voorlopig niet doorgaat. Een zekere Raad van State zou dit beslist hebben. De aannemer zendt zijn volk naar huis.

En dan komt het circus op gang. De journalisten doen vervelend: in volle vakantie. Daarom komt er zo weinig uit hun pen. Maar het is me wel wat. Wivina Demeester zou gezegd hebben: de Nederlanders blozen van schaamte. Dan moet het erg zijn. Een Hollander die bloost. En nog wel van schaamte. Maar het is wel zo.

Die Hollandse Raad van State zegt doodleuk: met al dat geluidlozer wordt de Schelde er anders uitzien en dat mag niet. Waarom mag dat niet? Antwoord: daar gaan we eens lekker over nadenken, binnen zes weken hoort u nog van ons. Onderrussen wordt het werk stilgelegd. Dat heet in het juridisch: een voorlopige beslissing.

Wablief?
Jaren hebben Vlamingen van alle slag aan de voeten gelegen van die Hollanders, nota bene zweetvoeten. Wat iedere boer aan de grens doet, als het water hem stoort, duwt hij met zijn schop wat dieper. En er komt water uit. In de Schelde stoort dat het ‘waterestuarium’. Wat is dat? Dat zullen we binnen zes weken uitleggen. Ondertussen: stop de bulldozer.

Aan de grens wonen Brabanders, Zeeuwen en Vlamingen. Zij kunnen het met elkaar wel vinden. De Vlamingen begrijpen er niets van: waartoe dienen waterverdragen?
De Zeeuwen zeggen: het kan niet dat ze onze poldergrond afpakken. En de Brabanders: alles is de schuld van Rotterdam, die kunnen Antwerpen niet luchten.
Dat is de correcte weergave van de standpunten.

De Zeeuw denkt er niet aan de Waterverdragen te erkennen. De Brabander, toch al geen vriend van die Hollanders uit Rotterdam, verwijt Rotterdam om overal de baas te willen zijn.
De Vlaming zegt: het is nu welletjes geweest, die Hollander mag ‘s zondags de grens over om nog brood te komen kopen maar daarmee is het dan ook afgelopen.
De strijdbijl is opgegraven: in Nederland heten de Vlamingen weer ‘Pelzen‘, de Vlamingen noemen de Hollanders weer ‘Kaaskoppen‘.
En de Zeeuwen gaan speciaal ‘ter kerke’ uit dank aan ‘de Heer’ omdat ze hun grond nog hebben.
De bulldozer staat werkloos aan de kant.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *