1311 Homo C – 't Scheldt

1311 Homo C

 

Maatjes

I. Er was eens (g)een eenzame wolf

Een zogenaamde eenzame wolf heeft opnieuw acht onschuldige slachtoffers – zijn slachtoffers trouwens niet altijd onschuldig? – van het leven beroofd. Homo Criticus is heus niet altijd kritisch, maar nu voor tweehonderd procent. Immers, eenzame wolven bestaan niet. De eenzame wolf bestaat alleen in sprookjes. Zoals de Einzelganger die het op Roodkapje had gemunt en op de zeven geitjes of de drie biggetjes. In het echt leeft de wolf in roedels. Noem het een clan, een familie of op z’n Arabisch de oemma, waarmee dan wel de wereldwijde islamitische gemeenschap wordt bedoeld. Daarom kan de Oezbeek die onder het aanroepen van Allah een bloedbad aanrichtte in Manhattan dus echt geen ‘lone wolf’ worden genoemd.
Wie Allahoe akbar roept en willekeurige ongelovigen de dood injaagt, doet dat volgens uw nederige dienaar om de ‘oemma’ en IS te behagen en in de hoop om het paradijs te verdienen. Dat ze geregeld ook andere moslims vermoorden pleit hen niet vrij. Een wolf doodt zijn prooi alleen om te eten en mensen af en toe als ze in de weg lopen of hun territorium binnendringen. Deze ploflims dringen al decennia ons territorium  binnen en wat doen wij? Integratie- en deradicaliseringscursussen aanbieden, samen thee drinken en couscous eten. Haatbaarden laten prediken in gesubsidieerde moskeeën.
Homo Criticus zou daarom eerherstel willen voor de wolf alias lupus. Is Rome dan niet gesticht door Romulus en Remus die door een wolvin werden gezoogd?
En is Mowgli uit het Jungle Book van Rudyard Kipling niet opgevoed door een wolvenfamilie? Ronduit schandalig is het om de Oezbeekse en andere mensgeworden hersenkwalen te vergelijken met dé stamvader van onze beste en trouwste vrienden, de honden.
Die wandelende en vrachtwagenrijdende landmijnen en splinterbommen zijn géén lone wolves en ook geen roedels.
Homo Criticus heeft verdorie nog meer empathie voor de duizenden ratten die dezer dagen in New York rondrennen.
Oh ja, in Afrika worden ratten ingezet om landmijnen te spotten en die knaagdieren doen er alles aan om niet te worden opgeblazen. Slim toch? De gedachten van Homo Criticus zijn bij de slachtoffers en verwanten van deze laffe aanslag en met name bij die knappe, jonge Vlaamse die twee weesjongetjes achterlaat, eentje van drie jaar en eentje van godbetert drie maanden.

II. ’t Kan verkeren in de Brederodestraat

Vroeger een chique winkelstraat, nu een aaneenschakeling van vzw’s, pittabars en coiffeurs van Turkse origine, met als intellectueel hoogtepunt advocaat meester Ergun Top.

Die Brederodestraat was onlangs het strijdtoneel tussen Turken en Koerden, tussen Erdogan-fans en Öcalan-getrouwen. De wapens: stokken, paaltjes, verkeersborden, hockeysticks, straatstenen, brandbommen, luchtdrukgeweren. De slachtoffers: winkelruiten, (nieuw) straatmeubilair, een politieagent en een beetje collateral damage. De zondebok: burgemeester Bart De Wever. Althans volgen kersvers Samen-boegbeeld Jinnih Beels.
De aanleiding zou een autocar vol Koerdische Öcalan-militanten zijn die expres ende ter provocatie dwars door Erdogan-ville reed.

Maar Homo Criticus weet wel beter. Wie als moslim een adres kiest in de Brederodestraat, tart het noodlot. Niet meer en niet minder. Gewoon effe Bredero googelen en u merkt meteen dat er stront aan de knikker is. Gerbrand Bredero (1585 – 1618), de Nederlandse dichter, toneelschrijver en schilder, verhuisde als kind met zijn ouders naar de Amsterdamse buurt bij de Varkenssluis. Halaal! De lijfspreuk van Bredero ‘ ‘t Kan verkeren’ duikt in vele van zijn gedichten op, zoals ook in het beroemde ‘Boeren-geselschap’. En waarover gaat dat? Alles begint op een vrolijke toon, maar eindigt met… een vechtpartij. Profetisch! Een ander devies van Bredero luidt: ‘Al siet men de lui – men kent se niet’.

U denkt de eerste de beste Turko-Belg op straat te zien, maar weet u dan meteen tot welk kamp hij behoort? En is het misschien een terrorist zoals die van de Ramblas in Barcelona?

Bart De Wever liet zich iets in die trant ontvallen en werd ei zo na van het balkon van ’t Schoon Verdiep geduwd. In de plaats van zijn Pascalleke naar de Boekenbeurs te vergezellen voor haar zoveelste konijnenvoerboek, zou Jambers nog een ultieme reportage kunnen inblikken.

De Turken van de Brederodestraat- Wie zijn ze, wat willen ze, waar gaan ze naartoe en in welke auto’s? Compleet met een bezoekje aan de Allahoe-hakbar en de ha-die-sjiesja-tent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *