897 Hoofd – 't Scheldt

897 Hoofd

 

Enige tijd geleden was dit een kop in het Nederlandse dagblad Trouw (31/1/ 2009). Het ging erover dat nogal wat gescheiden vaders vinden dat ze te weinig betrokken worden bij de verdere opvoeding van hun kroost. Daartoe richtten enkele mannen het Man-Kind Centrum Amersfoort op.
Het klopt natuurlijk dat rechters meestal de kinderen vooral laten opvoeden door hun moeder. Op zich lijkt mij dat natuurlijk en vanzelfsprekend. Een vrouw is nu eenmaal van nature meer op haar kinderen betrokken dan een man. Zij heeft ze immers gedragen, gebaard en gezoogd. De rest van de opvoeding komt daar dan als een normaal verlengstuk bij.
Dat is tenminste mijn idee, waarvan ik besef dat weinigen het nog zo huldigen.
Toch lijkt het mij, precies binnen onze postmoderne culturele context, niet meer logisch dat rechtbanken kinderen zo goed als altijd aan de moeder toevertrouwen en maar uitzonderlijk aan de vader. Immers, in onze tijd wordt er toch van uit gegaan dat mannen en vrouwen evengoed huishoudelijke taken kunnen opknappen. En dat geldt evenzeer voor de opvoeding. Vroeger, toen moeders nog massaal thuis bleven als ‘moeder aan de haard’, was het onderscheid tussen de vader- en de moederrol nog duidelijk te trekken. Nu het een maatschappelijk dogma geworden is dat vrouwen om zich te kunnen ontplooien het huis uit moeten, de werkvloer op, is de rechtspraak daarmee niet echt in harmonie.
Nogmaals, ik vind het toewijzen aan de moeder persoonlijk de minst slechte oplossing in gevallen van echtscheiding, maar ik wijs slechts op de inconsequentie.
Wat ik uit het artikel in Trouw wel helemaal kan onderschrijven is dat er zich nu een fundamenteel probleem aftekent, dat nl. ‘Kinderen die bij hun gescheiden moeder wonen – en dat doen verreweg de meeste – nauwelijks meer mannen tegen [komen], zegt Grippeling: ‘Op de crèche en in de buitenschoolse opvang krijgen ze een leidster, op school een juf’.’
Ze krijgen op die manier de mannelijke benadering van het leven veel te weinig in beeld, waardoor met name jongens bovendien een gebrek lijden aan geslachtelijke rolmodellen.
Het is niet voor niks dat er tegenwoordig dikke boeken geschreven moeten worden over Mannelijkheid!
Ik kan de noodkreet van sommige vaders goed begrijpen, maar ik vind dat ze de eenvoudigste oplossing voor het probleem wat al te gemakkelijk buiten beschouwing laten. Die oplossing bestaat er in… niet te scheiden.
Het lijkt wel een onontkomelijkheid vandaag dat koppels gaan samenwonen, gaan trouwen en… gaan scheiden.
Wie huwt, neemt echter een ‘duurzame’ verantwoordelijkheid op zich en wie ouder wordt nog veel meer.
Alle ‘oplossingen’ waar men na een scheiding mee kan afkomen, zullen altijd in min of meerdere mate op behelpen lijken. In een supersnel veranderende wereld zou het gezin een oase van stabiliteit kunnen zijn, zo belangrijk, vooral voor kinderen.
Wat houdt de mens van vandaag tegen om hieraan te beginnen werken?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *