865 Smalhout Kankerjuf – 't Scheldt

865 Smalhout Kankerjuf

 

Deze brieven komen uit het gehele land. Maar het lijkt wel of ze uit één enkele school afkomstig zijn, zo gelijkluidend zijn de commentaren op de linkse onderwijsvernieuwing. Onderwijzer Ruud van Ling uit Heerhugowaard schreef een verslag over ruim dertig jaar onderwijs. Hij is thans 61 jaar oud en inmiddels meester in de rechten. Maar hij werd in 2004 afgekeurd wegens een ernstige ziekte. Hij vond dat vreselijk, want het onderwijs was zijn lust en zijn leven ge-weest. Hij maakte de verloedering van dat onderwijs mee, maar wist zich te handhaven omdat hij jarenlang opperwacht-meester bij de cavalerie was geweest. Hij schreef: ‘U moet eens weten hoe mijn negenjarige ervaring als beroepsonderofficier mij in het speciaal onderwijs van nut is geweest!’ Alleen al door het invoeren van het klassieke element van discipline. Als hoofd van een school accepteerde hij het niet dat zijn leerkrachten door de schooljeugd werden uitgescholden voor ‘kankerjuf’ of ‘klotemeester’. De ouders van die kinderen werden ogenblikkelijk op school ontboden en in hun aanwezigheid moesten de jonge ettertjes in de klas hun excuses aanbieden. Dat ouders en kinderen meewerkten, kwam onder meer door de indrukwekkende lichaamsbouw van Ruud van Ling en zijn zeer directe, aan de cavalerie ontleende, taalgebruik.

Oppervlakte

Een andere trouwe lezer, de heer F.A. van Eekelen uit Hoorn, stuurde mij de opgaven voor het toelatingsexamen dat hij in 1950 moest afleggen om vanaf de lagere school naar het lyceum te mogen gaan. Hij had ze zorgvuldig bewaard. Opvallend is het hoge kennisniveau dat destijds van 12-jarige kinderen werd verwacht.
Tegenwoordig zouden zelfs de hoogste klassen van de pabo er grote moeite mee hebben of ze zelfs helemaal niet kunnen beantwoorden. Bijvoorbeeld het vak rekenen: Van een rechthoekig stuk land is de omtrek 210 meter. De lengte en de breedte verschillen 21 meter. Hoeveel vierkante meter be-draagt de oppervlakte? Welk schoolkind weet tegenwoordig bij het vak geschiedenis wat de Bloedraad was, de Tiende Penning, de Unie van Utrecht of het Plakkaat van Verlathinghe? En in welke jaren was dat? Ook aardrijkskunde stond op het programma: Door welke wateren vaart een schip van Amsterdam naar Batavia (Jakarta) en aan welke rivier ligt de hoofdstad van Italië? Bij de Nederlandse taal moesten onder meer zinnen ontleed worden in onderwerp, gezegde, lijdend voorwerp enz.
Opvallend is ook dat lang niet alle brieven zijn geschreven door oudere docenten die immers, althans volgens de huidige onderwijshotemetoten, alleen maar kunnen praten over het verleden en die de zegeningen van het moderne onderwijs niet willen inzien.
Nee, er zijn ook veel jonge leerkrachten bij, die zich bitter beklagen over onder meer het geweld op school, de rotzooi, de onrust en het lage lesniveau. Zoals een onderwijzeres, die elke dag pornografische teksten op haar schoolbord vindt. Ze wordt op geen enkele wijze gesteund door haar directeur, die als klassieke softie ‘voor alles de dialoog wil voortzetten’.
Overigens, de oudste briefschrijfster was Jo Langeveld, uit Hilversum, die van 1929 tot 1973 met groot enthousiasme onderwijzeres is geweest. Ze is geboren in 1911 en kwam op 14-jarige leeftijd op de Christelijke Kweekschool te Middelburg.

Bij het doorlezen van al die met liefde voor het kind en voor het onderwijs geschreven brieven, valt de kille houding op van moderne onderwijsmanagers. Zoals de onderwijssocioloog drs. Jan Sintnicolaas, die stelt dat het klassikaal onderwijs uit de tijd is. Er moet, volgens hem, met moderne technologie gewerkt worden en de docent mag niet les geven. Hij of zij mag slechts ‘begeleiden’. We weten inmiddels, via het recente rapport Dijsselbloem, tot welke catastrofe dit geleid heeft

 

Computer

Vele Nederlandse ouders die hun kinderen een goede start voor het leven willen geven, sturen hun kroost naar Vlaanderen in België. Daar wordt nog ouderwets degelijk onderwijs gegeven. Nooit zal er daar een leerling de woorden kankerjuf’ of ‘klotemeester’ in zijn mond durven nemen. Maar de voorzitter van de Nederlandse Onderwijzersbond, Walter Drescher, vindt het Belgische onderwijs maar niets. ‘Wat heb je aan het leren van feiten en weetjes die je op een computer kan opzoeken? Nederlandse scholieren zijn echter veel assertiever’.
Zo debiteerde Drescher in De Telegraaf de enormiteit dat ‘als je in een ziekenhuis verhaal wil halen omdat je verkeerde been is afgezet, je niet zoveel hebt aan al die weetjes’.
Nu zitten we met honderdduizenden jongeren die het verschil niet weten tussen de Holocaust en de Tachtigjarige Oorlog, of tussen Napoleon en Hitler, die geen fatsoenlijke brief kunnen schrijven en die met garantie zouden zakken voor het toelatingsexamen voor 12-jarigen in 1950.
Daarom is het zo onbegrijpelijk dat na het vernietigende rapport van de onderwijscommissie-Dijsselbloem er een diepe stilte is gevallen in onderwijsland. Er gebeurt niets. Sterker nog, het middelbaar beroepsonderwijs is thans bezig een zogenaamd competentiegericht onderwijssysteem in te voe-ren. Waar sociale vaardigheden belangrijker worden geacht dan kennis. Veel regionale opleidingscentra schaffen thans het rekenen en het Nederlands gewoon helemaal af (De Telegraaf, 18-05-’08).
Prof. dr. Frank Ankersmit, hoogleraar geschiedenis te Gro-ningen, stelde onlangs in het NRC/Handelsblad terecht dat de linkse oud-bewindslieden die de onderwijscatastrofe op hun geweten hebben, niet ongestraft mogen blijven. Want weinig schaadt ons land meer dan een rampzalige onderwijspolitiek. Hij bepleit strenge straffen. Al was het maar als zoenoffer voor de honderdduizenden jonge mensen die met een povere intellectuele bagage door het leven moeten.
Maar ook voor de talloze leerkrachten die overspannen, gefrustreerd, gedemotiveerd of met een burn-out het door hen zo geliefde onderwijsvak voorgoed hebben moeten verlaten.

 

***

Deze column verscheen eerder in De Telegraaf. Onze dank voor de toelating tot overname.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *