874 Hasselt – 't Scheldt

874 Hasselt

theaTheater op de markt, dat begin je natuurlijk op de Grote Markt. We nemen ruim de tijd en komen een half uur voor aanvang aan. Eigenlijk met de bedoeling om vast te stellen dat we veel te vroeg zijn en dus ineens een excuus hebben om even nog ‘ne creme glace’ tot ons te nemen.
Maar helaas, we zijn er aan voor de moeite. De rijen met banken zitten vol. Propvol. Daar rond staan enkele rijen met mensen die op de tippen van hun tenen een glimp van het podium proberen op te vangen. Ons rest niets anders dan mee in de rij te gaan staan en eveneens de sterkte van de tippen van onze tenen te testen. We zien dan net een fractie van het podium en zullen dus ook wel wat van de artiesten zien. Tenminste dat denken we…
Onterecht! Bij de start van de voorstelling zien we net het hoofd van een acteur, dat snel verdwijnt. We vragen aan onze buren waar hij naar toe is. Die weten het ook niet en vragen het op hun beurt weer aan hun buren. Die de vraag doorgeven tot ze bij iemand zijn die het wel gezien heeft. Het antwoord keert terug. Bleek dat de acteur in een bed was gaan liggen. Aha, goed om weten.
Het meisje dat we even later plots wat acrobatie zien doen, staat op een acteur zijn schouders. Later wordt me, via dezelfde doorvraagweg zelfs toevertrouwd dat er nog iemand tussenstond. Aha, dat is de reden dat ze zo duidelijk te zien was. Mensen lopen ontgoocheld weg: ‘k zie niks. Mensen lopen boos weg: ‘k kom hier nooit meer.
Zelfs de oude Grieken waren al op de hoogte van deze eenvoudige truc. Wil je mensen laten kijken naar theater, dan zet je ze op een tribune. In mijn retorica mochten we dit in Griekenland zelf gaan uitproberen. Een leerling onderaan in het theater en de rest van de klas op de bovenste rand. En we konden de klasgenoot nog horen fluisteren. Dat pater prefect niet altijd even gelukkig was met wat er gefluisterd werd konden we ons niet aantrekken.
Het was misschien onze eerste ervaring met wat straattheater puur natuur zou kunnen zijn.
Er is natuurlijk nog een andere optie. Je zet de acteurs in de hoogte. Je kan immers ook gebruik maken van het natuurlijke reliëf van de stad. De trappen aan de Tweetorenwijk bijvoorbeeld. Sinds de vernieuwingen komt daar tegenwoordig ook al behoorlijk wat schoon volk voorbij. We gaan kijken en stellen vast: dat werkt. Tot de voorstelling vindt dat ze moet bewegen door de stad. Waardoor het weer een optreden wordt heel intiem gebracht voor de eerste twee rijen. We hebben er voor gevochten om die positie steeds weer te kunnen innemen. Met succes, we zagen een prachtige voorstelling. We hebben wel wat vuile opmerkingen van de begeleider van de organisatie voor lief moeten nemen.
Als objectieve waarnemer moet je natuurlijk ook de organisatie de kans geven wat uitleg te geven. Of ze weten dat er behoorlijk wat morrende mensen in de stad rondlopen omdat ze niets zien? We zijn duidelijk niet de eerste die de vraag stellen. Het onweer trekt zo over het gezicht van de ‘hoge verantwoordelijke’. Het is de bedoeling dat de mensen gaan zitten, zegt hij. Ah, en heeft iemand hen dat ook verteld? Enne, ziet ge dat de madammekes van de stad in hun nieuw ‘deux piecke’ dat ook doen?
We hebben ruim 10 000 kussens uitgedeeld zegt diezelfde organisatie. Ah, maar zeker niet op de markt. En initieel ook alleen maar aan mensen die tickets kochten voor betalende voorstellingen. En de mensen gebruiken die ook niet om op de grond te zitten. Ze gebruiken ze om zacht op de banken te zitten. Niet gezien? Wij wel!
Misschien hadden ze beter de mensen met een badge die kussens op locatie zelf ruimer laten uitdelen. Met een woordje uitleg.
Misschien hadden die mensen met een badge het voorbeeld kunnen geven, in plaats van ‘te cheffen’ tegen kijklustigen die proberen een plekje achter de acteurs te veroveren om toch iets te zien. Je zou er van verschieten hoe vlug iemand denkt dat hij met de macht van de gerechtelijke politie bekleed is.
Meneer heeft gelijk mengt een andere meneer zich in het gesprek.
Ik discussieer hierover niet meer laat de ‘hoge vertegenwoordiger’ weten. Kan zijn zegt die andere meneer weer, maar niet alleen ik zeg dat. Vele mensen hebben dat gezegd. En toch discussieer ik er niet meer over zegt de ‘hoge vertegenwoordiger’.
Er ontspint zich in mijn bijzijn een geanimeerd gesprek waarbij op den duur de discussie vooral gaat over wie het eerst gezegt heeft dat hij de andere een ‘toek’ op zijn bakkes ging geven. Straattheater vanuit het hart.
De ‘hoge vertegenwoordiger’ loopt boos weg… en laat de toeschouwers verbouwereerd achter. Ook dat zal in het scenario gestaan hebben. Of was het theater een compensatie voor wat wij tot nu toe hebben moeten ontberen? Wat een mooie geste van de ‘hoge vertegenwoordiger’.
De organisatie van ‘Theater op de markt is ziek aan dezelfde symptomen waar Marktrock in Leuven bijna ten onder ging. Of nog andere straatfestivals in de wereld: het overrompelend succes.
Een juichstemming over de kwaliteit van een festival is terecht. Als de logistieke en de operationele organisatie tenminste mee volgen. Want het is de kijker die de sleutel tot het succes is. Zorg voor die kijker. Maar we hebben alvast voor ons zelf gezorgd. De dag erop zijn we gewoon een uur voor aanvang van de voorstelling een boek gaan lezen op de banken. En dat heeft gewerkt. We zagen alles. Alleen zagen we vanuit onze positie weer honderden mensen ontgoocheld de voorstelling de rug toekeren.
Laat ons eens raden. Omdat ze niets zagen?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *