891 Ephi – 't Scheldt

891 Ephi

Hey, Mr. Tambourine Man, play a song for me’ met deze historische woorden zong Ronald Plasterk zich ooit een weg naar een glansrijk ministerschap. Het gebeurde op 30 oktober 2005 in het tv-programma Buitenhof waarvan Ronald de huiscolumnist was. Toegegeven, de stem was ietwat geforceerd, het gitaarspel niet om aan te horen en het hoedje te klein. Maar het werkte. De tv-journalisten, de omroepmedewerkers evenals de kantinejuffrouwen van het mediapark waren op slag verliefd.

Acht jaar in totaal heeft Ronald de tv-studio van het discussieprogramma op zondag bezocht. Niemand onder de pratende hoofden van Buitenhof mocht het zo lang doen. Dat Ronald bij het consortium NPS-Vara-VPRO heel wat potjes kon breken, mag duidelijk zijn. En als je acht jaar lang met wat wijsheden en soms een liedje het scherm mag vullen, dan heb je genoeg te kiezen: of in een leeuwenpak tonnen bij de bank gaan verdienen of minister worden.
Ronald stapte bij Balk IV binnen. En sinds bijna twee jaar is hij, meer nog dan voorheen, niet van het scherm te slaan. Natuurlijk is deze minister charmant, intelligent, toegankelijk en heeft hij humor. Maar als geen ander beheerst hij ook de kunst, dankzij een rijke ervaring, om optimaal met het medium om te gaan. Plasterk is dan ook overal een graag geziene gast. Soms lijkt het alsof hij een permanente zetel in de veiligheidsraad van Pauw & Witteman bezet houdt. Maar ook bij Nova, De Wereld Draait Door en Mooi Weer De Leeuw wordt altijd een stoeltje voor Ronald warm gehouden. Geen toeval. Al die Vara-programma’s zijn de gewapende tv-arm van het politieke bedrijf waarvan Ronald deel uitmaakt, de PvdA. Met andere woorden: de man kan met recht worden beschouwd als de personificatie van het gepolitiseerde Nederlandse bestel. Een pervers omroepbestel dat elders niet bestaat. Ronald is zo met het systeem vergroeid, dat je alvast kunt aannemen dat hij, na zijn politieke carrière, ergens als programmadirecteur zal worden aangesteld.
En het is uitgerekend aan deze man dat 44 uitgevers en hoofdredacteuren uit de vrije sector afgelopen weekeinde hebben ge-vraagd om de omroepaberratie financieel te hervormen. Om iets voor hun blaadjes te doen uit die 700 miljoen euro die tegen de plinten van het mediapark klotsen. 44 onnozele biggetjes die om de bescherming van de grote boze wolf schreeuwen.
In Hilversum liggen ze dubbel. Van de wieg tot het graf baden al die televisie- en radio-ambtenaren in het geld. Met dat geld maken ze programma’s waar steeds minder mensen naar kijken of naar luisteren en onderhouden ze een derde overbodige tv-zender, louter en alleen om hun subsidies op te kunnen souperen. Ze weten het zelf ook wel, die rijksambtenaren: dit kan eigenlijk niet. Dit is zelfs schandelijk, contraproductief en beschamend. Maar wel lekker makkelijk. En zo lang deze grote familie, via neefjes als Plasterk, met die luxe knoppen mag blijven spelen, zal er niets veranderen

Driemaal per week verschijnt in Trouw een column van Sylvain Ephimenco.
Onze dank voor de toelating tot overname van de column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *