890 Ephi – 't Scheldt

890 Ephi

Vanochtend opende de zender France-Info met het interview met een SDF (Sans domicile fixe), een dakloze spoorwegambtenaar die al veertien (!) jaar op straat leeft en slaapt. Met de kou in aantocht zijn hulpverleners op het ergste voorbereid. Sinds begin dit jaar zijn meer dan 300 daklozen gestorven. Niemand lijkt te ontkomen aan het leed.

Ook mijn benedenbuurman lijdt en volgens hem is dit min of meer onze schuld. Toen we dinsdag na een lange reis in het flatje aankwamen dat vrienden ons ter beschikking hadden gesteld, wensten we maar een ding: zo snel mogelijk in de armen van Morpheus wegglijden. Na een uurtje werd er aan de deur gebeld. De benedenbuurman had een lekkage in zijn plafond ontdekt en volgens hem kon die alleen door ons zijn veroorzaakt. Slaperig lieten we hem een inspectieronde langs al onze waterleidingen en onuitgepakte koffers uitvoeren. Niets gevonden. Helaas, na een half uur stond buurman weer voor de deur. Zijn lijdensweg was nog niet ten einde, want er druppelde nog wat in zijn kamer. Ik vertelde hem over de lange reis en het gebrek aan slaap. Hij antwoordde dat het bij hem volle bak was en, venijnig bij ons naar binnen kijkend, dat hij niet over zo’n mooi en groot appartement beschikte als dat van ons.
Het was me al opgevallen dat in Frankrijk lijden vaak met een zekere vorm van afgunst gepaard gaat. Weer een half uur later werd er opnieuw gebeld. Nu weigerde ik in eerst instantie uit mijn bed te komen, maar toen er hard tegen de deur werd gebonkt, was er geen houden meer aan. Achter de deur stonden twee politieagenten die mij alles over het lijden van de benedenbuurman wilden vertellen. In het sterk hiërarchisch ingestelde Frankrijk moet je het conflict altijd naar hogerop verplaatsen. Maar ook een geüniformeerde inspectieronde haalde niets uit.
Uiteindelijk kon ik de slaap hervatten zonder dat president Sarkozy aan onze deur verscheen. Trouwens, om het lijden te verzachten moet je zeker niet bij de regering, maar bij de oppositie wezen. Het probleem is dat diezelfde oppositie momenteel in een lelijk schandaaltje verwikkeld is. Op de bankrekening van de socialistische parlementariër Julien Dray zijn verdachte transacties door justitie waargenomen. Erger nog, ook dit dossier is gaan lekken. En zo heeft lijdend Frankrijk gisteren vernomen wat de socialist met de verdachte sommen heeft aangeschaft. Een paar luxe pennetjes (3 950 euro) en vooral wat mooie polshorloges voor een bedrag van 200 000 euro. Niets aan de hand, zegt de linkse politicus, hij is een doodgewone verzamelaar van polshorloges. Het zal wel. Maar in een tijd van lijden en crisis had hij beter aan een verzameling luxe broekriemen kunnen beginnen.

Wij danken Sylvain Ephimenco en Trouw. Driemaal per week (di-do-za) verschijnt de column van Ephimenco in de katern De Verdieping van het dagblad Trouw.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *