1291 Ephimenco – 't Scheldt

1291 Ephimenco

ephimenco

Sylvain Ephimenco

In een ‘zee van zwartheid’ voel ik me als een vis in het water
Ze was zestien en ik een jaar ouder. Ik droeg meestal een blauwe of rode zwembroek en zij een roze bikini met kersenmotiefjes erop gestrooid. De camping lag aan de Spaanse kust tussen Cambrils en Salou. Haar eerste verschijning aan de Costa Blanca kon zeker opmerkelijk worden genoemd: ze arriveerde in een indrukwekkende stoet van Nederlandse auto’s waarin haar talrijke familieleden zich als sardientjes in een blik hadden geperst. Ze zetten hun tenten op tegenover de onze, zodat ik haar de hele dag ongemoeid kon observeren. Fascinerend was wel dat ze omringd werd door familieleden die allen zwart als ebbenhout waren terwijl haar huid parelwit was. Pas een paar dagen later vertelde ze me dat dit haar familie niet was, maar die van haar Surinaamse vriendje. Eigenlijk was het uit met hem, maar omwille van die geplande Spaanse vakantie had ze de terminale fase van hun verliefdheid kunstmatig met een maand verlengd. Fantastisch vond ik het, dat blanke meisje dat zich zo elegant bewoog tussen die even elegante donkere mensen. Een druppel melk in een kop koffie.
Onbewust heeft deze vermenging van kleuren en culturen waarschijnlijk toen bijgedragen aan mijn opkomende verliefdheid. Ik vond het swingend daar, aan de overkant van het pad. Het kostte me geen moeite om door de Surinaamse familie te worden gedoogd en op een avond kuste ik het parelwitte meisje, dat onbezorgd uit de douche was gestapt. Haar vakantiefamilie accepteerde vervolgens die blanke hartveroveraar zonder probleem en als er af en toe geschreeuwd werd, was het tijdens een gezamenlijk potje tafelvoetbal. Mij had je toen, en nu overigens ook niet, horen zeggen dat in ‘een zee van zwartheid’ toenadering tussen blanke mensen risicovol kan zijn. Liever kleurenblind dan paranoïde, zou ik zeggen. Vijf jaar later trouwde ik in Rotterdam met het meisje met de kersenbikini. Eigenlijk heb ik me altijd op mijn gemak gevoeld als ik me in minderheidspositie bevond in mijn directe omgeving. Het maakt onzichtbare krachten uit je persoonlijkheid tastbaarder en sterkt je karakter. Ook toen ik voor het eerst in een ‘zee van Hollandsheid’ verkeerde, vond ik de situatie niet risicovol en hoefde voor mezelf geen ‘veilige zone’ te creëren. Waarom zou ik? Ik had al van het land van ontvangst al zoveel gekregen, om te beginnen de taal en een afwijkende cultuur die als verrijking aanvoelden.

In mijn Rotterdamse atletiekvereniging zijn de van oorsprong Surinaamse en Antilliaanse jongens en meisjes talrijk. Het kwam soms voor dat ik me als enige blanke in een overbevolkt krachthonk bevond. In die ‘zee van zwartheid’ heb ik me altijd als een vis in het water gevoeld omdat die zee door mijn kleurenblindheid onverminderd transparant bleef. Nee, veilige zones wegens andermans kleur ga je pas creëren als de onveiligheid je selectieve gedachten is binnengeslopen.

Wij danken Sylvain Ephimenco en Trouw de toelating tot overname van de column.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *