897 Joker – 't Scheldt

897 Joker

 

En dat was nog maar het begin van de vele journalistieke spasmen die zouden volgen. Terwijl De Standaard het weekend na het drama het persdeeg over de massamoord uitrolde tot aan pagina 17, bracht De Morgen – je bent uiteindelijk kwaliteitskrant of je bent het niet – ons het nieuwswaardige inzicht bij dat de familienaam van de dader een verhaspeling was van de letters waarmee Heath Ledger, de overleden acteur die de glansrol van de Joker vertolkte in de Batman-film The Dark Knight, zijn familienaam spelde. Dat de wandaad van K.D.G. geinspireerd was door dit fictiepersonage wisten we dan weer dankzij de populairste krant van het land die een gereconstrueerd vierkleurenportret van het geschminkte gelaat van de dader afdrukte. Achteraf bleek dat het indrukwekkende masker, niet meer was dan de bleke huid van de dader.
De Gazet van Antwerpen gooide het over een andere boeg en boog het drama om in een netwerkopportuniteit waarbij de lezers die K.D.G. kenden of hadden gekend werden aangespoord zich aan te melden bij de redactie. Ondertussen mocht een inderhaast opengetrokken blik experten onder aanvoering van televisieadvocaat Jef Vermassen de clown uithangen in verschillende nieuws- en praatprogramma’s. Toen enige tijd na zijn arrestatie duidelijk werd dat de jonge dader ongeveer 20 jaar was bevredigde een journaliste haar onstuitbare nieuwshonger met de prangende vraag of de leeftijd ons iets leerde over het profiel en motief van de dader?
Een ander verhelderend inzicht dook kort daarna eveneens op toen de zwarte fiets met wit zadel van de jongeman in beeld kwam: die fiets zou – volgens een deskundige – het bewijs leveren van de voorliefde van de massamoordenaar voor de kleuren zwart en wit. En zo werd er naar hartelust gegrossierd in scheve psychologische diagnoses van de meest stuitende soort. Buren hadden, achteraf beschouwd, al een hele tijd opgemerkt dat er iets schortte aan K.D.G.: hij begroette hen immers met een gewone goeiedag. Je zou voor minder achterdochtig worden en het is onbegrijpelijk dat dit hoogst onaangepast gedrag niet tot een vroegtijdige arrestatie van K.D.G. had geleid.  Overigens moest de diagnosekwaliteit van de man in de straat niet onder doen voor die van de televisie-experten die zich in gespreide slagorde in verschillende studio’s druk speculerend over de motieven en psychologie van de dader uitlieten. Het enige dat zij met elkaar gemeen hadden was – bij gebrek aan dossier – de uitgesproken afwezigheid van enige dossierkennis. Desalniettemin kwamen ze hun speculatieve beschouwingen maar wat graag voor de camera etalleren.
Na zoveel journalistieke ongein en desinformatie was het de hoogste tijd om de opgejutte publieke opinie via een internetpoll te bevragen over hoe ze de opgepakte jongeman bij voorkeur zouden veroordelen. De publieke opinie brak daarbij een stevige lans voor de doodstraf, of hoe verheffend de interactieve en participerende rol van de media kan zijn.
In dat degenererende klimaat kon de politiek uiteraard niet achterblijven: Bert Anciaux wierp als eerste zijn arafatsjaal in de ring en vervulde met verve zijn rol als de clown van de Wetstraat door op zijn eigen weblog een verbluffende vergelijking neer te zetten tussen het drama in Dendermonde en het Gazaconflict. Op beide plekken waren kinderen betrokken en dat maakte van deze drama’s, aldus de kersverse sp.a-er, synonieme gebeurtenissen.
Een overtuigender pleidooi voor de herinvoering van het capacitair stemrecht was onmogelijk, maar de VRT verzuimde om de vraag aan haar kijkers voor te leggen.
Neen, geef ons dan maar liever de clown uit ‘De Slimste Mens’, Bart de Wever, oog in oog met die andere clown en hoogleraar Rik Torfs.
De voorzitter van de partij die zich ooit rabiaat verzette tegen de zinloze aanwezigheid van politici in allerhande entertainmentprogramma’s leerde ondertussen de weldaden van het genre aan den lijve ondervinden. En het moet gezegd: De Wever beheerst het format feilloos of hoe de N-VA tijdens de finale-uitzending de openbare omroep op gevatte wijze over de drempel van 2 miljoen kijkers hielp. Als dat kijkcijfersucces nu nog een tijdje aan de N-VA zou willen blijven kleven, dan wordt het behalen van de kiesdrempel voor de partij straks een uitdaging van niets.
Na de doortocht van De Wever in de Slimste Mens, kan je alleen maar hopen dat Bart zich vaker in het kostbare weefsel van het openbaar amusement nestelt. Dat het politieke bedrijf dezer dagen beter tot zijn recht komt in een ludiek kwisprogramma dan in het halfrond of daarvan afgeleide programma’s is wellicht geen drama, maar stemt toch minstens tot nadenken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *