889 Ephi – 't Scheldt

889 Ephi

Het probleem met economische voorspellingen is dat ze soms niet helemaal juist zijn. Het pleit niet voor economen dat ze het monster dat aan onze deur klopte, pas hoorden toen het die deur had verbrijzeld.
Niemand zag de werkelijke ernst en intensiteit van de crisis die met de subprimes begon. Het leek vooral een Amerikaans probleem dat door onverantwoordelijk gedrag van wilde kapitalisten was gecreëerd.
En wie had begin dit jaar in de VS durven voorspellen dat in dat land, alleen al in november, meer dan een half miljoen banen zouden worden vernietigd?
In het interview met de minister va

n financiën, zaterdag in Trouw, klonk niet echt de bezorgdheid door van een politicus die ons op het ergste wil voorbereiden. Wel vond hij de afkoeling van de economie nogal ‘bruut’, maar bang voor massawerkloosheid was hij niet.
Ach, een crisis of niet, in de visie van Wouter Boszijn we (in 2009) dan nog steeds even rijk als nu’. 48 Uur later lijkt de ontspannen manier waarmee de minister de ‘brute afkoeling’ besprak een surrealistische draai te nemen.
Gisteren presenteerde het Centraal Planbureau (CPB) zijn verwachtingen voor 2009 en 2010. Op zijn zachtst gezegd klinken die nogal alarmerend. We staan aan de vooravond van een ‘dramatische verslechtering’ van de economie, die ‘uniek is de recente geschiedenis’. De cijfers rond de groei lijken nog vrij abstract: hoe duid je een krimp van maar driekwart procent in termen van productie en welzijn? Wat spreekt onze verbeelding het meest aan? Twee keer met vakantie in plaats van drie? Of toch die gratis Twingo bij aankoop van een Renault Espace?
Maar dan moet je niet bij die 200 000 Nederlanders horen die binnen afzienbare tijd hun banen verliezen. Tweehonderdduizend!
Deze cijfers zijn concreter omdat ze over mensen gaan. En met een explosie van de huidige werkloosheid, die een slordig 60 procent gaat bedragen, is het nog de vraag of we straks even rijk zijn als nu.
Eerlijk gezegd voel ik me nogal ongemakkelijk als ik terugdenk aan mijn badinerende stukken, een paar maanden geleden, over de crisis.
Intussen heb ik in binnen- en buitenlandse kranten nog nooit zoveel over economie gelezen. Misschien wel te veel, omdat mijn oorspronkelijke nonchalance in een diepe malaise is omgeslagen.
Somberheid gedijt het best bij somber weer. En wat als deze beginnende winter de langste uit onze geschiedenis blijkt te zijn? Als de voorspelingen van het CPB alweer niet kloppen omdat ze ruim onder de werkelijkheid blijven steken?
Hier en daar lees ik inktzwarte scenario’s voor de nabije toekomst die niet alleen bij het economische blijven. Het zijn apocalyptische verhalen over sociale onlusten, armoedeconflicten en hongeropstanden.
Onvoorstelbare taferelen voor de meesten van ons, die in dit deel van de wereld hun hele leven alleen maar voorspoed hebben gekend.
Afgelopen weekeinde was het koopzondag. De menigte was compact, kooplustig en sleurde achter zich haar vrolijke onbezorgdheid mee.
Zo moet het vaak zijn gegaan in de geschiedenis, aan de vooravond van afschrikwekkende omwentelingen.

De columns van Ephimenco verschijnen driemaal per week in het dagbladTrouw: dinsdag, donderdag, zaterdag.
Wij danken Sylvain Ephimenco en Trouw voor de toelating tot overname van de column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *