864 Hoofdartikel Lourdes – 't Scheldt

864 Hoofdartikel Lourdes

Ondertussen zorgt dat revanchisme er-voor dat Vlaanderen stilaan maar wel meer en meer een heidens land wordt. Godsdienst is privaatzaak, laat dit duidelijk zijn voor diegenen die hysterisch worden als de katholiciteit in de open-baarheid komt.

Het wordt lachwekkend als men dit land vergelijkt met Frankrijk: Kerk en Staat zijn daar streng gescheiden. Toch beroemt een publieke opinie die veel bijval kent er zich op dat Frankrijk de Oudste Moeder van de Kerk is en blijft.

Van zodra Mitterand president werd zou hij een waardige Fransman zijn, republi-kein jawel maar Kerk en omgeving met de grootst mogelijke waardigheid behande-lend.

Sarkozy is een opportunist, waardoor men moeilijk kan weten wat het verschil is tussen hetgeen hij zegt en doet aan de ene kant en hetgeen hij zegt aan de ande-re kant. Hij noemt zich een culturele ka-tholiek en is gelovig, waarover hier geen oordeel hoeft te worden uitgesproken. Waar het hem hier om gaat: een zekere Franse fierheid, deel van de Franse identi-teit, heeft ook betrekking op religiositeit, ook al mag dit samengaan met Marianne’s in de bedstee. Te meer wordt het discours van leeglopende kerken en religies die hun beste tijd zouden gehad hebben, bijzonder lachwekkend als men vanuit Vlaanderen Lourdes bezoekt. Vlaanderen kent Lourdes, veel wegwijzers zijn dus niet nodig. Vandaar dat een Standaard-bijdrage over Lourdes tegelijk onbenullig maar ook volstrekt overbodig was. Het ging over de weekendbijdrage van 10 februari, paginagroot met een foto van Lourdes’ kathedraal. Titel: Jubileum-bedevaart tot aktieve vakantie. U stelt dus vast: pers-correct. Niets over een be-devaart, zonder de toerist uit te hangen. We gaan niet muggenziften maar men moet beseffen voor al wie kleinerend doet over bedevaarten, hoeveel duizenden (verschillende malen in het meervoud) men eigenlijk beledigt met deze toeristi-sche vergelijking. Voor Lourdes is dat eigenlijk ondenkbaar – en dat geldt zeker voor de Vlamingen. Hoevelen zouden Lourdes gewoon niet kennen, laat staan dat ze nog niet op bedevaart zijn geweest. En toegegeven, Franstaligen uit het Waal-se buurland kennen ook de weg. Neder-landers niet minder. Het Lourdesmirakel is gekend. Het mirakel dat zich elk jaar op-nieuw herhaalt is dat bedevaarders echte bedevaarders zijn. Zij zullen een uitstap doen in de omgeving, het is de moeite, maar weinigen zijn daar alleen om hun vakantie door te brengen

En het tweede dagelijkse mirakel van Lourdes is dat deze stad eivol is met bedevaarders die straten en het open-baar domein delen met vrachtwagens, bussen, auto’s zonder haast, de ge-jaagde dus prikkelbare en dus onvrien-delijke sfeer die haast meebrengt. Iedereen, ook de auto gedraagt zich alsof men op stap is. Vergeet boven-dien niet dat midden die drukte vele zie-ken en gehandicapten in hun wagentje op stap zijn. Deze handicap is op zich een inspanning om de lange reis aan te vatten, maar het is alsof deze groep die de massa vergroot tegelijk de sfeer van samenzijn en wederzijdse eerbied ver-hoogt. Deze permanente bedevaart doet het dan ook met een minimale ordedienst; vele vrijwilligers doen aan de organisatie mee, bescheiden en men vraagt zich af hoe deze bijeen-komst van meerdere miljoenen per jaar het kan stellen met niet meer dan 400 vaste medewerkers. Niets menselijks is ook Lourdes vreemd. Buiten het Heilig-dom is er de stad, de hotels en restau-rants, de prullaria-winkeltjes enz. Dit is natuurlijk een plaats waar de horeca goede zaken doet en de tewerkstelling is er naar. De prijzen zijn niet van de hoogste en dat ligt niet aan de Heilige Maagd, maar aan de concurrentie. Grappig is te zien hoe de taal daarbij een rol speelt. We lezen er de bordjes ‘Vlaamsch gesproken’, ‘Hier spreekt men Nederlands’, ‘on cause wallon’, ‘man spricht elzässisch’, ‘English spo-ken’ natuurlijk, maar ook Chinese lees-tekens. Hier komt trouwens iedereen, Oost-Europa met de Polen op kop, gans Afrika, Duitsland, meer Beieren dan Pruisen. En van alle leeftijden. Geloof diegenen niet die zeggen dat de jeugd de weg naar Lourdes niet kent. Maar al te goed. Wie in dat stadsbe-stuur de plak zwaait is niet duidelijk. Zoals de meeste Pyreneeën-departe-menten zal het wel een links bestuur zijn. Hoewel een oude dame wie ge-vraagd werd waar het stadhuis (La mairie) lag, gaf duidelijk het antwoord: ze wees naar een niet zo mooi gebouw, duidelijk in donkere maar geen rode baksteen: ‘La belle maison rouge’. Toch is de burgemeester van Lourdes een gelukkig man. Met uitzondering van de gauwdieven is deze stad niet gevaarlijk, onveilig.

Er wonen in Lourdes 15 000 mensen. Het Heiligdom brengt drukte en tewerk-stelling. Maar de bedevaarders spreken, zingen en bidden met één stem. Dat is voor een politicus heel wat waard.

***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *