905 Ludo D – 't Scheldt

905 Ludo D

Schiltz stond aan de wieg van het Belgische federalisme, eigenlijk een geleidelijke opsplitsing, Dierickx bouwde aan het Europese federalisme, een geleidelijke vereniging. Veel hebben zij elkaar niet meer gesproken; de these en de antithese, de nationalist en de antinationalist, zijn nooit tot een synthese gekomen.

Toch hadden zij nog één ding gemeen. Met hun christendemocratische achtergrond hadden zij het kunnen maken in de grootste Vlaamse partij, maar neen, zij kozen voor een kleine oppositiepartij, de één voor de Volksunie, de ander voor Agalev. Zo konden ze elk tot tien, elf procent van de Vlaamse kiezers bekoren. Beiden hebben ze hun partij ook weer zien tenondergaan, na scheuringen en machtsgrepen.

Ludo Dierickx‘ laatste politieke daad was dat hij in naam van enkele oudgedienden aan het bestuur van Groen! voorgesteld heeft de naam van de partij terug in Agalev te veranderen met als argument ‘dat de mensen dat zouden begrijpen’. Dat was op 28 februari 2009.

Het was zijn milde wraak voor een kwart eeuw machtsstrijd, die hij verloren had. Hij verloor omdat hij met open visier streed, omdat hij geloofde in de kracht van het woord. Tot de laatste week van zijn leven bleef hij proberen vriend en vijand te overtuigen met artikelen, die hij links en rechts publiceerde of via e-mail rondstuurde, en waarbij hij bijna smeekte om kritiek.

De anderen, die de strijd wonnen, deden dat niet. Walter Pauli schrijft dat ‘Geysels en Vogels een betere introductie bij de media hadden’ (De Morgen, 9/4/2009).

Laat ik dat even verduidelijken: Geysels en consoorten streden met het geschreven woord van De Morgen. Die krant stond eenzijdig aan hun kant en de oppervlakkige commentaren werden door de brave groene partijleden meer gelezen dan de theoretische geschriften van Dierickx.

Wat mij het meest spijt, is dat ik in 1985 als lid van het Antwerpse pollcomité een zekere Mieke Vogels naar voor geschoven heb als kandidaat-volksvertegenwoordiger, en even later, als voorzitter van de partij (toen heette dat: ‘gespreksleider van het uitvoerend comité’) een zekere Jos Geysels als partijsecretaris heb aangesteld.

Het heeft Agalev uiteindelijk ten gronde gericht en Ludo Dierickx twintig jaar persoonlijke ellende bezorgd, want opgeven, dat stond niet in zijn woordenboek.

Sorry Ludo, en dank u voor de vriendschap.
***

 

agal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *