1307 Ephi – 't Scheldt

1307 Ephi

In Catalonië vielen gelukkig alleen maar gewonden naar aanleiding van het illegale afscheidingsreferendum. Maar de woede die in mij huist sinds zondagochtend, krijg ik nog niet weg. Ik heb niets met het wereldvreemde separatisme van sommige Vlamingen, Schotten of Catalanen en vind, als loyalist, dat de soevereiniteit en eenheid van traditionele staten in Europa beschermd en gerespecteerd dient te worden. In Barcelona brengen ze met hun aspiraties tot onafhankelijkheid de stabiliteit en het welzijn van heel Spanje in gevaar.

Maar ik moet toegeven dat het verbijsterende geweld dat door de regering in Madrid – met een van de domste Europese premiers, Mariano Rajoy – tegen Catalaanse burgers is gebruikt, mijn begrip en sympathie voor Catalanen ietwat heeft vergroot. Dom omdat deze premier het illegale referendum met gemak als een dode letter had kunnen behandelen: stem je iedere zondag blauw over welke onafhankelijkheid dan ook als je wilt, die uitkomst voeren we in geen eeuw uit.

Maar die domme, contraproductieve en gewelddadige Rajoy koos er voor om de onwelriekende herinneringen aan de Franco-dictatuur te updaten. Het was plotseling stembiljetten tegen knuppels, stembussen tegen rubberkogels, zeg maar basale democratie tegen fascistoïde ingrepen van het centrale gezag. Vreedzame burgers met alleen een stemkaart als wapen werden geknuppeld en onder de voet gelopen. Niet in Zuid-Amerika of Syrië maar in lidstaat Spanje, in ons eigen Europa.

De hele zondag heb ik op een krachtige reactie van de moeder van alle Europese instituties, de Europese Unie, zitten wachten. Niet om zich te mengen in de binnenlandse aangelegenheid van een soevereine lidstaat, laat staan om separatisten te steunen. Maar om Rajoy en zijn vreselijke vicepremier Soraya Sáenz de Santamaría (geweld was ‘proportio-neel’) te doen beseffen dat gewelddadige en blinde repressie tegen burgers op Europees grondgebied niet is te tolereren. Maar die altijd zo praatgrage Commissievoorzitter Juncker zweeg in alle talen.

Hij die vorige week niet eens het einde van de ronkende toespraak van Franse president Macron over Europa afwachtte om zijn steun te betuigen. ‘L’Europe a besoin de courage’ tweette hij toen. Maar ‘lef’ is juist wat bij Juncker ontbreekt. Gisteren kwam de woordvoerder van de Commissie met een nietszeggende en vage verklaring dat ‘confrontatie en geweld in de politiek nooit een middel kunnen zijn’.
Maar Rajoy voelde duidelijk de hand van Juncker boven zijn hoofd. Catalanen zijn gewaarschuwd: van het Europa van Juncker & Co hoeven ze niets te verwachten.

En die mooie en bombastische formuleringen van Macron die de Commissievoorzitter zo graag hoort, zullen net als het Catalaanse referendum naar het kerkhof der dode letters hun weg vinden.

*

Wij danken Sylvain Ephimenco en Trouw voorde toelating tot overname

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *