1300 Hoogland – 't Scheldt

1300 Hoogland

… als dat exhibitionistische gedoe in de Amsterdamse grachten plots panseksuele verlangens in mij had doen ontwaken. Ja hoor, schattebouten, ik weet het: daarmee verlaat ik inderdaad heel slordig het identiteitspad om de seksuele oriëntatieroute te gaan volgen. Maar laten we wel wezen, het zou mij een groot voordeel hebben opgeleverd: je hebt als panseksueel veel meer keus. Het hoeft maar twee benen te hebben en je kunt je er SJW-gelegitimeerd aan vergrijpen. En bij een eenbenige lukt dat ook nog wel. Wederom, echter, kreeg de oerdrift slechts vat op mij wanneer ik in die tergend langzaam voorbij drijvende, uiterst luidruchtige stoet een stel lekkere wijven ontwaarde. Soms zoenden ze ook met elkaar. Hoei!‘Je ben dan wel pater, maar je bent niet van beton, hè’, liet Wim Sonneveld Frater Venantius ooit zeggen. Alles bleef dus bij het oude. Zo teleurstellend. Vanwaar dan toch dat gerustgestelde gevoel?

Ik zei het al: het werd mij na verloop van tijd duidelijk dat er over ons gewaakt werd. Ik keek naar de Canal Parade vanaf het dak van een woonboot aan de Prinsengracht en bleef daar op mijn qui-vive. Zo zag ik aan de overkant vier Arabiriërs die met name toen de Marokkanenboot passeerde nichteriger deden dan Mr. Humphries in zijn beste dagen. O jee, dacht ik, gevalletje taqiyya. Die trekken straks aan een touwtje en boem. Mooi niet dus. Ze zouden niet eens de kans hebben gehad om aan een touwtje te trekken. Op een gegeven moment werd de eigenaar van de woonboot aangesproken door twee potige dienders, die hem vertelden dat zij erover ingelicht waren dat zich iets te veel mensen op zijn dak bevonden. Toen hij het duo vroeg hoe ze aan die wijsheid kwamen antwoordden ze: ‘Dat heeft de politiehelikopter waargenomen’.
De politiehelikopter! Dat stipje hoog in de lucht! Ik durfde niet eens meer in mijn neus te peuteren. Big Brother daarboven was watching me. Maar ik was toch opgelucht. Het betekende immers dat Big Brother óók in staat kon worden geacht om eventuele fundamentalistische zelfontploffers te watchen, alsmede extremistische vrachtwagenchauffeurs en soortgelijk islamitisch gajes. Mijn privacy was naar z’n mallemoer, maar mijn leven stond niet meer op het spel. Ik stak mijn duim naar het stipje omhoog en riep: ‘Bedankt, lieve jongens!’Benieuwd of ze het gehoord hebben.***Wij danken Rob Hoogland en De Telegraaf voor de toelating tot overname.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *