1307 Rob Hoogland – 't Scheldt

1307 Rob Hoogland

… In een opwelling knipoogde ik naar haar. Fout natuurlijk, een oudere westerse man onwaardig. De kleding die zij droeg, maakt dit soort baldadigheid evenwel nog steeds in mij wakker. De fundamentalistisch islamitische onderdrukking van de vrouw overspoelde mij andermaal als een ijskoude vloedgolf.

Mooie, groengrijze ogen kunnen heel boos kijken, weet ik sindsdien.
Maar ach, daarna beende ze weg samen met die andere wigwam – haar moeder, schoonmoeder, zuster, schoonzuster of vriendin? Dat was niet duidelijk en over de andere mogelijkheden dacht ik maar niet na – richting Wagner, waar zoveel Arabische vrouwen tot de clientèle behoren. Diamanten schijnen voor grote positieve gemoedswisselingen te kunnen zorgen, dus haar boosheid verdween daar vast binnen de kortste keren als sneeuw voor de zon. Ik dacht aan de ontmoeting terug toen ik vernam dat het boerka- en nikabverbod dat met ingang van afgelopen zondag in Oostenrijk van kracht is tot nu toe nauwelijks problemen heeft opgeleverd. Uiteraard vroeg ik mij meteen af of het Wagner aan de Kohlmarkt in Wenen in de omzet zal schelen.

Vrouwen die dergelijke bedekkende kleding dragen behoren sowieso tot een kleine minderheid. Met onder andere dat argument kwamen de tegenstanders van het Oostenrijkse verbod op de proppen. Zoals ze dat in Nederland ook doen. De VVD wil het verbod, alhier, op gezicht bedekkende kleding in overheidsgebouwen, in de zorg, op scholen en in het openbaar vervoer uitbreiden naar een algeheel verbod en Nederland zou Nederland niet zijn als daar niet luid tegen wordt geprotesteerd.

Ik ben vóór. Er is al godsdienstwaanzin genoeg in de wereld en bovendien was ik vorige week getuige van een scène, in Amsterdam-West, die in mij zowaar een emotie opriep die tegenwoordig meestal blijft zitten waar-ie zit: verontwaardiging. Ik zag een vrouw op een bakfiets op de Haarlemmerweg. In de bak zaten vier kinderen, leeftijd twee tot vijf. De berijdster was een moslima in een nikab, opnieuw hoogzwanger, van wie je nog net kon zien dat ze een bril droeg. Op de bagagedrager zat nóg een kind, jaar of zes, maar wel al met een hoofddoek. Een schokkend beeld, voor mij, in een land dat zich de afgelopen halve eeuw juist aan zoveel achterlijkheid heeft ontworsteld.

Het was zo on-Nederlands. Ik knipoogde weer, nu naar het meisje op de bagagedrager.

Ze glimlachte vermoeid en zwaaide toen voorzichtig terug. Doe maar kind, dacht ik, nu kan het nog, straks krijg je er een pak slaag voor.

*
Wij danken Rob Hoogland en De Telegraaf voor de toelating tot overname.

***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *