878 Beatrix – 't Scheldt

878 Beatrix

We hebben de laatste tientallen jaren ministers-presidenten gehad d

beaie niet bepaald uitblonken op het gebied van taalbeheer-sing, literaire creativiteit of stilistische helderheid. Terwijl juist de premier de belangrijkste producent van die troonrede is.
Bij doorlezen van die redes van de afgelopen jaren krijgt men de indruk dat er in het torentje op het Binnenhof een speciaal kastje is aangebracht met daarin een verzameling losse zinnen en woor-den die in iedere volgorde altijd geschikt zijn voor welke troonrede dan ook.
Daarbij springen enige absolute dooddoeners in het oog die steeds maar weer gebruikt worden. Ook al zijn ze tot op de draad versleten, ze worden ieder jaar opnieuw van stal gehaald. Wellicht is het zinvol enige van die holle frasen hier te vermelden. Dan kunt u zelf aan de slag om een alternatieve rede te bedenken. Hier volgt het recept.
Er zijn enkele zinsneden die eindeloos herhaald kunnen worden. Jaar in, jaar uit. Zo streven wij in principe naar ‘duurzame economische groei’, waarbij wij altijd ‘de blik gericht houden op de toekomst’. (Nooit wordt de blik op het ver-leden gericht, hoewel dat historisch best wel eens nuttig zou kunnen zijn.) Die ‘duurzame economische groei’ is voor de schrijver van de troonrede kennelijk zulk een politieke delicatesse dat deze er wel viermaal in wordt vermeld. Aandacht
Verder beschikken wij per definitie over een aantal ‘kernwaarden’, wat daar ook mee bedoeld moge wezen. Zoals daar zijn: Respect, Vertrouwen, Veilig-heid, Gelijkwaardigheid, Vrede, Solidariteit, Democratie en Kwaliteit.
Die kunnen als een soort politieke hagelslag gelijkmatig over de wat uitge-droogde troonredeboterham worden uitgestrooid. Het doet er niet toe waar het over gaat, maar bij ieder probleem dient categorisch vermeld te worden, dat het ‘de voortdurende aandacht van de regering heeft’.
Het is verder een taboe om de grote missers van het verleden te vermelden.
Na tientallen jaren van gedogen, waardoor onhoudbare situaties zijn ontstaan, wordt slechts vermeld dat er ‘stevig zal worden opgetreden’.
Maar de eenvoudige burger vraagt zich hierbij af wanneer we dat eindelijk eens zullen beleven. Want nadat Marokkaanse reljongeren onder meer ambu-lanceverpleegkundigen hebben bedreigd, heeft burgemeester Job Cohen van Amsterdam eenmaal gezegd: ‘dat ze met hun poten van die hulpverle-ners moeten afblijven’. Maar daar is het ook wel bij gebleven. Job is kenne-lijk van zijn eigen woorden geschrokken.
De overheid gaat ook de ouders aanspreken op het gedrag van hun criminele kroost. En daarvoor is dan de ‘Verwijsindex Risicojongeren’ geïntrodu-ceerd, waarbij ook de oprichting van ‘Centra voor Jeugd en Gezin en Veiligheidshuizen zou bijdragen tot de oplossing. Afgezien van het feit dat niemand weet wat die instanties doen, is het zeker dat hieraan weer een nieuwe generatie sociale managers een broodwinning zal overhouden.
De meest simpele oplossing zou zijn om tijdelijk een peloton Marok-kaanse politieagenten uit bijvoorbeeld Casablanca in te huren om die geweldsproblemen op te lossen. Die agenten hebben immers in hun eigen land daar geen enkele moeite mee.
Al jarenlang wordt in de troonrede gemeld dat ‘scholing en onderwijs van primair belang zijn’. Ook dit jaar stelt de regering: ‘De regering werkt hard aan de verbetering van het onderwijs.’ Maar niet wordt vermeld dat het de Nederlandse overheid was die sinds de jaren zestig en zeventig ons eens zo uitstekende onderwijs compleet de nek heeft omgedraaid. Dezelfde gotspe is de mededeling dat er ‘speciale vakscholen’ komen ‘voor vmbo-leerlingen die ambachtelijke gaven hebben’. Zonder te vermelden dat het de overheid is geweest die onze uitstekende ambachtscholen heeft ontmanteld.
Over het geruchtmakende rapport Dijsselbloem, dat die ramp waterdicht analyseerde en de schuldige overheidsfunctionarissen feilloos aanwees, wordt met geen woord gerept. Het zal wel weer in een diepe departementale lade verdwenen zijn. Referendum
Verheugend wordt geacht dat de Staten-Generaal het Verdrag van Lissa-bon hebben goedgekeurd. Hierbij wordt volledig verzwegen dat het Neder-landse volk in 2005 datzelfde verdrag, dat toen nog EU-grondwet heette, bij referendum krachtig heeft afgewezen. Het wordt thans vrijwel onveranderd, maar onder een andere naam, geratificeerd. En vermoedelijk zal ons nooit meer via een volksreferendum naar onze mening worden gevraagd. Want dat botst met het geloofsdogma dat de EU ons vrijheid en veiligheid heeft ge-bracht. Alsof wij zonder die EU al zestig jaar oorlog zouden hebben gehad met de rest van Europa.
In de troonrede van 2005 liet de premier de Koningin het volgende zeggen: ‘De uitslag van het referendum over een nieuw verdrag voor de Europese Unie heeft de noodzaak onderstreept om ons te bezinnen… Burgers moeten zich meer dan voorheen bij die samenwerking betrokken kunnen voelen…’ Vandaar dat wij thans geheel buitenspel zijn gezet.
Het is de vraag hoelang onze intelligente vorstin het nog volhoudt om al die hypocriete lariekoek te blijven voorlezen. Misschien weigert ze tegen de tijd dat de troonrede vermeldt: ‘Het klimaat heeft de voortdurende aandacht van de regering. In het kader van de millenniumontwikkelingsdoelen werkt de overheid hard aan het realiseren van warmere zomers en kortere Europees geratificeerde winters.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *