880 Belmans – 't Scheldt

880 Belmans

Een aanhanger van Joris van Severen uit de Kempen, meer bepaald Balen. Hij werd nochtans notaris in Anderlecht, reeds vanaf 1960.
Het fatalisme van het modernisme levert ter nagedachtenis van één der onzen bij de media uiteraard zero-belangstelling op. Ook in ‘t Scheldt is dit een te laat In Memoriam.
In 1940 had Belmans snel door dat de Duitse bezetter Vlaanderen ten eigen profijte wilde gebruiken en niet anders.
Menig Verdinaso heeft hij afgeraden naar het Oostfront te gaan, hoewel ook hij tegen het goddeloos communisme gekant was. Toch hielp hij vrienden hetgeen hem later in kontakt bracht met de repressie. Hij zou Verdinaso-mensen geholpen hebben tijdens de oorlog. Gelukkig liepen er nog auditeurs rond met enig gezond verstand. Hij werd nooit vervolgd.
Vergis u niet in Belmans: hij was een energiek man en een denker. De Vlaams-nationalisten verweet hij vele malen geen staatsvisie te hebben.
Dat VanSeveren ook als eerste een bocht van veel graden maakte wou hij niet geweten hebben.
Vlaamse verdeeldheid, gevolg van de partijpolitieke opdeling, deed hem dikwijls naar de pen grijpen. Zijn ideaal waren de Lage Landen, de Benelux waaraan hij een politieke dimensie wilde geven die blijkbaar slechts een minderheid in Vlaanderen én in Nederland genegen waren. Bij die minderheid was RenaatvanElslande, die echter niet doorzette en JosephLuns in Nederland, die wél doorzette, maar de politiek correcten, vooral aan de linkse kant, tegen kreeg.
Belmans was, men kan die indruk krijgen, niet zo maar een kamergeleerde. Tijdens de IJzerbedevaart 1948 zorgde hij met kompanen dat pamfletten van de Paxpoort dwarrelden. Daarop in schreeuwende letters: ‘Van Severen had gelijk‘.
Een nog beter voorbeeld van zijn inzet was het terreinwerk dat hij leverde om tot een verzameling van Kempense intellectuelen te komen, waardoor ‘De Stichting voor de Kempen werd opgericht.
Die belangstelling voor de Kempen, vooral op ekonomisch gebied, leidde tot industrialisering, banen voor de afgelegen Zuiderkempen.
Zijn kontakten met JosvanOrshoven, medewerker van GastonEyskens, hielpen daarbij.
Belmans en de Vlaams-nationalisten, ze konden niet door één deur. Heeft het zin die verdeeldheid in Vlaanderen voor de zoveelste keer te onderstrepen, nu Belmans, met zijn vele verdiensten na een lang en arbeid-zaam leven, ook voor Vlaanderen van ons is heengegaan?
Neen dit heeft geen zin, tenzij deze oproep: Vlaanderen, breek uit uzelf, er is meer dan dat. Er is Europa. Vlaanderen, staat in Europa, zou daarbij kunnen helpen.
Dat laatste was voor Belmans echter de verkeerde stap, want hij verkoos – schrik niet – het provinciaal federalisme.
Laat het zijn wat het wil.
Een Vlaamse strijder is heengegaan. Ook zullen velen, omwille van dit provinciaal federalisme, hem een Belgicist noemen.
Belangrijk is: Vlaams en vroom.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *