1310 Rob Hoogland – 't Scheldt

1310 Rob Hoogland

Laat ik eerst even de affaire Beatrix Ruf oprakelen. Klopt, dat is de mevrouw die onlangs opstapte als directeur van het Stedelijk Museum van Amsterdam. Frau Ruf bleek in een jaar tijd voor een tonnetje of vier te hebben bijgeschnabbeld en had bovendien, in het Stedelijk, voorrang verleend aan hedendaagse kunstenaars die zij via deze nevenactiviteiten aan zich had gebonden: staaltje belangenverstrengeling van heb ik jou daar.

NRC Handelsblad bracht het onder de aandacht, er werd een onderzoek gelast en tante Beatrix hield de eer vervolgens aan zichzelf. Auf wiedersehen! Een Duitse, Beatrix Ruf. Haar voorgangster, Ann Goldstein, was een Amerikaanse. Zij functioneerde overigens evenmin naar behoren. Het naburige Van Gogh-museum wordt al een jaar of elf geleid door de Duitser Axel Rüger – tot ieders tevredenheid, maar daar gaat het mij niet om – en onlangs werd voor het Witte de With Center in Rotterdam de Mexicaanse Sofía Hernández Chong Cuy als directeur aangetrokken, wier eerste opdracht het uiteraard zal zijn om een nieuwe naam voor haar museum te bedenken. Want die Witte de With, tjongejonge, wat was die bij nader inzien fout.

Het gaat me niet om de kwaliteiten van de betrokkenen. Ik kan er niet eens over oordelen. Waar ik me wel over verbaas is de neiging, tegenwoordig, in de kringen van de polderlandse moderne en hedendaagse kunst, om over de grens te gaan grasduinen wanneer er vacatures dienen te worden vervuld. Wat is dat toch? Staat het soms niet deftig genoeg, een Nederlander aan de top? Je kunt mij veel wijsmaken, maar niet dat er niet genoeg vakkundige Nederlandse kandidaten zijn. Wij hebben op het gebied van de moderne kunst zelfs een naam hoog te houden.

Of doen ze het in het buitenland soms ook zo? Effe checken.

Het MoMa in New York wordt geleid door Glenn D. Lowry, een Amerikaan. Reina Sofia in Madrid: Manuel Borja-Villel, een Spanjaard. Tate Gallery in Londen: Maria Balshaw, een Engelse. Centre Georges Pompidou in Parijs: Bernard Blistène, een Fransman. Neue Nationalgalerie in Berlijn: Michael Eissenhauer, een Duitser. National Art Center in Tokio: Hideki Hayashida en Tamotsu Aoki, geen Surinamers als je het mij vraagt.

Kan iemand het mij uitleggen?

Degene die dat het meest overtuigend doet kan een cd met een schildercursus van Bob Ross tegemoet zien.

*

Wij danken Robert Hoogland en De Telegraaf voor de toelating tot overname van deze column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *