900 Kin – 't Scheldt

900 Kin

Hij stoort zich aan ‘de vrijblijvendheid waarmee met de alarmerende cijfers wordt omgegaan’. En hij vindt dat er dringend meer moet gebeuren dan het bouwen van meer jeugdgevangenissen.

Tot daar kan men het met hem eens zijn, hoewel ik veel meer dan hij vindt dat jongeren die misdaden plegen daar uiteraard in de eerste plaats voor moeten boeten.
DM moge dan al gewagen van een nieuwe houding bij de man die tot nu toe altijd bekend had gestaan voor ‘de genuanceerde boodschap en de zachte waarden’, ook die nieuwe houding van Adriaenssens lijkt niet echt te voldoen aan wat er werkelijk zou moeten gebeuren. Wat is zijn voornaamste suggestie?
Het is een pleidooi ‘voor een uitbreiding van de begeleiding van Kind & Gezin. Elk gezin met een baby zou opvoedingsondersteuning moeten krijgen en die steun zou moeten doorlopen tot zes, zeven jaar’. Voilà.De specialist past daarmee op zijn terrein toe wat tegenwoordig de algemene stelregel is geworden: als er ergens een probleem is in onze samenleving, dan moet één of andere overheidsinstelling dit maar aanpakken. Twee axioma’s lijken hier samen te gaan: dat van de maakbaarheid van de samenleving en dat van de verantwoordelijkheid van de overheid voor alles en nog wat.Dit laatste is typisch voor de socialistische visie op de maatschappij. De overheid regelt alles voor het volk, maar ontneemt het tegelijk zijn eigen verantwoordelijkheid.In een zo fundamentele materie als de opvoeding van kinderen is zo’n benadering natuurlijk nog funester dan elders. Ouders zijn immers de natuurlijke en daardoor de eerste verantwoordelijken voor de opvoeding van hun kinderen. Iemand die verbonden is aan een katholieke universiteit zou zich van die basisregel toch wel bewust moeten zijn, meen ik. Maar hij is dat duidelijk niet. Dat blijkt ook waar hij spreekt van ‘de gaten in ons systeem’ of waar hij jongeren wil ‘verplichten vrijwilligerswerk te gaan doen’. Het gezin laat het afweten, dus moet de overheid ingrijpen.
Nu, het gezin laat het zeker en steeds vaker afweten.‘Het fundamentele probleem van jongeren vandaag is eenzaamheid’, getuigt Adriaenssens en ik ben geneigd hem te geloven.
Dus gaan jongeren alsmaar extremere zaken uithalen ‘om iets te betekenen‘ en hij geeft als voorbeeld: comazuipen, tienerzwangerschappen, extreem geweld. Bovendien laten vele ouders hun zestienplussers veel te vrij, zegt hij nog, daar waar zelfs hun (nog onvolgroeide) hersenen dit niet toelaten. Maar zelfs ouders die hun kinderen aan hun lot hebben overgelaten besluiten liever, aldus nog steeds de Leuvense kinderpsychiater, dat de problemen ‘in zijn koppeke’ zitten dan in het gezin. Hij wijst niet alleen op de klassieke problematiek van de ‘kinderen uit een vechtscheiding’, maar ook op die van de ‘nieuw samengestelde gezinnen’, met telgen van de ene, van de andere en van beide partners.Hij noemt dus genoeg zaken om duidelijk te maken dat er fundamenteel iets schort met wat tegenwoordig voor gezinnen moet doorgaan, maar hij trekt er de verkeerde conclusies uit.Waarom? Omdat het heilige recht op individuele vrijheid, ook als men getrouwd is en kinderen heeft, niet op de helling mag worden gezet. Dat is duidelijk. Toch ligt de echte knoop juist daar. Zolang er niet opnieuw een harmonischer gezinsleven tot stand komt, zal het aantal Daar kan geen Kind & Gezin en geen vrijwilligersdienst tegen op. Die kunnen op dit punt hoogstens voor wat Ersatz zorgen.Nu heeft dr. Adriaenssens ook van de notie ‘harmonisch gezinsleven’ een speciale opvatting, die zo uit de de jaren ’60 is overgebleven, nl. die van de anti-autoritaire opvoeding. Hij verwijt de tegenstanders hiervan ‘de huidige dialoog vanuit gelijkwaardigheid’ weer te willen vervangen door een ‘terugkeer’ naar ‘de tijd van respect en autoriteit’.

Het is mede omdat academici en vele anderen die het voor het zeggen hebben in onze samenleving al decennialang geen weg meer weten met zowel respect als autoriteit dat we zover gekomen zijn.Het is niet moeilijk te aanvaarden dat kinderen gelijkwaardig zijn aan hun ouders, maar of dit dient te betekenen dat ouders hun kinderen eerst moeten zien te overtuigen van alles wat ze van hen verwachten is maar de vraag. ‘Respect moet men verdienen’ en ‘gezag verdient enkel wie iets te zeggen heeft’ zijn de afgezaagde slogans van een maatschappijvisie die haar failliet al meer dan duidelijk bewezen heeft. Ze hebben alles wat houvast bood in de samenleving onderuit gehaald.Kan men van jongeren die in zulk een maatschappij geboren worden nog wel verwachten dat zij ergens respect voor hebben en enig gezag aanvaarden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *