864 Hasselt – 't Scheldt

864 Hasselt

 

De straat is zo smal dat er niet meer volk in kan. Bovendien hadden wij Limburgers die avond nog een paar andere verplichtingen. In Tongeren moesten we nog collegiaal modder gaan ruimen, in Oud-Rekem moesten we nog het schoonste dorp van Vlaanderen mee gaan vieren.
We waren er gerust op. De Limburgse mobilisatie was compleet. De provincie was verzopen onder de affiches en onze gouverneur had zijn agenda halftijds vrij ‘gemaak’ om ook deze pluim op onze hoed te kunnen ‘steke’. Onze inzet voor het schoonste dorp liet niets aan de verbeelding over. Van de ruim 90 000 gingen er 30 000 naar onze gouw. Daar kunnen ze bij die andere provincies wel een poepje naar ruiken.
En bij de stroopfabriek van Loon verging het niet anders. Jelle was gisteren in zijn bed gekropen met de boodschap, daar halen we het toch niet van. Dat gaat hier vanavond dik in orde komen.
We zien nog even onze gouverneur voorbijschuiven. Op een avond van dreigende overstromingen na een stortregen heeft hij natuurlijk meerdere campagnes te coördineren. Hij kwam Yanaïka en Stephanie nog even aanmoedigen en het publiek even vertellen dat het wel in orde zou komen… Nog even onze gsm bovenhalen en er nog een belkaartje doordraaien. Een mens kan niet zeker genoeg zijn. Ah, er wordt daar gejuicht, Oh ik zie mezelf niet op het grote scherm. Het lijkt of iedereen op de eerste rij staat! Dat klopt. Ze filmen ook maar de eerste rijen. En daar staat het enthousiaste publiek. Een nuchtere mens wat verder hoort blijkbaar niet in het beeld. Het is een kwestie van beeldvorming.
Wat doet die travestiet daar? Helemaal opgekleed, inclusief het betonkapsel, als koningin Fabiola. Aan zijn tongval te horen is het geen Limburger. Daarvoor zingt hij niet genoeg. Hij is niet van hier. Is de vijand onder onze rangen geïnfiltreerd? Daar staat nog volk rond dat we niet kennen. Plots daagt iemand van de regie op. Met een bordje. Een mooi bordje overigens. ‘Ook Fabiola stemt voor Yanaïka en Stephanie’, lezen we. De travestiet krijgt het samen met wat instructies in de handen gestopt. Blijkbaar hoort hij bij het televisietheater. De pers komt hem in ieder geval uitgebreid fotograferen. Enfin niet iedereen van de pers. D’er zijn er een paar die daar wel echt kritisch staan te kijken.hasselt
Ah, er wordt weer gejuicht. De eerste rij is weer in beeld. Oh, die achter ons hebben een spandoek bij. Dat is nochtans bij ons de gewoonte niet. Wij moeten onze handen vrij houden. Voor de gratis VTM-gadgets die we kunnen grabbelen. Voor de jenever om ons warm te houden. Of koel, afhankelijk van het seizoen. En waarom steken die gasten alleen hun spandoek omhoog als die mens met dat oortje en walkietalkie goedkeu-rend knikt. Ook iemand van de regie? Op het grote scherm alleen maar sentimenteel gedoe. Daar zijn we niet in geïnteresseerd. We willen Yanaïka en Stephanie zien. We willen horen dat ze gewonnen hebben zodat we ons volgend doel kunnen uitkiezen. Oh er is opeens niets te zien op het scherm. Wel geluid. De hoeveelste reclameblok is dit al? Ik weet het niet meer. Mijn buurvrouw kan de tel ook al niet meer bijhouden. Het zoontje wil naar huis. Er is hier niets te beleven. Oh jawel er is weer wat te beleven. De hekken worden verplaatst. Horden toeschouwers worden naar de andere kant van de straat gemanoeuvreerd. De fotografen staan daar luidop het geluid van de koe na te doen. ‘Waarom doen die meneren dat?’, vraagt het manneke aan zijn mama. Ik heb het ondertussen al begrepen. De camera is van plaats veranderd. Dus moet de eerste rij mee verhuizen. We mogen de kijker thuis immers niet in de war brengen.
Hoe lang staan we hier al? Och al een paar uur. ‘Ik al van zes uur vanmiddag’, weet de mama van het manneke. ‘We wilden zeker goed staan om iets te zien. Maar eigenlijk hebben we nog niets gezien. Op het grote scherm alleen maar gestuntel’.
Al een geluk dat de helikopter geel was, anders had de presentatrice er zeker langs gekeken, bedenken we ons. En natuurlijk hier de eerste rij en de geregisseerde acteurs, die mochten ze in Vlaanderen zien.
Oh ja, tijdens de reclamepauzes, toen de deelnemers naar het toilet mochten, is de seksgod van Exquisa Filip even zijn hoofd door het venster komen steken. De eerste rij, nochtans meisjes reageren nauwelijks. Had de regie deze dolle daad van de sous-chef niet voorzien? Stond hier iets van in de instructies? Yanaïka en Stephanie worden blijkbaar netjes binnengehouden. Misschien mochten die niet alleen naar het toilet. Tot nu, want de limousine komt er aan. Met Rani en de jury natuurlijk. Iets anders verwachten we niet. Waarom anders zou die Van Lombeek hier mensen staan weg te jagen. Die met de camera van webtv zoom.in mocht al inpakken. Andere journalisten werden naar een apart vakje gedirigeerd. Een goede foto trekken vanuit die positie, is onmogelijk. Maar het leven is hard. Hoe kan anders de limousine door de straat rijden. Daarom moet iedereen wel netjes aan de kant.
Is er bij jullie al een limousine te zien vraagt de reporter uit Leuven. Neen, antwoordt de reporter uit Hasselt. Neen, zeker niet denken wij. De straat is hier sowieso te smal om een wagen te laten keren. Laat staan een limousine met nog eens een paar duizend man in de weg. Met wat volk tegen de muur aan te duwen door gewoon ruw de afsluithekken te verplaatsen krijgt de regie de limousine uiteindelijk er door. Maar die blijft gewoon staan. Deuren gaan niet open. Waarom, om spanning op te bouwen? Waarom lopen al die regiemensen zo zenuwachtig rond? Waarom betrekt het gezicht van Yanaïka en Stephanie? ‘Leuven heeft gewonnen’, roept iemand. Hoezo, de limousine staat nog ongeopend? ‘Neen, een sms-bericht’, krijst een ander. ‘Ik kan het niet geloven’, roept weer een ander. ‘Van die klote krant die ook het verkeerde nummer afgedrukt heeft’, roept weer een ander. ‘Ja, die krant’, roept de eerste weer. ‘Doorgestoken kaart’, roept weer iemand. Dat kan niet! Ondertussen gaat de deur van de limousine open en twee donker geklede mannen verdwijnen als een dief in de nacht. Ontzetting maakt zich meester van ons. Dit kan niet… dit klopt niet!Naschrift:
VTM ontkent ondertussen dat foute telefoonnummer in de krant enige invloed heeft gehad. Cijfers willen ze niet vrijgeven. De Standaard berekende ondertussen op basis van cijfers die Mobistar vrij gaf dat er die dag een 44 000 sms’en verstuurd moeten zijn. Het verschil tussen Leuven en Hasselt was klein. In de uitzending viel het woord een half procent. Dat wordt nu net niet ontkend door Mark van Lombeek, want hij was het gaan checken bij de deurwaarder. Hoezo een perschef die het gaat checken bij een deurwaarder? Een half procent van 44 000 is 220. Een peulschil voor een krant die claimt meer dan honderdduizend lezers te hebben. Hoezo niet beïnvloed?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *