914 Kinderen – 't Scheldt

914 Kinderen

EEN VERHANDELING
OVER HET HANDELDRIJVEN MET KINDEREN

Het begon eenvoudig. Een mailtje naar de pastoors. Uw krant gaat een bijlage uitgeven met de foto’s van alle eerste communicanten in de provincie. Of de pastoors even alle gegevens wilden doorgeven. De namen van de kinderen, de naam van de fotograaf die de foto’s zou trekken en als het even kon, de foto ook.

Ik herinner uit mijn jonge tijd als beginnend correspondent dat de redactiechef maar één enkele bezorgdheid had. Niet het verhaal moest goed zijn. Wel moest de foto zoveel mogelijk hoofden tellen. Want die kopen allemaal de gazet. Een fanfare met 50 leden die een scheet gelaten hadden kreeg daarom voorrang op een beleidsmaker die iets origineels bedacht had. De truc hebben ze nog niet verleerd.
Alleen is de truc nog een stukje verfijnder.
Een communicant is commercieel meer waard dan een klarinettist van de fanfare. Want alleen de muzikant koopt de gazet. Als het een beetje een knappe gast is loopt misschien ook één van zijn ex-en naar de krantenwinkel. Maar daar stopt het dan.

Maar een communicant dat is andere koek. Om te beginnen een gazet voor het kind, om in haar fotoalbum te plakken, eentje voor de ouders, eentje voor de grootouders – aan beide zijden wel te verstaan – eentje voor de peter – als dat niet één van de grootouders is natuurlijk. Maar peter en meter zijn tegenwoordig broers en zussen van de ouders, of de beste vrienden…
Een beetje rekenwerk leert dat een communicant goed is voor minstens ZES verkochte exemplaren. En dan gaan we er nog niet van uit dat ouders en grootouders van elkaar gescheiden zijn en elk nieuw samengesteld gezin een krant koopt. Vermenigvuldig dit met een paar duizend communicanten en je hebt dadelijk het potentieel van deze actie op de rekenmachine staan. Service aan de lezer noemt men zo iets.

Kinderarbeid is iets verfoeilijks. Daar strijden we al jaren tegen. Niet dat het plaatsen van een foto waarop de fiere communicant geposeerd heeft kinderarbeid is, maar de pose wordt wel commercieel uitgebuit. Alleen de CIM-cijfers worden er beter van. Niet de communicant zelf die ook nog eens minderjarig is. Dus mag het jongen en het meisje zelfs niet eens verschijnen in de krant zonder de expliciete toestemming van de ouders. Een dergelijk formulier mochten de pastoors niet ontvangen van de uitgever.

Het is verbazend hoeveel pastoors en parochies klakkeloos ingaan op deze vraag van de uitgever. Foto’s worden ingeleverd. Namenlijsten worden doorgestuurd. Professionele fotografen geven hun foto’s af. En daar waar het niet lukte stuurde de krant de plaatselijke correspondent. Tot afgrijzen van de lokale fotowinkel. Want eens oma de foto uit de krant heeft kunnen uitknippen kan de fotograaf van het dorp stoppen met afdrukken. Dat is nu eenmaal de harde realiteit.

Een groep parochies, verenigd in een federatie zoals tegenwoordig de kerk zich organiseert, ging niet in op de vraag van de krant. De pastoor heeft een team dat hem omringt in zijn steeds verder uitdeinend pastoraal gebied. De verantwoordelijke voor het communicatieve gebeuren binnen de federatie legt geduldig uit aan de medewerker van de krant dat communicanten GEEN koopwaar zijn, dat ze de plaatselijke fotograaf het eerstgeboorterecht gunnen en dat de federatie bovendien over een eigen krant beschikt waar de foto’s in gepubliceerd zullen worden. Gratis, huis aan huis en recht in het juiste gebied.

Dat vonden ze bij de krant niet leuk. De redactiechef belt de communicatieverantwoordelijke op met de boodschap dat ie geen verstand heeft van kranten maken. Hij had beter zijn huiswerk gemaakt. Want laat die mens nu eens toevallig al 30 jaar in het vak staan. Maar goed, wat betekenen dertig jaar tegen het jonge geweld dat tegenwoordig het op kranten voor het zeggen hebben… Dus laat men deze mens links liggen en gaat men terug achter de pastoor aan. Want die zal wel toegeven aan het dreigement dat ze anders onze onwil voor op de krant zetten. Maar deze man geeft niet toe.

Ondertussen is de krant verschenen.
De vier parochies die niet meededen werden netjes in het zonlicht geplaatst. Want dat is ook service naar de lezer. Opdat deze niet vergeefs zou zoeken naar de foto van de kleine.
En allicht in de zoete hoop dat de pastoor en die moeilijke mens die de communicatie regelt de hele bevolking van de vier parochies op hun dak zouden krijgen. Niets van dat alles. Want in die federatie redeneren ze allemaal net hetzelfde. Die kinderen, die zijn van ons. En die houden we voor ons. Tot spijt van wie het benijdt.

Naschrift: om de privacy van de betrokken partijen te beschermen werden de (merk)na-men uit het verhaal geweerd.
Mensen die denken hier de hand te zien van Concentra met haar Goed Nieuwskrant in Het Belang van Limburg, wijzen we er op dat toevallige gelijkenissen soms niet zo toevallig zijn.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *