875 Smalhout – 't Scheldt

875 Smalhout

Duyvendak heeft een zeer heftig links verleden, dat hem thans fataal is geworden. Als zoon van een tegen het marxisme aan leunende docent van de sociale academie De Horst te Driebergen, werd bij hem de basis gelegd voor een politiek extreemprogressieve toekomst. Zodanig kwam hij al vroeg terecht in de tentakels van het linkse netwerk Eco Nostra.
Door de researchjournalist Peter Siebelt wordt dat verleden vergeleken met een soort Indische spekkoek, die immers uit vele laagjes is opgebouwd. De hoogste laag is de links politieke elite bestaande uit PvdA, GroenLinks, SP en de links denkende besturen van universiteiten, vakbonden en kerken. Daaronder komen de wat minder in het oog lopende organisaties, meestal aangeduid als ngo’s: nongouvernementele organisaties. Zoals onder meer Greenpeace, Novib en Milieudefensie. Ondergrondse cellen
Onderin de spekkoek zitten de min of meer ondergrondse cellen, zoals Onkruit, Anti-globalisten, Dierenbevrijdingsfront en de beruchte RaRa (Revolutionaire Anti Racistische Aksie). Die laatste organisaties houden zich onder meer bezig met terreurdaden, huizenkraken, inbraken, diefstal en het uitgeven van anarchistische bladen en brochures.
Wijnand heeft in al die lagen zeer actief meegedaan. Zo was hij de oprichter en hoofdredacteur van het krakersblad Bluf!. Hierin werd naast andere zaken voorlichting gegeven hoe men de samenleving kon ontwrichten. Hoe je het beste kon inbreken, saboteren en chanteren. Hoe je explosieven kon maken en hoe je aan geld kon komen zonder ervoor te werken.
Uit exact dezelfde kringen kwam ook de milieuactivist Volkert van der Graaf, die in 2002 Pim Fortuyn heeft vermoord. Die omvangrijke organisatie had ook haar eigen juristen. Onder meer de radicaallinkse advocaten Ties Prakken en Herman Pieter Bakker Schut. Zij zorgden ervoor dat gearresteerde actievoerders door de rechtbanken uiterst mild werden behandeld en vaak vrijuit gingen. Hun praktijk werd later overgenomen door de eveneens uiterst linkse Duitse Brigitte Böhler, die de advocate werd van Fortuyns moordenaar Volkert van der Graaf.
Hij had haar naam en telefoonnummer al bij zich, toen hij op 6 mei 2002 de moord pleegde.Winkeldiefstallen
Het blad Bluf! van Wijnand Duyvendak gaf ook informatie hoe je gratis aan stroom en gas kon komen, door te knutselen aan de meters. En ook hoe je het beste de sociale dienst om de tuin kan leiden teneinde een uitkering te krijgen. Uitvoerig werd uitgelegd hoe je winkeldiefstallen moest plegen onder de titel ‘proletarisch winkelen’. Want het basisprincipe was dat actievoeren zoveel tijd kostte, dat je daarnaast onmogelijk nog een betaalde baan kon hebben.
Dat Wijnand Duyvendak thans beweert een tegenstander van geweld te zijn, klinkt vreemd voor een oud-hoofdredacteur van Bluf!, die in mei 1985 – toen paus Johannes Paulus II Nederland bezocht – een oproep deed om die paus te vermoorden. Het blad loofde daarvoor een beloning uit van 15 000 gulden. Er werd daarbij ook nog een Komitee Anti- Pausbezoek, het KAP opgericht. In geen enkel land is wijlen paus Karol Wojtyla zo bedreigd geweest als in Nederland.
De recente breuk met de Tweede Kamer en de politieke val van Wijnand Duyvendak zou vooral zijn ontstaan door zijn bekentenis in juni 1985 ingebroken te hebben in het ministerie van Economische Zaken te Den Haag. Daar zou de groep RaRa onder meer geheime plannen voor de bouw van atoomcentrales hebben gestolen en die in de openbaarheid hebben gebracht. Bovendien zouden de actievoerders lijsten met namen, adressen en telefoonnummers van hoge ambtenaren hebben ontvreemd en verspreid met het verzoek deze functionarissen telefonisch of anderszins te terroriseren.
Zoiets behoort men in een fatsoenlijke samenleving natuurlijk niet te doen. Daar de overheid vaak op onverkwikkelijke wijze belangrijke gegevens voor de bevolking verborgen houdt, kan men begrip opbrengen voor de acties van Duyvendak. Maar wat niet gezegd wordt, maar wél een grote rol speelt, zijn de terroristische aanslagen op allerlei bedrijven in de jaren ’80. Zo gingen een aantal Makrovestigingen in vlammen op, evenals tankstations van Shell, emballagefabrieken en een oliegroothandel. De schade liep in de miljoenen. Nooit is er iemand voor veroordeeld. En nooit is er iemand aansprakelijk gesteld voor de immense materiële schade.
Naar alle waarschijnlijkheid is het dit duistere verleden dat Wijnand Duyven-dak thans fataal is geworden.Verplicht boek
Voor wie tot in detail wil weten hoe alle radicaallinkse en vaak criminele organisaties onze samenleving hebben geïnfiltreerd en zelfs ondermijnd, is er reeds in 2003 een fascinerend boek verschenen van Peter Siebelt met de titel ‘RaRa, wie ben ik? (uitg. Aspekt, ISBN 90 5911 099 4). Het zou verplichte literatuur moeten zijn voor aanstaande rechters en journalisten.
Er zijn thans columnisten die schrijven dat een mens tijdens zijn leven kan veranderen. Dat hij een nieuwe start moet kunnen maken, zonder dat zijn oude fouten hem mogen worden nagedragen. Dat is ook zo. Maar dan bij voorkeur niet in een hoge vertrouwensfunctie als Tweede Kamerlid. Want oproepen tot moord, brandstichting en roof is niet niks.
Ook al is dat meer dan twintig jaar geleden. Zelfs als Femke Halsema, de fractievoorzitter van GroenLinks, tegen beter weten in blijft zeggen dat ‘haar’ Wijnand absoluut integer is.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *