1317 Rob Hoogland – 't Scheldt

1317 Rob Hoogland

… vooral in andere tijden en journalisten worden al veel te vaak centraal gesteld. Maar aan Anton kan ik hier niet voorbijgaan. Hij stond in de spits in de jaren dat De Telegraaf Nederland stormenderhand veroverde. Bovendien was hij meer dan een fotograaf. Op latere leeftijd, ook nadat hij zich op Bonaire had gevestigd, werd de mens Anton C. Veldkamp – hij had ineens een paardenstaart – zelfs bekender dan de fotograaf. Ik schudde daarbij wel eens het hoofd, maar bleef hem bewonderen.
Om hem nader te typeren zal ik slechts één anekdote vertellen van de honderden die over hem de ronde doen. Op 23 oktober 1983 verbleven wij samen, voor een kerstverhaal, in Israël. Wij zwierven door de Negev-woestijn en werden ’s avonds, terug in ons hotel in Jeruzalem, ingelicht over de Hezbollah-aanslag op de Amerikaanse barakken in Beiroet. Er vielen 299 doden, de wereld schudde op zijn grondvesten en Anton C. Veldkamp zei: ‘We moeten erheen’. Daar gingen we, om zes uur ’s ochtends, met een taxi over de Westbank. Koffie in een vijandig café in Nablus, via Nazareth naar Metula in het uiterste noorden, waar de kapitein van een Israëlische legereenheid een ijssalon pal aan de grens als commandopost had ingericht. Hij weigerde ons door het niemandsland tussen Israël en Libanon te begeleiden. ‘Scherpschutters daar’, zei hij. Met name Anton probeerde hem nog met alle trucs die hij kon verzinnen – dat waren er heel veel – urenlang op andere gedachten te brengen, maar vergeefs. Daarna reden we weer met dezelfde taxi terug, andermaal een rit van vijf uur, waarbij we de chauffeur, scherend langs de vallei, steeds wakker moesten schreeuwen. We stonden doodsangsten uit.En wat deed Anton ’s avonds aan de hotelbar? Vrolijk de beeld-schone barkeepster op de mouw spelden dat ik een wereldkam-pioen judo uit Oekraïne was en hij mijn coach.
Zo hield Anton C. Veldkamp zijn leven 86 jaar vol: de rauwe werkelijkheid met zijn jongensachtige fantasieën bezwerend.We gaan ’m zeer missen.*Wij danken Rob Hoogland en De Telegraaf voor de toelating tot overname.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *