889 Frank – 't Scheldt

889 Frank

Onder journalistenOp 26/11 jl. riepen een veertigtal Vlaamse opiniemak


ers, intellectuelen en polit

ici, van links tot rechts, in een petitie op tot een dringende bezinning over de verwildering van de journalistieke zeden en praktijken in onze kwaliteitspers, vooral dan met het oog op de bescherming van de privacy. Aanleiding: het magazine Knack dat in een coverstory uitvoerig citeerde uit het amoureuze e-mailverkeer tussen Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke. De bewuste bijdrage in Knack was gebaseerd op dubieuze leurartikelen uit een lopend echtscheidingsdossier. De betekenis van het begrip ‘maatschappelijke relevantie’ moest dan ook fors worden uitgerokken om deze uitgesproken brok ‘riooljournalistiek’ – dixit P. Vandermeersch in De Standaard – als ‘maatschappelijke relevant’ te kunnen bestempelen. Daarop ontspon zich een vinnige discussie tussen de tenoren van Story, DS en Knack over kwaliteitspers en sensatiejournalistiek. Een discussie die ons alleen maar sterkt in de overtuiging dat de petitietekst en het uitgelokte debat over journalistiek, privacy en e-mailcultuur in Vlaanderen geen dag te vroeg kwam. DS drukte de petitietekst integraal af en vroeg zelf aan Story-hoofdredacteur Thomas Siffer om de initiatiefnemers van de petitie uit te leggen waarom hij deze niet wou ondertekenen.
Pikant detail was dat de initiatiefnemers nooit ook maar één seconde aan de hoofdredacteur van Story hadden gedacht om de tekst van de petitie voor te leggen. Trouwens, mocht Siffer de petitie wél hebben willen ondertekenen, dan hadden we zijn naam meteen moeten schrappen. Alleen al de manier waarop de Story

-hoofdredacteur zijn warrig en chaotisch betoog vol tegenstrijdigheden onder te titel Over boekskes, bladen en e-mails, in DS afsloot, zou hem prompt de verwijdering van de lijst van ondertekenaars hebben opgeleverd. (PS: En nu ze hun liefdesrelatie blijven ontkennen… Iemand geïnteresseerd in foto’s van Morel en Vanhecke die samen in Rijsel terrasjes doen en wat shoppen? Ze liggen op mijn bureau. Op één

acute foto showt
Morel een sexy zwart jurkje aan Vanhecke. Is dat een bewijs van hun liefdesrelatie? Neen. Maar ikzelf zou nooit met een collega van me jurkjes durven kiezen in Rijsel. Mijn vrouw zou namelijk rap overtuigd zijn dat ik met haar een relatie heb. Thomas Siffer in DS, 27/11.Het is trouwens onbegrijpelijk dat DS – die zo prat gaat op zijn kwaliteitsstatus – deze, qua redeneerkwaliteit, ondermaatse bijdrage met het rancuneuze post scriptum wilde afdrukken. Niettegenstaande Siffer de ondertekenaars een aantal dilemma’s en vragen voor de voeten werpt, komt Peter Vandermeersch persoonlijk tussen om te verhinderen dat de initiatiefnemers het wederwoord krijgen.
Het opiniestuk ‘waarom Thomas Siffer de petitie over ‘journalistiek, privacy en e-mailcultuur’ niet mág ondertekenen’, mag niet verschijnen in de krant die haar opiniemakers liefst zelf kiest.
Eenmaal door de algemeen hoofdredacteur van de VUM en adjunct-hoofdredactrice Anni van Landeghem persona non grata verklaard omdat er ooit kritiek werd geleverd op de krant, gaan de opiniekolommen van dit kwaliteitsmedium immers voorgoed dicht.
stand
In het commerciële succesverhaal van DS is er immers geen plaats voor mediakritiek. Wellicht is dat de tol die de krant betaalt voor het feit dat ze geleid wordt door een hoofdredacteur die marketeer (van het jaar 2007) werd en dat predikaat niet als een belediging maar als een eretitel ervaart.
Sinds Vandermeersch is opgenomen in de selecte club van marketeers, vindt hij het zelfs niet langer een evidentie om op te komen voor de journalisten van zijn krant, maar spreekt hij met nauwelijks verholen dedain over de beoefenaars van het journalistieke metier. Tientallen ontslagen redacteurs bij Corelio? In procenten uitgedrukt een habbekrats, zo analyseerde Vandermeersch vlotjes in Terzake. ‘Vandermeersch zal trouwens in de plaats van de ondertekenaars van de petitie reageren’, zo verzekerde Dominique Minten, coördinator van opiniepagina’s bij DS aan de telefoon. Een repliek die qua egogehalte en hoogmoed overigens kan tellen. Daags nadien

publiceert DS de bijdrage ‘Knack wordt een boekske’ van Peter Vandermeersch. In een dubbelzinnig en intellectueel oneerlijk stuk misbruikt de algemeen hoofdredacteur zijn vermeende steun aan de petitie om gulzig en ordinair te sneren naar het weekblad Knack (‘dit blad, dat enkel nog de naam heeft een eerbiedwaardig opinieblad te zijn’). In zijn reactie verwijst Vandermeersch met gespeelde verbazing – straks wint hij nog de titel van het akteur van het jaar 2008 – naar een bijdrage van professor Leo Neels die Knack afdrukte (‘Leve de (zelf)krische media‘) nadat diezelfde mediakritische reflectie eerder door de ‘kritische en onafhankelijke‘ kranten De Morgen en De Standaard werd geweigerd.
Door de onverholen rancuneuze ondertoon reed Vandermeersch een boeiende en relevante discussie over de (zelf)kritische rol van de media onverricht terzake vast in de middenberm. De reactie van Vandermeersch leert vooral dat marketeers inzage debatcultuur nog heel wat kunnen leren. Er restte Knack, bij monde van Knack-directeur Rik van Cauwelaert, daarop niets anders dan de algemeen hoofdredacteur van de VUM lik op stuk te geven.
In een even ontluisterend als verpletterend opiniestuk ‘Een kans om te zwijgen’ ontmaskert Van Cauwelaert in Knack genadeloos de dubbelzinnige retoriek waarmee Vandermeersch zijn steun met de ondertekenaars van de petitie deelt, als doorprikbaar, intellectueel bedrog.
Van Cauwelaert herinnert de lezer in zijn repliek hoe Vandermeersch destijds moeiteloos toegaf aan de druk van Guy Verhofstadt om DS-journalist Derk Jan Eppink te broodroven. Bovendien heeft Vandermeersch de petitietekst ook niet goed gelezen. Daarin pleiten tientallen opiniemakers voor een journalistieke reflectie over de journalistieke zeden en praktijken. Het artikel in Knack vormde de rechtstreekse aanleiding, maar de oproep geldt bij uitbreiding voor alle media die zichzelf graag bij het kwaliteitssegment indelen, met name dus ook voor De Standaard.
Af te leiden uit de reactie van Vandermeersch zijn sommige media trouwens dringender aan die oproep tot bezinning toe dan Knack. Knack heeft in dat verband trouwens nog een eer hoog te houden, alleen al omdat het blad niet constant zelf staat uit te schreeuwen dat het een kwaliteitsmedium vertegenwoordigt, goed beseffende dat zoiets alleen maar de geloofwaardigheid van het predicaat ‘kwaliteitsmedium’ onderuit haalt.
De gecrispeerde manier waarop Vandermeersch als marketeer met mediakritiek kan omgaat (op het 2de congres van De Dag van de Woordvoerder in Antwerpen gaf hij nog maar eens lucht aan zijn ergernis tegenover elk mediakritisch discours), plaatst hem als journalist alvast een flink eind onder het niveau van Rik van Cauwelaert. Of zoals de directeur van Knack het treffend formuleerde: ‘die dag (NvdR: dat DS toestond dat de pen van haar columnist Derk Jan Eppink onder politieke druk werd gebroken) deed collega Vandermeersch wel afstand van het recht om zelfs de kleinste in dit vak, laat staan een echt onafhankelijke redactie als die van Knack, de les te lezen’.PS: A propos meneer Siffer, bent u niet geïnteresseerd in enkele foto’s van de minnares van Peter Vandermeersch? En hoewel niet bewezen, achten we deze wel journalistiek en maatschappelijk relevant.

dr. Frank Thevissen
Strategische Bedrijfs- en Organisatiecommunicatie en Politieke Marketing
+ 32 (0) 496 542 988
[email protected]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *