1271 Hfd – 't Scheldt

1271 Hfd

… De verklaring van de inmiddels 27-jarige bijna mammie ‘ik koos voor de korte pijn, en nu zit ik er nog mee’. Hoezo? Wat is het probleem? Abortus = foetus weg = geen kindje meer. Snappie? En of u nu een voetje (of hoofdje, nog zieliger) van uw ex-baby al dan niet gezien heeft, in het ziekenhuis of het toilet van de Muze, maakt dat eigenlijk iets uit? Natuurlijk niet. Abortus is abortus, mevrouw, heel uw baby’tje / foetus doen ze dan weg. In stukken en brokken. Lekker morsdood. Op uw expliciete vraag. Anders hadden ze het niet gedaan. Ontluisterend is dan ook de kreet van deze inmiddels 27-jarige ‘hebben ze mijn kindje dan gewoon kapotgemaakt!’. Eeuh, ja mevrouw, dat gebeurt nu eenmaal bij elke  abortus. Doktor geeft spuitje in kindje (kleine was 13 weken – dus een makkie – kindjes hart stopt met kloppen, dokter haalt kindje eruit, ziet of het wel degelijk naar de eeuwige jachtvelden is, geeft anders nog een spuitje (of een eerste en meteen ook laatste vaderlijke tik), spoelt uw immens intens verlicht kutje nog eens uit en klaar is kees.Of wat dacht u? Abortus is dus inderdaad kindje kapot maken, zoals u het terecht zo brutaal stelt, enige verschil met vroeger: nu mag het van de wetgever, en nu gebeurt het in een ziekenhuis (ZIEKENhuis, snapt u ‘m). Joepie.

En uw gewetensbezwaren, die zijn gewoon onvermijdelijk. U bent de enige ex-bijna-toch-niet-mama met gewetenswroeging niet, wees gerust. Telkens u een kind ziet dat de leeftijd heeft dat uw kind zou gehad hebben, kan het knagen. Dat is niet de schuld van meneer doktoor (de Jürgen?), maar de logische consequentie van uw persoonlijke keuze. Het is niet de arts die u ‘eeuwige pijn’ gegeven heeft. Daar heeft u zelf voor gekozen. Dat u dan geld vraagt aan die doktor, die gewoon ‘zijn job’ gedaan heeft (weliswaar met een foutje, stukje dode baby laten zitten. Wat er met de rest van het door u ongewenste mormel gebeurd is, trekt u zich kennelijk niet aan; dat hebben ze gewoon bij het ziekenhuisafval gegooid, mocht het u interesseren) zegt veel over uw morele principes.Veel plezier met de fijne 4 150 euro. Misschien aan een tehuis voor zorg vereisende kinderen geven? Of misschien de moeders en vaders steunen die hun doodgeboren kind willen laten erkennen, een naam willen geven en deftig willen kunnen begraven?
Die hebben recht op verdriet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *