898 Halt – 't Scheldt

898 Halt

 

De Maere noemt dit je reinste nominalisme. Anders gezegd: katholiek bij naam, ja. Belangrijker ter attentie van Torfs is dat deze de opgeheven excommunicatie en het betreurde negationisme gewild door elkaar haspelt. En verduidelijkend zegt De Maere dat geen woord wordt gezegd over het bekritiseerd Vaticaans decreet dat geen eindpunt is, maar hooguit de weg vrijmaakt voor eventuele latere gesprekken ten gronde. Hij bedoelt wel degelijk wat de Paus zinnens is, richting de Lefèvre-groep.De Maere is nogal berustend, wie over het conservatisme spreekt als Torfs, bewijst dat hij ratzdaarover nooit heeft nagedacht, maar blijkbaar heeft hij in deze regio niet veel weerstand te vrezen. Dit kan alleen betekenen dat men de gelovigen zowat alles kan aanpraten.Marc Grammens zal de klacht van Luc de Maere verduidelijken, zeggend dat het één met het ander niet te maken heeft. Wat is het één? De stap van de Paus richting de volgelingen na Lefèvre. Het ander: het negationisme, waarvan de Britse Monseigneur Williamson blijk geeft.Reynebeau heeft ook hier zijn zeg. Het is al gezegd dat het negationisme wat de Paus betreft, hier niet aan de orde is. Maar niet getreurd, Reynebeau, te kwader trouw, het kan niet anders, schrijft: dat negationisme van één van hen (de groep Lefèvre) nam de Paus er dus maar bij. Lang hoeft men bij het gebabbel van Reynebeau niet stil te staan. Uitvoerig heeft hij het over de wens van de Paus weer tot meer eenheid in de kerk te komen.
Met typische intellectualistische maar waardelozen opmerkingen: eenheid door de poort open te zetten, alles goed en wel, maar wat doet men dan met Castro. Te gek voor woorden. Zelfs de Vlaamse Beweging moet in het bad. Eenheid door democratische flaminganten toe te laten samen te werken met extreemrechtse partijen? Kan toch niet.Eenheid is dus niet alles, daar gebruikt Reynebeau een wijs woord. Om zich dan weer te buiten te gaan en te stellen dat er met een stevig meningsverschil niets mis is. Niemand zegde dat. En zo worden door Reynebeau vrijblijvende opmerkingen omgevormd tot een lange column.En dan is er een artikel dat me aanzette tot het schrijven van deze ‘Halt’. Het werd ongetwijfeld haastig neergeschreven. ‘Schade voor kerk niet te overzien’, zo is de titel van de Standaard-column door de hoofdredacteur, tevens krantenboer van De Standaard. Er moest nog gauw wat op de commentaar bladzijde. Dat kon ook, gelet op de inhoud van het gepleegde stukje. Het reeds aangehaalde onderscheid tussen het opzet en de poging van traditionelen weer bij de kerk te betrekken en de negationisme-problematiek wordt helemaal niet besproken.Er wordt eigenlijk niets besproken, tenzij dat Van Rompuy, de Belgische premier, veel te laat was met een reactie op het Vaticaan. Maar ook anderen waren te laat, de Duitse Bondskanselier Merkel was hen voor. En toen schoot men in het Vaticaan wakker. Reactie: slechte communicatie.Vandermeersch heeft het zijne gezegd. Nog maar eens: de schade is niet te overzien. Toenadering tot de conservatieve priester-fraterniteit Pius X, het zal, dixit Vandermeersch diepe sporen nalaten.
Men hoeft het niet eens te zijn met het gebruik van de taal door de kerk, de wereldkerk. Het zogenaamde onverstoorbaar Latijn t.o.v. de volkstaal. Men hoeft het evenmin eens te zijn over de aanpassing van rituelen in de liturgie. Het gaat natuurlijk wel over iets heel anders.Krijgt religie en geloof nog een plaats in de samenleving? Als men eerlijk is moet men aanvaarden dat de weerzin groot is. Vandermeersch is wel zo handig de gelovigen uit te spelen tegen de kerk. Kerk is mensenwerk en dus onvolmaakt. Het geloof van de gelovigen, door Vandermeersch als het mooie geloof aangeprezen, zal ook onvolmaakt zijn.Dit is geen vrijgeleide voor de kerk. Die kerk, waarnaar Mark Grammens verwijst als hij het over 1,1 miljard gelovigen heeft, staat in een zeker in West-Europa vrij onverschillige wereld. Of alle kritieken van Gods- en andere geleerden zo eerlijk zijn, mag men betwijfelen. Maar opnieuw verwijzend naar Luc de Maere‘men hoeft in deze regio niet op veel weerstand te rekenen’ als men zegt, zoals Vandermeersch zijn column eindigt ‘een Vaticaan… met vermolmde structuren die toch op instorten staan’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *