918 K en K – 't Scheldt

918 K en K

EEN WERELD IN SCHULD (1)

Op 8 juli overleed Pieter Huys, uitgever van het tijdschrift Nucleus en persoonlijke vriend van de paus. Eén van zijn grote bezorgdheden was de demografische achteruitgang in Europa, waardoor het christendom plaats ruimt voor de islam.Ik heb respect voor zijn conservatieve standpunt, maar wil daar graag een andere ‘conservatieve’ visie tegenover plaatsen. Voor de eerste keer in de geschiedenis slagen een aantal volkeren er in de natuurlijke bevolkingsaangroei zonder geweld of zonder ellende te stoppen. Ik spreek over Europa, Rusland, Japan, en – ietwat geforceerd – ook China.Dat werd hoog tijd, want de aarde wordt te klein. Willen we nog wat ruimte laten voor onze kinderen, dan hebben we beter wat minder kinderen. En als we niet willen dat ze na ons moeten vechten voor water-, voedsel- en energiereserves, dan moeten we aan een evenwicht gaan denken.
Een zekere vergrijzing is daar een element van en dat is eerder een luxe dan een probleem.Het gaat dus de goede kant uit, ware het niet dat sommigen deze ecologische zelfbeheersing niet wensen te volgen. Om te beginnen zijn er de islamitische en Afrikaanse culturen, die elk op hun manier hun vrouwen blijven aanzetten om steeds meer nakomelingen op de wereld te zetten. Zij worden gesteund door de Europese Unie. Economische kringen, die de Unie beheersen, willen niet dat de arbeidsmarkt krap wordt, en vullen graag de demografische teruggang op met bevolkingsoverschotten van over de Middellandse Zee. Alle middelen zijn goed om het verzet van de Europeanen te breken, geëtaleerde ellende, hongerstakingen, dwangsommen, mensenhandel en andere vormen van illegaliteit. De kiezer-belastingbetaler wordt minder en minder in zijn stem gevolgd.Het toppunt van dit beleid is het voorstel van de Belgische heer Verhofstadt. Die wil dat Europa, naar Belgisch, Amerikaans en Japans voorbeeld, grote leningen aangaat om de krimp in de economie te bezweren. De toekomstige belastingbetalers, onze kinderen dus, zullen er de dupe van zijn. En met hoe minder ze zijn, hoe meer ze voor die schuld zullen opdraaien.
België als model voor Europa, komt dat zien! Verhofstadt en consoorten zijn ook gedreven voorstanders van bijkomende immigratie. Men kan ze dus niet verwijten dat ze niet consistent zijn in hun ‘progressieve’ standpunten.Een voorzichtig ‘conservatief’ beleid betekent op alle vlakken het tegenovergestelde: géén schulden maken, de bevolking rustig wat laten ‘vergrijzen’, de economie ook rustig wat laten ‘vergroenen’, zelfbeschikking ook voor vrouwen, anti-globalisme en voor het behoud van kleinere gemeenschappen, immigratie beperken, geen verdere Europese machts-concentratie, en vooral zorgen dat er voor onze kinderen nog wat (adem)ruimte blijft.
Ik noem dat nog altijd een groen programma, maar dan zonder uitroepteken.
Karel Anthonissen
***EEN JURIDISCHE KIJK OP EUROPA
Meestal horen we van Europa vanuit politieke of economische hoek. Zelden komt in de media de juridische kant van de zaak aan bod. Agnes Schreiner, een Nederlandse die zich bezig houdt met de studie van Europese rechtculturen, heeft hier op een bescheiden wijze verandering in willen brengen. Ze heeft twee korte geschriftjes gebundeld tot een publicatie van 34 pagina’s, inclusief illustraties van David Cerny‘s beeld Entropa en Frank Gehry‘s ontwerp van het Guggenheim Museum Bilbao. Geïnspireerd door het mediatieke Eurovisie gaf ze het de titel Jurovisie mee. De ondertitel ‘Twee traktaten over de europeanisering van het recht‘, doet gelet op het net voorafgaande, wel enigszins pompeus aan. Maar dat is van minder belang.Waar het om gaat is of de auteur ons iets wezenlijks weet uit te leggen omtrent de juridische toekomst van de EU. Het lijkt mij dat dit wel én niet het geval is.
In luttele bladzijden weet ze, meestal op basis van voorbeelden uit het contractueel recht, enerzijds wel te evoceren dat Europa stroomlijning van het recht op het oog heeft. Anderzijds beperkt ze zich bij dit alles te zeer tot wat (aan het gebeuren) is en zegt ze niets omtrent de wenselijkheid van zekere (gestuurde) ontwikkelingen.
Als er – in landen waar burgers en politiekers nog nadenken – meer en meer eurosceptici bijkomen, dan is het zaak na te gaan hoe dat komt. Velen houden het bij de menselijke domheid en/of vasthoudendheid als verklaringsgrond. Maar dat is misschien iets te simpel.De critici van het Europa van vandaag zijn steeds vaker de klokkenluiders van een bu-reaucratie die te ver van de burger staat, zich op zijn kap verrijkt en hem bovendien op erg ondemocratische wijze gaat vertellen wat hem te doen en te laten staat. M.a.w., de EU is aardig op weg het tweede grootste totalitaire regime van onze tijd te worden. Net als de Chinese Volksrepubliek onder het mom van een parlementaire vormgeving. Daarover had ik persoonlijk liever wat te lezen gekregen, hoe intrigerend sommige van Schreiners beelden ook overkomen.A. Schreiner * Jurovisie * Uitg. Duizend & Een * 34 p * ISBN 978 90 71346 38 5.Observator
***HET RODE ORKEST
Begin jaren veertig van vorige eeuw. We bevinden ons in nazi-Duitsland. De militaire inlichtingendienst maakt er een prioriteit van om illegale zenders op te sporen die vanuit bezet Europa contact hebben met Groot-Britannië en met de Sovjet-Unie. De Duitse marconisten geven de operaties die ze op het spoor zijn een codenaam, niet gespeend van hun eigen ironische logica. Omdat de berichten worden verzonden door op een morsesleutel te tikken, noemen de Duitsers een zender een Klavier. Een netwerk van zenders is een Kapelle, oftewel een Orkest.
Van berichten die vanuit bezet Europa naar Groot-Britannië worden verzonden wordt gezegd dat ze afkomstig zijn van een Waldkapelle, de berichten die vertrekken naar Moskou komen van de Rote Kapelle (de Sovjets werden in de standaardterminologie aangeduid als ‘de roden’.Eén van de actiefste netwerken van de Sovjets was gestationeerd in Brussel en werd geleid door de Poolse sovjetagent Leopold Trepper. Door een merkwaardige samenloop van omstandigheden werd de naam Rote Kapelle door de Duitse inlichtingendienst echter ook gebruikt door een verzetsgroep in Berlijn, ook al had deze weinig of niets gemeen met de groep rond Trepper en hadden ze vrijwel geen contact met elkaar.
Van de Berlijnse groep maakten naast communisten, ook lutheranen, katholieken, socialisten, conservatieven en kunstenaars zonder politieke belangen deel uit. Voor hen telde alleen de strijd tegen hun gezamenlijke vijand Hitler en zijn trawanten.Over dit Duits verzet in het Derde Rijk verscheen zopas een meeslepend boek, geschreven door de Amerikaanse journaliste Anne Nelson. Op haast onnavolgbare wijze vertelt zij het tot nog toe grotendeels onbekende verhaal van het Berlijnse Rode Orkest en dit tegen de achtergrond van de dramatische veranderende Duitse samenleving. Tot hoofdpersoon van de uitstekend gedocumenteerde vertelling maakte zij Greta Kuckoff, een jonge Duitse vrouw die in de Verenigde Staten studeerde en ten rijde van de machtsovername door Hitler naar Duitsland terugkeerde. Daar sloot zij zich al snel aan bij een verzetsgroep, die (buiten hun weten) de ‘Rote Kapelle’ werd genoemd. De groep infiltreerde in naziministeries, distribueerde pamfletten en probeerde de geallieerden te helpen Duitsland te verslaan.
In 1943 werd de groep opgerold. Kuckoff overleefde de oorlog en bekleedde later hoge posities in de DDR.Het Rode Orkest van Anne Nelson is een onvergetelijk verhaal, scherpzinnig verteld en dat de lezer(es) niet loslaat vooraleer de laatste bladzijde is omgeslagen.Anne Nelson * Het Rode Orkest * Uitg. Meulenhoff * 448 p * ISBN 978 90 2908 430 7.Katelijne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *