905 Ephi – 't Scheldt

905 Ephi

In hoeverre zijn woorden debet zijn aan de lichte trauma die ik sinds mijn kinderjaren heb moeten torsen, weet ik niet echt. Maar van alle natuurrampen die de potentie hebben een mensenleven te ruïneren, zijn aardbevingen voor mij de meest afschrikwekkende.

Uit die kindertijd, maar ook daarna, kan ik me heel wat bevinkjes en zachte schokken herinneren. Niet iets om gillend van angst wakker te schrikken, dat niet. Een zwevend bed midden in de nacht of een schilderij die van de muur glijdt. En ook, soms, het geritsel van borden en bestek in een buffet. In het Noord-Afrikaanse Oran, waar ik geboren ben, heeft de dreiging altijd als een schaduw boven de stad gehangen. Nog vorig jaar zijn bij de Algerijnse havenstad alweer twee serieuze bevingen, zonder slachtoffers weliswaar, geregistreerd. Maar in 1790 werd Oran door een woeste beving geheel vernietigd. Zoiets werkt lang door in een collectief geheugen. Daaruit konden vroeger mijn schoolkameraadjes naar hartenlust putten om de meest onzinnige verhalen aan elkaar te rijgen.
Zo kenden de wetenschappers in korte broek die mij omringden, talrijke precedenten van kinderen die bij een beving van de aardbodem waren verdwenen. Het ging meestal zo: voor je voeten opende zich met geweld een magistrale scheur. Een soort mond die je onmiddellijk opslokte. Als je eenmaal in die kloof was getuimeld, was er geen weg terug. De scheur ging even snel potdicht maar dood ging je niet. Je bleef in de ingewanden van moeder aarde wanhopig ronddollen, terwijl je echte ouders boven je hoofd bleven stampen en roepen.Het verhaal leek toen aannemelijk en zorgde bij mij telkens weer voor bijzonder onrustige nachten. Gelukkig verhuisde ik op mijn zesde naar het rustiger Frankrijk. Rustig? We kwamen in de Provence terecht, aan de overkant van de Noord-Afrikaanse kust. En weer ging af en toe mijn bedje licht schommelen en het bestek ritselen.Later leerde ik dat Frankrijk wat betreft aardbevingen inderdaad een rustige plek was. Behalve in mijn nabije omgeving.
Op 11 juni 1906 werd in de directe periferie van Aix-en-Provence met een Richter-cijfer van 6,2 de ergste aardbeving geregistreerd die het land in bijna 300 jaar had geteisterd. Dorpen en steden als Salon, Lambesc of St-Cannat werden totaal verwoest en er vielen 46 doden.Toch nog een peulenschil vergeleken met de ramp van gisteren in midden Italië. Ik heb gisteren bijna de hele dag met een oog gericht op Rai-Uno doorgebracht.
Via e-mails kreeg ik nieuws van vrienden die allemaal op voldoende afstand van het epicentrum verbleven.
Niemand opgeslokt. Alleen Paola uit Rome schrok om 3 uur 32 wakker: ‘Cosi forte, tutto tremava’.
***

Wij danken Sylvain Ephimenco en Trouw om de toelating tot overname.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *