1317 Ephi II – 't Scheldt

1317 Ephi II

ACTUEEL

Sylvain Ephimenco

ephiMet Macron lijken
het prestige en cynisme terug in Frankrijk

In Frankrijk, en ook elders, is de ster van president Emmanuel Macron aan het stijgen in een firmament dat hem steeds gunstiger lijkt te worden. De Fransen zijn hem volgens opiniepeilingen gunstig gezind en gefascineerd door zijn autoritaire voorkomen, zelfverzekerdheid, welbespraaktheid en eruditie. Macron vervult met verve de functie van republikeinse vorst die het nostalgische volk zo liefheeft sinds Lodewijk XVI een kopje kleiner werd gemaakt. Maar vooral luisteren de Fransen heel graag naar al die stemmen van over de grenzen die hun verzekeren dat ze met Macron goud in huis hebben gehaald.
Prestige en grandeur lijken opeens weer binnen handbereik. Macron profiteert verder van de verzwakking van de Verenigde Staten met hun abominabele Trump en hij wil nu ook de rol van groene prins in de wereld gaan spelen. In Europa ziet hij steeds meer ruimte vrijkomen sinds de politieke problemen waarin Angela Merkel – nog steeds op zoek naar een coalitie – verkeert. Is het dan toeval dat de steeds meer Macron-gezinde krant Le Figaro (oudste Franse dagblad, tegenwoordig centrum-rechts) afgelopen zaterdag zo breed en kritisch uitpakte over de Duitse politica?
Niet minder dan de voorpagina, de drie pagina’s daarna en het commentaar ruimde de krant in om de langzame, maar volgens het dagblad onvermijdelijke val van de bondskanselier te beschrijven. ‘Het uur van de schemering?’, vraagt het commentaar zich af, terwijl de voorpagina over ‘De laatste strijd van Angela Merkel’ rept. Vilein, zo niet overdreven alarmistisch, zijn de beschrijvingen over de politieke situatie waarin Merkel zich bevindt. ‘Ze heeft geen draaiboek, geen meerderheid, geen legitimiteit en is verlamd’. Dit is, zo schrijft de commentator ‘goed nieuws maar ook slecht nieuws voor Parijs’. Goed, omdat ‘het gewicht van Macron in Europa hierdoor toeneemt’, slecht omdat Macron het niet alleen kan.
Een meewerkend maar verzwakt Duitsland lijkt het beste voor het Franse zondagskind. Na de nietszeggende ambtstermijn van de zwakke François Hollande lijkt met Macron het prestige een beetje terug. Het cynisme ook. PS: columniste Breebaart was niet bijster goed geïnspireerd toen ze een vergelijking trok tussen een religie (islam) die al veertien eeuwen bestaat en een politieke doctrine (het communisme) die het als mondiaal verschijnsel nog geen eeuw heeft volgehouden (Letter & Geest, zaterdag).
Dit in een poging mijn kritische kijk op die godsdienst te relativeren. Beter had ze de 1083 pagina’s van het door historici geschreven werk ‘Zwartboek van het communisme: misdaden, terreur, onderdrukking’ kunnen raadplegen, alvorens in dit munitiedepot met een aangestoken kaars naar haar gelijk te zoeken. In ongeveer zeventig tot tachtig jaar hebben het communisme en zijn trawanten een spoor van bloed en leed achtergelaten, onder andere door executies, hongersnood, dwangarbeid, goelags en killing fields. De auteurs van ‘Zwartboek’ becijferen deze catastrofe op een netto- resultaat van bijna 100 miljoen doden.
***
Wij danken Sylvain Ephimenco en Trouw voor de toelating tot overname.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *