895 Eph – 't Scheldt

895 Eph

In onze vreedzame samenlevingen zijn we het gruwelijke en het waanzinnige niet meer gewoon. We leven in dit deel van Europa niet onder permanente dreiging. De kogels vliegen ons niet om de oren en er worden geen steden in een orgie van vuur en ontploffingen met de grond gelijk gemaakt. En als een oorlog toch woedt, is dit meestal een prijzenoorlog tussen de supermarkten of betreft het een strijd van meningen in een maatschappelijk debat.

Onze emoties worden pas aangesproken als een café vol adolescenten op Oud en Nieuw in brand vliegt of een krankzinnige peuters en baby’s verwondt of ombrengt. En dan nog kan dit soms teveel zijn voor onze verbeelding.
Terwijl de sporen van het drama in het Belgische Dendermonde nog moesten worden uitgewist, kwamen vrijdagavond al betrokken hulpverleners hun verhaal op tv vertellen. Waarom een Belgische arts die de hele dag in de weer was om eerste hulp aan gewonde baby’s te verlenen, ‘s avonds honderden kilometers aflegt om in een Nederlandse talkshow zijn relaas te doen, is mij niet duidelijk.
Als ik zijn blog op de site van ‘Pauw en Wittemanlees, lijkt het te gaan om een vorm van verwerking.
Je kunt blijkbaar naast Georgina Verbaan toch nog je ervaringen met een groot publiek willen delen. Maar met mij is het niet gelukt. Noem het een vorm van lafheid maar ik wilde vooral niet, door wie ook, over de gebeurtenissen in het kinderdagverblijf met precisie worden bijgepraat. Mijn verbeelding, die ik probeerde te onderdrukken, was al genoeg. Ik ben naar een andere zender gezapt.
Maar als ik zo’n tere ziel zou zijn, hoe kan ik dan wekenlang de meest ondraaglijke beelden van verminkte kinderen uit Gaza hebben verdragen?
Aangedaan en misselijk, maar toch. Is het de nabijheid van het drama in België, terwijl Gaza ver van mijn bed ligt? Of het feit dat oorlogen een fatalisme impliceren dat je niet voelt als een moordenaar in een kinderdagverblijf plots begint te steken?
Niet alleen geweld kan disproportioneel zijn: dit geldt kennelijk ook voor emoties. Op zijn blog maakte de arts een parallel met de kindermoorden die koning Herodes beging. Met permissie: er vielen maar twee kinderdoden in Dendermonde. Twee te veel.
In Gaza wordt het aantal vermoorde kinderen boven de 250 geschat. Plus al die anderen die gemutileerd of gehandicapt door moeten leven.
Misschien is dit appels met peren vergelijken, maar de pijn die door een kinderlichaam gaat is overal op aarde dezelfde. In Dendermonde hebben ze tenminste een dader om te straffen. In het Midden-Oosten gaan de brute bommengooiers uit Israël en de menselijk-schildspecialisten van het terroristische Hamas voorlopig vrijuit.

Driemaal per week verschijnt in het dagblad Trouw de column van Sylvain Ephimenco.
Wij danken de heer Ephimenco en Trouw voor hun toelating tot overname.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *