1247 Ephi – 't Scheldt

1247 Ephi

… uit de Surinaamse plantages die volgens hun nabestaanden niet voldoende op het geweten van de natie drukken. Ze worden soms groots herdacht, zoals gisteren de honderdduizenden van de Slag aan de Somme een eeuw geleden, toen er nog geen verenigd Europa was om de vrede te garanderen. Somme meets Brexit deze week. Maar het verleden kan ook opdringerig worden. Als de voet van een verkoper tussen de deur. Ze zijn met zijn twaalven, las ik gisteren. Als de apostelen of The Dirty Dozen uit de film van Robert Aldrich (1967). Twaalf Dutchbat-veteranen die hun eigen verleden niet willen laten rusten omdat ze, zeggen ze via hun advocaat, nog steeds ‘onherstelbare schade op sociaal, emotioneel en financieel gebied ondervinden’. Onlangs hoorden ze in een toespraak hun minister van defensie zeggen dat hun missie in Srebrenica ‘reeds op voorhand onuitvoerbaar was’. Dit was niet het sein voor de 12 om de Staat der Nederlanden voor het gerecht te slepen en vervolgens, hopen ze, naar de kassa te dirigeren.

Het is waar dat ze lang als verdachten werden gebrandmerkt. Dat de medeverantwoordelijkheid voor de massamoord op de 8 400 moslims uit Srebrenica hun tienzijdig in de schoenen werd geschoven. Het komt mede door ongemakkelijke beelden die ons toen bereikten. Dutchbatters die de Servische opdrachten gedwee opvolgden en mannen van vrouwen en kinderen hielpen scheiden. Beelden van hun commandant Thom Karremans die zich voor de Servische slager Mladic als een amateurpianist gedroeg. Een commandant, bevend en glimlachend tegelijk, die uit de hand van de slager wat futiele presentjes dankbaar ontving: ‘Is this for my wife? Is this for my wife?’ Het zijn ook de Dutchbatters die in Zagreb vrolijk de polonaise dansten, met bier in hun vuist, terwijl 8 400 mannen uit Srebrenica werden vermoord. Ik noemde dit ooit een kronkel van verachting voor andermans leed, een sliert van autisme en een slinger van schaamteloosheid. Ik dacht dat wat de Dutchbatters betreft het boek in 2006 was gesloten toen ze door de regering werden gerehabiliteerd. Ze kregen een insigne als herinneringsteken dat toenmalig minister Henk Kamp ‘de voltooiing van het eerherstel’ noemde. Wat wil een militair nog meer? In dit geval geld uit de overheidskluis: verse poen zonder de penetrante geur uit de Bosnische jaren.
Zelfs Karremans vindt het een prima idee en overweegt, volgens zijn advocaat, ‘eenzelfde stap naar de rechter’. De pianist droomt nu van grotere presentjes op zijn dressoir dan die van Mladic toen. Maar hoeveel het moet worden, daar zegt niemand iets over. Nog niet. Ik stel een bedrag voor van 8 400 euro per procederende Dutchbatter, wat neerkomt op 1 euro per vernietigd leven.***Wij danken Sylvain Ephimenco en Trouw voor de toelating tot overname van de column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *