1302 Ephi – 't Scheldt

1302 Ephi

Stel je eens voor: na een fase in je leven waarin je schuin door de wetten en regels heen marcheerde, sla je af richting het rechte pad. Het reinigende vermogen om je leven te beteren stroomt misschien door je aderen maar nog niet door het internet. Via zoekmachines walmt de geur van je verleden rechtstreeks de neus van de googelaar in.

Daar ging het stuk gisteren in de Verdieping getiteld ‘Digitale schone lei is er niet voor iedereen’ over. Ik las het artikel met aandacht omdat ik een dag eerder zelf met deze materie te maken had gekregen. Dinsdag kreeg ik via de redactie een e-mail met een ‘hoge prioriteit’. De naam van de e-mailer was me onbekend en ik dacht dat zijn ‘verzoek tot anonimiseren’ dat in het vakje ‘onderwerp’ stond geschreven, aan het verkeerde adres was gericht.
De onbekende viel gelijk met de deur in huis: afgelopen weken kreeg hij een aantal afwijzingen op sollicitaties die hij niet kon verklaren. Totdat hij bij een werkgever ging doorvragen en erachter kwam wat de oorzaak was van al die afwijzingen. En die oorzaak, dat was ik. Althans het ging over een stuk uit mijn eigen toetsenbord dat telkens weer via Google omhoog kwam drijven. En die vijfhonderd woorden van mijn hand waren kennelijk bij machte om de afzender buiten het arbeidscircuit te houden.Ik schrok. Je begeeft je als columnist af en toe op gevoelige terreinen en schuwt de harde confrontatie niet, maar dit is wel wat anders dan het instrument te worden van een soort beroepsverbod. Mijn afzender vertelde dat in het verleden een dergelijk verzoek aan NRC Handelsblad was gehonoreerd, maar toen was mijn eigen stuk nog niet online: ‘Het ergste is misschien nog wel dat mijn kinderen er eerder hinder van ondervonden op school, hockey en voetbal en met dit verzoek aan u wil ik graag voorkomen dat ze nog eens geconfronteerd worden met iets waar ze niets mee te maken hebben en nog niet kunnen begrijpen’. Naam bij de redactie bekend.Ik klikte op de link die in de mail stond en belandde in een column die ik 18 jaar geleden (!) voor de Verdieping had geschreven. Vergeef me nu een ongebruikelijk gebrek aan precisie dat nodig is om mijn afzender niet verder in de problemen te brengen. Ik schreef toen over een tv-uitzending waarin hij uit eigen beweging een zeer zwaar misdrijf opbiechtte. Een misdrijf dat hij gedwongen werd te plegen terwijl hij onder schot werd gehouden.Had ik zelf ook zo gehandeld, was de kern van de column? Frappant is dat mijn afzender zelf Hilversum had benaderd: hij wenste bij wijze van therapie zijn suïcidale neigingen met honderdduizenden kijkers te delen (de uitzending werd met een 7.3 hoog gewaardeerd). Achttien jaar later kunnen hij en zijn gezin de therapeutische werking van televisie niet meer gebruiken.Bleef nog alleen dat stuk van mij dat als de boeg van een halfgezonken schip uit een zee van vergetelheid blijft steken. Trouw heeft pijlsnel gehandeld: in de column staat sinds gisteren achter de initialen van mijn e-mailer ‘naam bij redactie bekend’.***Wij danken Sylvain Ephimenco en Trouw voor de toelating tot overname van de column.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *