915 Ephi – 't Scheldt

915 Ephi

Wat is er spraakmakend aan die twee jonge duiven, huppelend in een zee van drek op mijn balkon? Zelden zoveel e-mails en brieven gekregen na een column. Daarbij moet ik ook de keren tellen dat lezers mij op straat of in de metro over de groeivorderingen van Klip en Klaar aanspraken. De genadeloze stukjesschrijver bezit tot ieders verbazing een menselijk hart. Zou hij begin deze maand misschien op de Partij voor de Dieren hebben gestemd, lees je hier en daar? Maar dat is een brug te ver.Ik wil niemand zijn goudviskommetje afpakken, kinderen een circusverbod opleggen, vissers bruusk van onder hun paraplu vandaan halen, barbecuende Kamerleden op brandneteldieet zetten en miljoenen mensen de Mexicaanse griepdood injagen.

Het aantal taboes en verboden is bij de PvdD vrij aanzienlijk. Maandagavond keek ik met belangstelling naar Paul RosenmöllersSpraakmakende Zaken‘ die zichzelf de onnozele vraag had gesteld: ‘Is het dierenrechtenactivisme de afgelopen jaren geradicaliseerd?’ Een meneer van het clubje Een Dier Een Vriend fulmineerde tegen een mevrouw die leiding geeft aan het Dierexperimenteel Centrum van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam.
Deze laatste, die al eens de titel ‘Dierenbeul van de maand’ heeft binnengehaald, werd voor de dood van 47 000 beestjes verantwoordelijk gesteld. Hoofdzakelijk knaagdiertjes op wie medicijnen en vaccins worden getest. Hier zit het dilemma: moeten we in geval van een ernstige pandemie miljoenen mensen laten sterven om muizen of ratten te redden?
Ik ben natuurlijk bereid tot veganistische concessies om het dierenwelzijn te verbeteren. Geen vlees en geen vis meer. Geen boter, kaas en eieren. Geen leren Chesterfields en wollen sokken. Een lichaam vol muggenbulten in de zomer en een keuken vol krioelende kakkerlakken.Maar of ik bereid ben alle proefdierencentra te laten sluiten om de plechtige opening van duizenden extra mensenkerkhoven bij te wonen, betwijfel ik.
Verbied eerst elke dierenactivist om zelfs maar een aspirientje in te nemen.
En mocht ik ooit lid worden van Een Dier Een Vriend dan eis ik wel dat de naam van dit clubje bewaarheid wordt. Want te vaak komt de liefde van één kant en blijken dieren racistische wezentjes met een aangeboren weerzien jegens de menselijke soort.Neem nou Klip en Klaar. Met een van dierenliefde overlopend hart heb ik me over die twee duifjes ontfermd. Ik heb hun moeder tijdens het broeden gul gevoed. Zo gul zelfs, dat op een gegeven moment haar hele kennissenkring bij mij op het balkon zat mee te profiteren. Het stinkende tapijt van duivenpoep en de zwermen strontvliegen nam ik dan voor lief.
Toen Klip en Klaar werden geboren, heb ik hun bevuilde nest (de bloemenbak) regelmatig met heerlijk vers hooi verschoond. Nu zijn ze groot en bijna klaar voor de grote vlucht. Eergisteren viel Klip uit zijn bak. Ik wilde hem terugzetten en werd zowel door hem als zijn broer Klaar lelijk gebeten en gestoken. Niet de pijn aan mijn hand maar de haat in hun ogen heeft me het meest geraakt.
Als ze straks weg zijn leg ik een antiduivenspijkersondergrond op het balkon.
Opgeruimd staat netjes.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.
***
Ook wij ontvingen een reeks instemmende reacties op het artikel van Ephimenco in vorig nummer. Hartelijk dank.
De redactie

bont

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *