866 Dag Jan – 't Scheldt

866 Dag Jan

Jan Marijnissen verdwijnt uit de Nederlandse politiek. Hij stichtte de SP (Socialistische Partij), die na het CDA de grootste partij werd in Nederland.
Enkele weken geleden zegde hij op schalkse toon: ‘Ik kwam en kom overal in Nederland’ en dat was zo. In het oerdegelijke Nederland wist hij en zijn partij die dingen op te pikken die met eerlijkheid niet overeenstemden.
De SP was geen christene partij, ook niet anti, zo bv. was de SP tegen de abortus, die regeling door de Neder-landse wetgever uitgevonden vond de SP niet eerlijk t.o.v. ‘de gewone Ne-derlander’.
Wie over de Nederlandse politiek schrijft zonder iets te zeggen over Jan Marijnissen en de SP én haar succes kent een bepaald stuk van het Neder-landse kiezerskorps niet, ook niet een bepaald stuk van de Nederlandse ziel: eerlijk, brutaal, vechter voor het eigen gelijk, opportunist als er veel volk bij is.
Jan zelf was, zeker na zijn successen (25 zetels met een partij die van 0 be-gonnen was), een redelijke dictator. Dictator voor het goede doel.
Zo kent men er in Vlaanderen ook.
Men moet natuurlijk begrijpen dat een snel groeiende partij met idealisten, fanatici, gelijkhebbers enz. alleen in lijn kan worden gebracht door een straat-vechter. Jan was dat. Een heel ander type dan de beleefde, bijna wereld-vreemde ambtenaar uit Den Haag.

Kenschetsend was Jan‘s mening over Europa: hij was een Brabander, wist veel over dat arme Brabant van de Peel, even arm als Drente.
Hij kwam uit Oss van waaruit hij zijn partij groot maakte. Oss in Brabant had vroeger de naam een vechters-plaatsje te zijn: op kermissen lag in de cafés altijd wel een mes op de toon-bank. Er is ooit een universiteitsthesis gemaakt – in de dertiger jaren – over de criminaliteit van Oss.
Terug naar Europa. Jan was voor Europa, maar wilde het volk laten be-slissen: het referendum kon hij, met steun van gelijkgezinden, aanvaard krijgen.
Bij het referendum zelf propageerde hij een ‘neen’-stem. Hij won, men zou de waarheid geweld aandoen als men zegde dat Nederland tegen Europa had gestemd. Wel tegen het ambtelijk Europa, het Europa waarvan chauvi-nistisch Nederland zegde dat zij in dat Europa bij de grote lidstaten hoorden.
Jan poneerde dat de globalisering waarvan Europa de expressie was alleen kon verdedigd worden als men het ‘heimatgevoel’ van de Nederlan-der verzekerde. Hij sprak het woord ‘heimatgevoel’ nadrukkelijk uit, toon-de zich daarbij de Brabander, grondig verschillend van Holland boven de rivieren een soort Nederlands nationa-lisme, goed begrepen…

***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *