867 Europa – 't Scheldt

867 Europa

en wil gewoon verder gaan met het ratificeren oftewel goedkeuren van het EU-verdrag. De vraag is of dat zo-maar kan. Het goedkeuren van dat verdrag kan namelijk alleen geschie-den indien alle Europese lidstaten het ermee eens zijn. Nederland heeft het Europese Verdrag dat in 2005 nog de Europese Grondwet heette op 1 juni van dat jaar zeer duidelijk afgewe-zen. Frankrijk had dat kort daarvoor al gedaan. Vanaf dat moment besloten alle EU-politici het nooit meer op een referendum aan te laten komen.
Met andere woorden: de democra-tie wordt alleen bejubeld indien deze leidt tot EU-positieve resulta-ten. Zo niet, dan wordt ogenblikkelijk de meest democratische vorm van kiezen, namelijk het referendum, ver-worpen. Alleen Ierland had het referen-dum in zijn grondwet staan. En dus ging dat door. Als wij in Nederland die mogelijkheid hadden gehad, dan was ook door ons het nog steeds onlees-bare Verdrag van Lissabon vrij ze-ker afgewezen.
Niet omdat wij geen goede Europea-nen zouden zijn. Integendeel. Meer dan in welk ander Europees land is onze handel en onze cultuur al eeu-wenlang op Europa gericht geweest. Nederlanders kom je overal tegen.
En totdat de mammoetwet ons onder-wijs vermoordde, stonden wij bekend om onze talenkennis. Die was toen veel beter dan die van de Duitsers, Fransen of de Engelsen.
Een verenigd Europa als ideaal, was dan ook toen een begrijpelijk verlan-gen. Maar bij de uitvoering ging het mis. Zoals het misgaat met alle groot-schalige projecten waar managers en politici de dienst gaan uitmaken.

VOLKSVERLAKKERIJ
De geschiedenis van de EU hangt de laatste dertig jaar van humbug, volks-verlakkerij, leugens en gigantische geldverspilling aan elkaar. Dat is iede-re burger inmiddels duidelijk gewor-den.
De EU-activiteiten veroorzaakten een splijting in onze samenleving. De poli-tiek wat hoger geschoolden waren meestal kritiekloos vóór. Maar de ge-wone burgers voelden intuïtief dat hun nationale identiteit, hun zelfbeschik-kingsrecht en hun eigen maatschap-pelijke cultuur hun geleidelijk werd ontnomen.
Het zou allemaal zo mooi worden, zei men. De invoering van de eenheids-munt, de euro, zou een zegen zijn. De welvaart zou vergroot worden, de in-flatie zou laag zijn, de werkgelegen-heid zou toenemen, de kosten van de euro-invoering zouden binnen ander-half jaar zijn terugverdiend en onze economie zou concurrerend worden met de Verenigde Staten en Japan.
Er werden ook dreigementen geuit net als in een dictatoriale staat gebruike-lijk is. Helmut Kohl, de toenmalige Duitse Bondskanselier, stelde het in 1996 heel simpel voor: ‘Óf we accep-teren de euro, óf er komt oorlog‘. Onze eigen minister Laurens Jan Brinkhorst dreigde dat ‘bij ons het licht zou uitgaan als we de EU-grondwet niet zouden accepteren. Maar inmiddels wreekt zich het totaal gebrek aan een democratische basis voor die Europese Unie, voor die grondwet en voor de euromunt.

Dat is ook af te lezen uit de kranten-archieven van de laatste tien jaar. Daarin komt men de volgende kop-pen tegen: Groter Europa brengt oorlog dichterbij. Prijzen sinds euro verdubbeld. Brussel neemt heft uit onze handen.
Heeft de eurotrein een noodrem? EU-parlement kost half miljoen euro per dag. Bouwkosten van vergader-paleizen in Brussel en Straatsburg meer dan anderhalf miljard euro per stuk. Invoering van euro kostte mid-denstand 3 miljard gulden en aan het bedrijfsleven 6 miljard. Koopkrachtverlies van gemiddelde werknemer door de eenheidsmunt ongeveer 33 000 euro…
Als lichtpuntjes staan hier tegenover dat we nu godzijdank eindelijk be-schikken over een door Brussel goedgekeurd eurocondoom (17 x 4,5 centimeter), een standaard euroge-haktbal en een eurokomkommer.

HOFHOUDING
Nederland heeft met zijn krachtige NEE bij het referendum van 1 juni 2005 bereikt dat er niet meer wordt gesproken over het begrip ‘grond-wet’. Dat heet nu ‘Verdrag van Lis-sabon maar is in principe dezelfde onleesbare materie gebleven. Er komt ook geen Europees volkslied en voorlopig ook geen Europese president inclusief de hofhouding die daarbij hoort.
Het Nederlands enthousiasme voor de EU is al zo diep gedaald dat toen de EU-discipelen in mei 2005 een zogenaamde ‘European New Year-feest te Amsterdam organiseerden, er slechts 200 mensen in de Club ArenA kwamen opdraven. Maar dat weerhoudt onze regering er niet van om stug door te gaan op deze onde-mocratische en geldverslindende weg. Zij verwijt thans de Ieren, die immers wél geprofiteerd hebben van EU-gelden, maar die tóch NEE zeg-gen tegen de als Verdrag van Lis-sabon gecamoufleerde grondwet, dat ze hypocriet zijn. Dat zijn de Ieren vrij zeker niet. Ze zijn nationalistisch en zeer trots op hun fraaie land en hun rijke cultuur. Dat waren ze ook toen ze nog doodarm waren. Maar kennelijk hebben ze zich door de toe-genomen welvaart niet laten verlei-den hun Ierse ziel aan de Brusselse lintworm te verkopen.
In vele andere landen zullen de politi-ci koste wat kost een volksreferen-dum tegenhouden omdat ze als de dood zijn voor echte democratie. Bovendien willen ze gaarne in Brus-sel een warm plekje voor zichzelf re-serveren. Voor de dag dat hun rol in de nationale politiek is uitgespeeld. Misschien zullen zij dan volgens de befaamde profeet Ezechiël (Ezech.36:31).(600 jr.v.Chr) ‘terugdenken aan hun boze wegen en handelingen die niet goed waren en zij zullen walgen van hun onge-rechtigheden
***
Wij danken Prof. dr. Bob Smalhout en De Telegraaf voor toelating tot overna-me van dit artikel dat eerder (21/6) ver-scheen in Nederlands grootste krant.

***

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *