897 Ephi – 't Scheldt

897 Ephi

Met veel plak-, knip- en kneedwerk kun je van PVV-leider Geert Wilders altijd een soort martelaar van het vrije woord proberen te maken. Daarbij geholpen door de beslissing van de Britse regering om hem de toegang tot het land te weigeren. Maar met Wilders, de gelegenheidskampioen van de vrije mening, zit je vervolgens wel met een zware kei op je maag. Daar is ongeveer iedereen met een minimum aan IQ-consistentie het wel over eens.

Wilders is vooral de man die wil verbieden, of het nu om stokoude religieuze boeken gaat of om de beroepsuitoefening van sommige tv-journalisten. Over de selectieve verontwaardiging van Wilders is al voldoende geschreven.
Maar hoe staat het dan met de selectiviteit van de Britse overheid?
Op 25 april 2004 reisde de Franse extreem-rechtse leider Jean-Marie Le Pen ongemoeid naar Engeland om in Manchester in het openbaar op te treden.
De bedoeling was om de eveneens extreem-rechtse British National Party in zijn campagne voor de Europese verkiezingen te steunen.
Engeland zat met dit bezoek in zijn maag. Le Pen is, zoals men weet, andere koek dan Geert Wilders. Het etiket extreem-rechts is nog zacht uitgedrukt voor de man die zijn sympathie voor het Derde Rijk, Hitler en de nazibezetters van zijn land nooit onder stoelen of banken heeft gestoken. Toch zag de toenmalige minister van binnenlandse zaken David Blunkett geen reden om Le Pen de toegang tot het land te weigeren. Letterlijk zei hij: ‘Meneer Le Pen is een EU-burger en heeft het recht om vrij te reizen. Hoewel ik hem liever hier niet zou willen hebben’.
Het schijnt dat de Engelsen de vervolging van Wilders voor haat zaaien als argument gebruiken voor hun weigering. Vervolging is nog steeds geen veroordeling en Wilders heeft voorlopig een blanco strafblad.
Maar toen Le Pen bijna vijf jaar geleden Engeland aandeed, was hij al minstens 23 keer door een rechtbank veroordeeld. En die veroordelingen logen er niet om: verheerlijken van oorlogsmisdaden, antisemitisme, aanzetten tot haat, gebruik van fysiek geweld, (het) gewoon doen lijken van misdaden tegen de menselijkheid (gaskamers), enzovoorts.
Een ander argument is dat Wilders, door het beledigen van moslims en de islam, met zijn aanwezigheid protesten zou kunnen veroorzaken en de Britse veiligheid in gevaar zou kunnen brengen.
Maar toen het aanstaande bezoek van Le Pen bekend werd gemaakt, werd een mobilisatie van links-radicale Britse groepen aangekondigd. Dit mondde op 25 april 2004 uit in rellen waarbij Le Pen met tal van voorwerpen werd bekogeld en door de politie moest worden ontzet. Toch werd dit risicobezoek door de regering niet verboden. Het mag duidelijk zijn: een antisemiet met nazisympathieën mag Engeland bezoeken, maar een criticaster van de islam niet.
Wilders is geen kampioen van het vrije woord, maar vervult de rol van dikke puist. Een zweer die het symptoom is van een sluimerende ziekte: Europa is onverdraagzaam geworden als het om het ontzien van de islam gaat. En deze religie is de ware reden dat onze vrijheid van meningsuiting steeds drastischer wordt ingeperkt.

gary

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *