872 Georgisch probleem – 't Scheldt

872 Georgisch probleem

De bezorgdheid lijkt groter nog dan de verontwaardiging en het lijkt voorlopig onwaarschijnlijk dat de grote mogendheden manu militari gaan willen tussen-komen. Dan zou het hek immers helemaal van de dam zijn.
Toch is de problematiek iets ingewikkelder dan ze in de Westerse en Wes-tersgezinde media wordt weergegeven. Vooreerst moet men er rekening mee houden dat Georgië al in de negentiende eeuw deel heeft uitgemaakt van het tsaristische Rusland en dat er dus een lange voorgeschiedenis is van afhan-kelijkheid. Onafhankelijk was dit land, met een rijke geschiedenis die terug-gaat tot de Oudheid, voor het laatst trouwens net na de Russische Revolutie van 1917, tot het in 1918 korte tijd een Brits protectoraat werd. In de jaren twintig van de vorige eeuw werd het dan eerst geannexeerd door de Sovjets om later een satellietstaat te worden van de USSR.
Na de onafhankelijkheidsverklaring van 1991 geraakte het land al snel in een ernstige burgeroorlog verwikkeld, uitmondend in de Roze Revolutie 2003, waarna MikheilSaakashvili president werd.
Ondertussen hadden zowel Abchazië als Zuid-Ossetië met de steun van Rusland al een quasi-autonoom statuut weten te verwerven. De Westersgezin-de Saakashvili heeft zich duidelijk het hoofd laten op hol brengen door de Westerse mogendheden, die ook Georgië binnen de Noord-Atlantische invloedssfeer wilden brengen. Hij had duidelijk op meer daadwerkelijke steun uit die hoek gerekend, toen hij zijn recente militaire operatie begon in Zuid-Ossetië.
Het lijkt er sterk op dat het Westen op deze ontwikkeling niet gerekend had en de president een realistischer profiel had aangemeten. Nu zit de wereld weer met een brandhaard extra.
In het Westen wordt vooral de agressie van de Russische leiding sterk in de verf gezet. En die is er natuurlijk ook. De vraag is echter of EU en VS niet zelf aan de basis er-van liggen. Uiteraard hebben de vroegere satellietstaten van de Sovjetunie het recht om eerder aansluiting te zoeken bij het Westen, zowel militair als economisch.
En van hun kant hebben ook de Westerse organisaties recht om aan deze wens te voldoen. Alleen getuigt het niet van veel inzicht in internationale evenwichten om deze gang van zaken zomaar te bevorderen. Daar moest natuurlijk vroeg of laat eens echt heibel van komen.
Voor Rusland is de teloorgang van zowel het Warschaupact als de Sovjet-unie – hoe men het ook draait of keert – een vernedering van formaat geweest. Maar te moeten toezien hoe de Westerse invloed almaar dichterbij komt, is in de ogen van Russische leiders – VladimirPoetin in de eerste plaats, zoals tijdens deze crisis nog maar eens gebleken is – absoluut onverteerbaar ge-bleken.
Het Westen heeft getracht de beer naar eigen pijpen te doen dansen. Het was vergeten dat een beer niet makkelijk te temmen valt.
Symbolische handdrukken en ijdele verklaringen kunnen de verzuurde betrek-kingen niet meer beteren. Het uur is nu gekomen om eens goed na te denken hoe de relaties met Rusland op een constructievere leest kunnen geschoeid worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *